Volledig scherm
© AD

Kamperen met karakter op de boerencamping

ReisreportageOuderwets de tent opslaan op het Franse platteland: hoewel het steeds lastiger wordt een goede (boeren)camping te vinden, kan het nog steeds. In Normandië bijvoorbeeld.

Volledig scherm
© AD
Quote

In het gastenboek schrijft een Nederlands stel dat ze vier dagen op de camping wilden blijven. 'Het werden er veertien'

Volledig scherm
© AD
Quote

De autorit terug naar de camping gaat door een vredig landschap, het lijkt onvoorstelbaar dat hier zo zwaar is gevochten

uit & thuis

Het verblijf
Pierrepont ligt ongeveer halverwege Caen en Bayeux, in het departement Calvados. Een overnachting op de Ferme de Pierrepont in een eigen tent kost voor een gezin met drie kinderen ca. €25 per nacht. De vakantiehuisjes kosten tussen de €420 en €500 per week (in het hoogseizoen).

fermedepierrepont.fr/nl

Volledig scherm
© AD
Volledig scherm
© AD
Volledig scherm
Volledig scherm
© AD

La Ferme de Pierrepont. De naam van de camping draagt een belofte van landelijkheid in zich. Een eerste blik op het terrein is voldoende om te weten dat de inlossing van die belofte niet ver weg is. De ferme zelf is een oude boerderij die ooit heeft geprobeerd de sprong naar een klein kasteel te maken, maar ergens halverwege is blijven steken. Een eigen oprijlaan, een toegangspoort, een gevel die grotendeels verscholen gaat achter een breeduit woekerende trompetbloem, hoge ramen, luiken waarvan de verf begint af te bladderen.

Direct achter het hoofdgebouw leidt een karrenspoor naar de boomgaard. De tent staat er in de schaduw van een appelboom waarvan de takken doorbuigen onder het gewicht van honderden kleine, groene appeltjes. Cider maken ze daarvan, hier in Normandië. Verrukkelijke appelcider, die vanzelfsprekend bij de receptie van de camping verkrijgbaar is. De boom is oud en ietwat gehavend; hier en daar vlecht het groen van een maretak zich door de bladeren en nestelen witte besjes zich op plekken waar appels zouden moeten hangen.

De levende have van de ferme bestaat uit konijnen, kippen, een handvol katten en drie ezels. Een riviertje dat de Thue heet omarmt het terrein, precies zoals het hoort. De boerderij heeft een flinke tuin, een eigen stukje bos, een boomgaard die dienstdoet als kampeerterrein en een groter veld voor tenten, campers en caravans. Daaromheen liggen lapjes weiland, velden met mais, velden met voederbieten en hogerop graanakkers, graanakkers en nog meer graanakkers. Elk dorpje in de directe omgeving telt minstens één kasteel, in alle opzichten is de Bessin een rijke streek.

De Bessin is ook een toeristische streek. Midden in Normandië, met de stad Bayeux en de landingsstranden van D-day als belangrijkste trekpleisters. Vooral langs de kust zijn campings er net zo talrijk als de appeltjes aan de boom bij de tent. Maar de mobilhomes woekeren als parasieten, overal verrijzen witte plastic vakantiehuisjes op de plekken waar tenten zouden moeten staan. Het is een vorm van wildgroei die het karakter van te veel campings aantast.

Kersverse vriendinnen
Geen mobilhomes op de Ferme de Pierrepont. Kamperen is er nog een ambacht. Op deze boerderijcamping weten de gasten hoe ze een haring in de grond moeten slaan, verstaan ze de kunst van het koken op een campinggasje, schrijden ze nog sierlijk met de wc-rol onder de arm naar het toiletgebouw.

De kinderen vinden het prima. Op een vorige camping zaten ze alleen maar in het zwembad, hadden geen tijd vriendjes te maken. Hier zoeken ze leeftijdgenootjes op en schuimen samen het terrein af. De voetbal, de frisbee en de badmintonset komen tevoorschijn, dochter Daantje (10) wisselt geheimen uit met twee kersverse hartsvriendinnen. Haar broertjes en hun vakantievriendjes klooien met rotsblokken in de beek, voeren de ezels, knuffelen de konijnen en rapen appels voor de cider van volgend jaar. Hoogtepunt is de lichtjesavond, als ze allemaal mogen opblijven tot het donker is en in hun eigen hut in het bos zonder bemoeienis van ouders een avond lang lol maken.

Eigenaresse Eliane ziet dat het goed is. "Ik merk dat de gasten prijs stellen op eenvoud. Ik heb deze camping al veertig jaar en de bezoekers blijven komen. In het hoogseizoen moet ik dagelijks tien, vijftien mensen teleurstellen. Die komen zonder reservering en meestal is er dan geen plaats meer."

Zo op het oog is er voldoende plek. De kampeerplaatsen zijn ruim en er zouden met gemak twee, drie keer zo veel tenten en caravans op het terrein passen. Maar dat is wettelijk niet toegestaan en het sanitair is er niet op berekend.

Bovendien heeft madame Eliane nog een reden om het zo te laten. "Il faut garder l'esprit." Oftewel: je moet de geest, het karakter bewaren. En karakter hééft de Ferme de Pierrepont, mede dankzij die ruime staanplaatsen. Wie echt niet van kamperen houdt, kan op het voorterrein een van de appartementen betrekken die zijn ondergebracht in de voormalige varkensstallen.

Schrift met harde kaft
Het reserveringssysteem is niet veel meer dan de agenda waarin de receptioniste de namen doorstreept bij aankomst, de administratie is een schrift met harde kaft dat af en toe ondersteuning krijgt van een rekenmachine. De bakker klapt elke ochtend een tafel uit waarop hij zijn croissants, baguettes, pains-au-chocolat en andere viennoiseries uitstalt.

Zoon Teun (6) is na een week in staat om helemaal alleen brood te halen. Ondertussen zit zus Daantje met mama's telefoon in de wifi-ruimte, een schuurtje tegen een van de stallen aan. Het is de enige plek op de camping waar ze kan internetten. Als rokers in een rookruimte zitten er meestal wel een paar mensen besmuikt naar hun beeldscherm te turen. Ze weten dat dit niet de omgeving is om zich aan hun digitale verslaving over te geven, maar kunnen net niet helemaal zonder.

In het gastenboek schrijft een Nederlands stel dat het de bedoeling was vier dagen op de camping te blijven. 'Het werden er veertien.' Dat zal te danken zijn aan de esprit die madame Eliane zo dapper bewaart. Een camping waar GR-markering is aangebracht op het toegangsbord, wandelaars kunnen het zich niet beter wensen. De lange-afstandswandelroute GR223, de Tour du Cotentin, kruist de oprijlaan. Bij de receptie staat een map vol geplastificeerde routekaartjes die gasten los kunnen halen en mee mogen nemen voor een dagtocht. De kinderen kiezen er een rondje uit dat bij de camping begint en langs snelstromende riviertjes en voormalige watermolens leidt, door verscholen dorpjes en hun nog beter verscholen kastelen. De vos die uit een bosrand tevoorschijn schiet, is volgens Teun 'een hele grote poes'. Pas als hij later een opgezette vos ziet, ontdekt hij dat hij zich heeft vergist.

Geschiedenisles
Het stel met de fietsen dat bij het maisveld staat, kan dagen vooruit met alle mooie rondjes in de regio. De jongen in de camouflagebroek zal de stranden gaan bezoeken waar de geallieerden in juni 1944 landden, de tien- tallen musea, begraafplaatsen, monumenten, bunkers en andere herinneringen aan die dagen. Voor jonge kinderen is het museum van de Slag van Normandië in Bayeux indrukwekkend genoeg. Een geschiedenisles in filmbeelden, foto's en diorama's, met echte tanks, kanonnen en honderden voorwerpen brengt de geallieerde landingen tot leven.

Op het naastgelegen oorlogskerkhof leest Bram (8) de leeftijden van gesneuvelde militairen. ,,Deze was 23, en die maar 21." Een paar graven verder ligt een Engelsman die niet ouder dan 19 werd. ,,Als ik dit zie vind ik het toch wel erg fijn dat er nu geen oorlog is, pap," klinkt het zacht.

De autorit terug naar de camping gaat door een vredig landschap; onvoorstelbaar dat hier ooit zo zwaar is gevochten. In een haven dobberen vissersbootjes, in dorpjes scheiden hoge muren de kastelen en hun grondgebied van de gewone wereld af. Mannetjes spelen petanque zoals ze dat al honderd jaar doen, enorme ronde strobalen liggen in slagorde op de vers gemaaide velden. Dat de geallieerden op de hoogvlakte achter de camping een compleet vliegveld hadden aangelegd, weet alleen de wandelaar die de informatie bij een van de routes grondig leest. Er is geen spoor meer van terug te vinden.

Glas, plastic en karton
Op de Ferme de Pierrepont is het vredig als altijd. Een oponthoud van ruim een week voelt er als een verblijf in een tijdcapsule die zweeft door het toch al tijdloze hart van Normandië. Natuurlijk laat het moderne leven er sporen achter, maar de sporen van de eeuwen daarvoor zijn veel dieper ingesleten. Afval kunnen de kampeerders achterlaten in afzonderlijke bakken voor glas, voor plastic, voor blikjes en voor papier en karton.

Als de receptioniste op een middag de bak met kranten, kartonnen dozen en papieren verpakkingen omkeert in een roestig olie- vat en er de fik in steekt, voelt dat op een vreemde manier als een geruststelling. Veranderingen gaan hier langzaam. En het milieu? Daar hebben ze zoveel van dat ze er iets gemakzuchtiger mee om kunnen gaan dan inwoners van een dichtbevolkt landje aan de Noordzee. Gelukkig worden de zakken met plastic afval wel afzonderlijk opgehaald.

Het bestaat dus nog. Kamperen op een plek waar riviertjes door de groene dalen murmelen, waar appels rijpen aan de bomen en waar huizen elk jaar iets schever zakken. Ver weg van de hectiek die vakantie vieren op een raadselachtige manier is geworden. En wie geluk heeft, vindt midden op het platteland zo'n echte boerderijcamping waar nog een plekje vrij is voor de vakantieganger die het karakter van het land kan waarderen.

poll

'Hema haalt labels jongens en meisjes uit kleding'

'Hema haalt labels jongens en meisjes uit kleding'

  • Goed dat Hema een voorbeeld stelt (2%)
  • Belachelijk, laat gewoon zoals het was (91%)
  • Maakt mij het uit. Wat zegt zo'n label nou? (2%)
  • Waar maken we ons druk om? Er zijn natuurrampen aan de gang! (5%)
93893 stemmen