Volledig scherm
De personen op de foto zijn niet de personen uit het verhaal © Aditya Romansa on Unsplash

'Bij haar geboorte leek Mirthe een gewoon baby’tje'

BV De LiefdeOver gemak en ongemak in een relatie. De komst van dochter Mirthe was een geluk, maar haar ernstige beperkingen zijn een beproeving voor Sarah (30) en Matthijs (31).

‘Ik heb PCOS, wat betekent dat ik verminderd vruchtbaar ben. Matthijs en ik zaten al in het fertiliteitstraject toen ik toch spontaan zwanger werd. Wat een geluk.

We zijn jong getrouwd, ik was 22, en een kind was een sterke wens van ons allebei. Pas na ons trouwen zijn we gaan samenwonen. We sliepen soms wel bij elkaar, maar we hadden geen seks. Daar kozen we vanwege ons geloof voor. En nu zouden we een gezin gaan vormen.

Bij haar geboorte leek Mirthe een gewoon baby’tje. Maar al snel bleek dat ze moeilijk dronk, veel huilde en niet op geluid reageerde. Een gehoortest wees uit wat er aan de hand was: Mirthe is doof. Dat was schrikken, maar niet het einde van de wereld, vonden Matthijs en ik.

Quote

Eén keer heeft ze 36 uur non-stop gehuild

Sarah

Alleen bleef het niet bij doofheid. Binnen een halfjaar had ons dochtertje zich ontwikkeld tot een huilbaby in het kwadraat, die bleek zag, spuugde, heel veel afviel, ons niet aankeek, epileptische aanvallen had en eigenlijk helemaal niks kon. Niks, behalve huilen. Geen arts die begreep wat er met haar was.

De eerste drie jaar van haar leven zijn we alleen maar met Mirthe bezig geweest, ze ging ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Daaromheen probeerden wij nog te werken, maar aan uitrusten kwamen we niet toe. We gingen om acht uur naar bed, sliepen een paar uurtjes en zaten de rest van de nacht met een krijsend kind op schoot. Eén keer heeft ze 36 uur non-stop gehuild. Gelukkig hadden we hulp van vrienden en familie die de zorg regelmatig van ons overnamen. Op die momenten waren Matthijs en ik eindelijk even alleen, maar dan lagen we alleen maar te slapen.

Mirthe is ernstig gehandicapt. Ze is blind, kan niet praten, krijgt sondevoeding en functioneert als een baby van drie maanden. Ze kan alleen maar liggen en in een rolstoel zitten. Mensen bestempelen haar als kasplantje, maar daarmee doen ze haar tekort, vinden wij. Want ze is een wondertje, ze heeft ons leven verrijkt. Al hebben we drie jaar langs elkaar heen geleefd, als huisgenoten in ploegendienst. We mochten blij zijn als we een keer konden vrijen - samen een filmpje kijken lukte al niet eens. Lekker tegen elkaar aan kruipen en even niks hoeven, dat is er al die tijd niet bij geweest. Ik miste Matthijs.

Quote

Drie keer zijn we haar bijna verloren, en steeds kwam ze er weer bovenop

Sarah

Toch zijn we nooit kwaad geweest, op Mirthe, of dat ons dit overkwam. We hebben steun aan ons geloof en zijn dankbaar dat we een kindje hebben. Ook al hebben we samen boven haar bedje gestaan terwijl ze huilde en huilde, en gedacht: ga maar meisje, dan heb je eindelijk rust. Drie keer zijn we haar bijna verloren, en steeds kwam ze er weer bovenop.

Op de moeilijkste momenten konden we elkaar niet troosten, we trokken het allebei niet. Eén keer heb ik een ambulance gebeld omdat Matthijs in een paniekaanval begon te hyperventileren. Toch wist ik dat we er samen doorheen zouden komen, dat hij net zo hard voor ons gezinnetje vecht als ik.

Mirthe is nu 6. Ze lacht veel, knuffelt het liefst de hele dag en gaat graag naar haar schooltje. We hebben een ritme gevonden waardoor de rust wat is weergekeerd en Matthijs en ik meer ruimte hebben om met z’n tweeën een avondje uit of een nachtje weg te gaan.

We genieten van elk geluksmomentje dat we met Mirthe hebben; de keer dat ze tóch haar hoofd optilde, dat moment zetten we juichend op YouTube. Uiteindelijk heeft die zware tijd Matthijs en mij dichter bij elkaar gebracht. Onze band is zo sterk dat we aan een tweede kindje denken. Met Matthijs durf ik dat aan.’’ 

De achternamen van Sarah en Matthijs zijn bij de redactie bekend. Wil je ook geïnterviewd worden over je relatie? magazine@persgroep.nl

  1. 'Ik was even dood, maar helaas was er geen reet aan'
    PREMIUM
    Domweg gelukkig in...

    'Ik was even dood, maar helaas was er geen reet aan'

    Ze vonden het in iets kleins of iets groots. Ze vonden het dichtbij of ver weg. Ze vonden het opeens of na lang wachten. In deze zomerserie vertellen mensen hoe zij hun geluk vonden of hervonden. Vandaag: Jeroen Keers. Hij viel een kilometer naar beneden toen zijn parachute niet open ging. Die gebeurtenis gaf zijn leven een andere wending. Hij stopte met werken, vertrok uit het Gooi en woont nu in een vervallen vakantiehuisje aan de Franse kust.