Volledig scherm
Egbert Jan Riethof (64) is journalist. Hij heeft een dochter (25) en een zoon (23). Egbert Jan woont in z’n eentje in een huis met drie verdiepingen. © Joost Hoving

Op een doordeweekse ochtend met de trein naar Amsterdam

Egbert JanEen half uurtje treinen door de Randstad en Egbert Jan doet ergernissen op voor een week. Hoewel niet alle spoorleed onaangenaam is.

‘Ik zeg tegen hem: nu begin je er weer over en dan moeten we dat echt uitpraten. Waarom, zegt hij. Nou dat zég ik, zeg ik.’’
,,...’’
,,Precies, en dan komt-ie er ook de hele tijd op terug. Nou moet je luisteren, zeg ik, we hebben dit al eerder gehad en het is nogal een belangrijk onderwerp. Nou dan moeten we er even voor gaan zitten. Nu? zegt-ie. Ja nú.’’

De abonnementen met onbeperkt bellen zijn heel betaalbaar tegenwoordig.
Ze zit onderuitgezakt in de volle trein, oortjes in, microfoontje bij de mond, smartphone in de binnenzak. Ik zag haar daarnet aan komen lopen in het gangpad, al pratend, drie ingewikkelde tassen aan de schouders. Een ervaren treinreiziger weet dan: dat is er zo één. Die gaat het komende halfuur - van Utrecht naar Amsterdam - niet meer stoppen. Die blijft blaten.
Haar stemgeluid draagt ver.
,,Precies! Precies, zo is het ook hoor. En dan ben je er toch weer een uur aan kwijt. Dat is wel een dingetje.’’

Quote

Niemand spreekt de vrouw met de tassen aan

Egbert Jan Riethof

Jongeren blijven onbewogen, verdiept in hun smartphone. Ouderen vertonen tekenen van onrust. Iemand komt van achter in de coupé even kijken.
Niemand spreekt de vrouw met de tassen aan.
Dat zou ook lastig zijn, praten is niet verboden. Je moet een beroep doen op... ja, wat? Sociale verantwoordelijkheid, maar dat vergt uitleg en een educatieve, zelfs idealistische instelling. Terwijl even later de marketeer alweer plaats-neemt, die met krachtige stem wat relaties af belt.

Een coupé verder is nog een open plek.

Tegenover me zit een jonge vent met z’n benen wijd uit elkaar, onverschillige blik. De muziek hangt als een wolk van knisperend getik om zijn koptelefoon, zo hoog is het volume.

Quote

Deze ongewenste intimiteit vind ik ergens wel weer gezellig

Egbert Jan Riethof

Naast me, bij het raam, een jonge vrouw. Ze heeft op het tafelblad potjes, doosjes en tubes uitgestald, en een spiegeltje op een standaard, druk in de weer met wimperkruller en kwastje. Er staan twee plastic bakjes waaruit ze tussendoor haar ontbijt lepelt. Verse streekproducten ongetwijfeld. En biologisch. Ze beweegt aan een stuk door en stoot twee keer tegen mijn e-reader. Net zo vervelend als die andere vrouw, maar hoe hypocriet: deze ongewenste intimiteit vind ik ergens wel weer gezellig.

Overbevolking bedreigt de Randstad. Stap maar eens op een doordeweekse ochtend station Utrecht Centraal binnen. 

Reageren? magazine@persgroep.nl