Volledig scherm
© ANP

Ik mis De Mart, mag ik dat zeggen?

ColumnAD-journalist Angela de Jong schrijft elke week een column over wat haar opvalt op televisie.

Volledig scherm
© AD

Nooit gedacht dat ik het nog eens zou zeggen, laat staan er een column mee zou beginnen. Maar vanuit het diepst van mijn hart: ik mis Mart. En ik mis De Avondetappe.

Ik mis het glas rode wijn op tafel. Ik mis het mooi uitgelichte Franse kerkje, kasteel of dorpspleintje op de achtergrond. Ik mis het melancholische 'Buenas noches, mi amor'. Ik mis hoe Mart daar zat als ware hij de onbetwiste onderkoning van Nederland. Ik mis het lome zomeravond-gevoel dat hij 3 weken lang elke avond opriep, ook al kletterde in Holland de regen tegen de ramen en zat ik rillend onder een deken voor de tv.

Ik mis die prachtige volzinnen waarmee hij een etappe zelfs voor een volstrekte wielrenhater als ik tot leven kon brengen. Ik mis die pedante uitdrukking op zijn gezicht direct na afloop van datzelfde filmpje, omdat hij zelf ook wel wist dat hij dat kunstje als geen ander beheerste. Ik mis de anekdotes waarmee hij steeds minder subtiel liet blijken dat hij er natuurlijk véél meer van wist dan al zijn gasten bij elkaar. Ik mis de clichés als 'Mag ik dat zeggen? Ja dat mag ik zeggen'.

Ik mis dat ik me zo heerlijk kon ergeren aan al zijn arrogante trekjes. Ik mis dat hij bij iedereen precies diezelfde irritatie opriep. Ik mis de gesprekjes die dat 's morgens met collega's opleverde. Ik mis het dat sommigen hem zo verrassend goed konden imiteren.

Ik mis de bonte overhemden-parade die Mart elke avond uit zijn koffer toverde. Ik mis de Noorse ijstrui waarin hij soms opdook tijdens een uitzending, omdat het blijkbaar stervenskoud was op de late avond in de Pyreneeën. Ik mis die jongensachtig twinkelende ogen achter dat zwarte montuur. Maar ik mis vooral de gesprekken over wielrennen waar ik als leek geen touw aan kon vastknopen, maar toch ook weer wel omdat ze uiteindelijk altijd over het leven zelf gingen.

Ik heb het geprobeerd. Ik heb van de week braaf naar Studio Tour en Tour du Jour gekeken. Maar Dione, Gert, Wilfred, Eddy, Michael - ze kunnen niet in de schaduw staan van De Mart. Het noppenbloesje, de wiebelende campingtafel, de plastic tuinstoelen, de bank in de studio, de sidekicks die door een creatieve geest tot 'wegkapiteins' zijn gebombardeerd - ze brengen dat rare circus dat de Tour de France heet nog niet tot leven voor mij. Ze missen de magie, de uitstraling, het je-ne-sais-quoi dat Mart aan zijn kont had hangen. Ook al haatten we hem met z'n allen soms daarom.

Er is op Twitter een foto van Mart in omloop. Afgelopen zondag genomen op Neeltje Jans, toen de Tour daar finishte. Hij staat in zijn dooie eentje achter de dranghekken, loodgrijze lucht op de achtergrond. Geblokt overhemd, de schouders opgetrokken, handen in de zakken. Ik zie op die foto één brok eenzaamheid, wrok en boosheid.
Het lijdt geen twijfel. Ik mis Mart, maar Mart mist Mart en De Avondetappe het meest van iedereen.

Reageren? angela@ad.nl

Algemeen Dagblad gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement