Volledig scherm
Een van de foto's, gemaakt door de Stichting Still. De afgebeelde ouders zijn niet de ouders van Tuur. © Foto's Maaike ten Brinke/Melanie Plaggenmarsch/André Weima

'In gedachten zagen we Tuur al groot worden'

De foto's van een overleden kindje zijn vaak alles wat achterblijft. Stichting Still zorgt ervoor dat zelfs de allerkleinsten op de gevoelige plaat worden vastgelegd. Zoals Tuur, het ventje dat een halfjaar geleden werd geboren én overleed.

Quote

Zonder deze foto's was ik elk moment met mijn zoon kwijt geweest

Vader Vincent
Volledig scherm
© AD/Stichting Still

Tuur wordt geboren op de eerste dag van de zomer. Tien kleine teentjes aan twee voetjes. Minihandjes die verschijnen, zich om de vingers van zijn ouders klemmen. Maar niet voor lang. 20 minuten nadat Tuur ter wereld is gekomen, verlaat hij deze weer. Te klein om te blijven leven. Nu laten zijn ouders Vincent en Mariëlle de foto's van die momenten zien. Een filmpje is er ook. Tuur slaakt een zucht. De laatste. Dan: de begrafenis. Wat is geweest, komt niet meer terug.

Een vechter
10 weken zwanger was Mariëlle, toen ze hoorde dat er 'iets mis' was. Maar wat? Samen met Vincent hoopte ze vurig dat het mee zou vallen, dat het goed zou komen. Een hartafwijking, die te opereren valt misschien? 9 weken later was er het verpletterende, onafwendbare nieuws : een genafwijking, grote problemen. 'Houdt u er rekening mee dat uw zoontje nog in de buik zal overlijden.' Maar Tuur krijgt niet voor niets de naam die 'vechter' betekent. Hij ademt, als hij wordt geboren.

Mariëlle: ,,Hij was helemaal perfect.'' Ze weet het, dankzij de beelden die ze heeft gekregen van stichting Still. Van de momenten na de fysiek en psychisch loodzware bevalling, kan ze zich amper wat herinneren. In een waas ging deze voorbij. Huilen deed ze niet, Mariëlle sloot zich af van haar emoties. ,,Ik weet niet meer hoe Tuur onze vingers pakte, hoe hij ademde. Als ik deze foto's en dat filmpje niet had gehad, was ik de momenten waarop mijn zoon nog leefde allemaal kwijt geweest.''

Ook blijdschap
Nu ziet ze de trotse blik van Vincent, als hij het 32 centimeter tellende lijfje van Tuur in zijn handen heeft. Zijn verdriet. Dat van haar. De liefde. En toch ook de blijdschap die naast de treurnis bestaat: ze zijn vader en moeder geworden.

Volledig scherm
Melanie Plaggenmarsch heeft de Stichting Still opgericht © AD/Andre Weima

Het was Melanie Plaggenmarsch die een halfjaar geleden alle emoties minutieus vastlegde met haar camera. Voor honderden andere ouderparen met doodzieke of overleden kinderen deed de fotografe uit Hardenberg met haar stichting Still hetzelfde. ,,Ik maakte 'gewone' geboortereportages, toen een moeder me 2 jaar geleden vroeg haar zwangerschap vast te leggen. Zij wist dat haar kindje direct na de bevalling zou overlijden, uiteindelijk legde ik ook die eerste momenten na de geboorte vast.''

Voor niks
In no-time stroomden meer verzoeken binnen, om bevallingen met een rouwrand vast te leggen. Melanie deed het. Voor niks. ,,De ouders hebben er wel een miljoen voor over, maar het voelt helemaal niet goed hiervoor geld te vragen. Zelf heb ik vier gezonde kinderen, ik heb zo veel geluk. Voor anderen die dat moeten missen, is het maken van een reportage eigenlijk het enige wat je kunt doen.''

Het was het prille begin van wat later Still zou worden. Volgend jaar gaat die stichting uitbreiden, om uiteindelijk in het hele land aan de slag te gaan met een netwerk van tientallen vrijwillige fotografen. Ernstig zieke kinderen en ouders, maar ook stervende of overleden baby's vanaf het tweede trimester van de zwangerschap worden kosteloos vastgelegd op de gevoelige plaat. ,,Voor kinderen onder de 24 weken is niets geregeld. Dat geldt ook voor de verzekering.''

Niet gekend
Terwijl ook Vincent en Mariëlle hun kind ook al zo goed hadden leren kennen, toen hij voor die 24 wekengrens geboren werd. Marielle: ,,Pas kreeg ik te horen: 'Weet je wat pas erg is? Als je kind na 3 jaar overlijdt. Jij hebt Tuur niet gekend'. Maar ik heb hem in mijn buik gehad, hij is bij ons geweest.''

Vincent: ,,In gedachten heb je hem al groot zien worden.'' Een kraamtijd was er ook voor hen. Maar terwijl andere ouders warme kruikjes bij hun kind leggen, waren zij in de weer met koelelementen voor Tuur. Tot het tijd was voor het afscheid. Ook tijdens de begrafenis was Melanie erbij. ,,We doen zo veel als we kunnen, vragen altijd of er verzoeken zijn,'' zegt de fotografe.

Quote

Het voelt niet goed hier geld voor te vragen

Melanie Plaggenmarsch, fotografe
Volledig scherm
© AD/Stichting Still

Meest waardevol
De ouders zijn haar er dankbaar voor. Mariëlle: ,,We hebben het meest waardevolle gratis gekregen. En we hadden soms niet eens in de gaten dat ze er was.'' Dat gunnen ze ook andere vaders en moeders, die meemaken wat zij te verstouwen kregen. Daarom zetten ze zich in om geld in te zamelen voor Still. Zo was er kortgeleden een loterij, die het mogelijk moet maken de reiskosten van fotografen te vergoeden.

Melanie is ondertussen nog druk doende met het vinden van fotografen, die kosteloos willen werken, veelal naast een betaalde baan. Allemaal worden ze aan een nauwgezette inspectie onderworpen voor ze aan de slag kunnen. Deze vorm van fotografie is niet voor iedereen weggelegd. ,,De vraag is altijd: kun je ertegen? En je moet ook een bepaald sociaal profiel hebben.'' Daarom is er ook altijd een gesprek met een van de moeders die bij Still betrokken is. ,,Zij oordeelt vanuit haar gevoel: had ik er zo iemand bij willen hebben?''

Bespreekbaar
Over haar werk vertelt Melanie nooit uit zichzelf. ,,Pas als anderen erover beginnen, praat ik erover.'' Vaak komen verhalen toch wel los. ,,Van oma's en tantes, die dit ook hebben meegemaakt. Maar toen werden er geen foto's gemaakt, kregen ouders hun kind soms niet eens te zien.'' Beelden maken het bespreekbaar.

,,Als naar kinderen wordt gevraagd, kunnen ouders foto's laten zien, omdat ze niemand afschrikken. Een goede reportage is zo anders dan een polaroid van een baby op een groen operatiekleedje. Dat durft niemand tevoorschijn te halen.'' Daarom zijn er ook vrijwilligers die kleedjes en mutsjes haken voor de allerkleinsten, voor wie er geen kleertjes zijn.

Eén van die gehaakte kleedjes hebben ook Vincent en Mariëlle gekregen. Ze hebben het in een glazen doosje gestopt, samen met een roosje en het knuffeltje van Tuur. Straks gaan ze naar zijn grafje, om bloembollen te planten. Het is zonnig, een beetje zoals op de begrafenis. Vincent vertelt over die dag: ,,Er was een zweefvliegje, dat maar rond het kistje bleef gaan. Nu denk ik telkens als ik een zweefvliegje zie: daar is Tuurtje.''

Volledig scherm
© AD/Stichting Still

Voor alle familie en vrienden

De stichting Still betekent ook veel voor Yalou Berrens. Op 7 november 2014 kreeg zij haar dochter Niene naar het leek gezond mee naar huis. Tot het meisje na 2,5 week op de bank stopte met ademen. Het was een buurvrouw die het kindje wist te redden. Maar het ziekenhuis waarnaar Niene later vertrok, heeft ze nooit meer verlaten. Ze bleek ernstig ziek en overleed uiteindelijk.

De foto's die van haar zijn genomen, heeft Yalou onder al haar familie en vrienden verspreid. ,,Zo van: jullie doen er maar mee wat je wilt, maar dan hebben jullie ze in elk geval.'' Zelf keek ze haast elke dag naar de beelden. Tot nu, de confronterende kerstdagen die ze zo graag met zijn drieën door hadden willen brengen.

,,Het is denk ik te heftig op het moment.'' Ook omdat er na al het verdriet een lichtpuntje is: Yalou is opnieuw zwanger. Ditmaal van een jongetje. Haar zwangerschap is zeker niet onbezorgd, na wat ze eerder heeft meegemaakt. Maar de toekomst lonkt voorzichtig.

poll

'Hema haalt labels jongens en meisjes uit kleding'

'Hema haalt labels jongens en meisjes uit kleding'

  • Goed dat Hema een voorbeeld stelt (2%)
  • Belachelijk, laat gewoon zoals het was (91%)
  • Maakt mij het uit. Wat zegt zo'n label nou? (2%)
  • Waar maken we ons druk om? Er zijn natuurrampen aan de gang! (5%)
94058 stemmen