Volledig scherm
PREMIUM
© Erik Smits

Zes onbekende verhalen van George Baker

InterviewIn zijn 50-jarig artiestenbestaan heeft George Baker (73, echte naam Hans Bouwens) zijn anekdotes al vijftig keer verteld. Wij vroegen de man van Una Paloma Blanca, Little Green Bag en, jaja, ook van de zakjes van die supermarkt, naar zes nog onbekende verhalen.

1. De lp’s van Baron Waqa

,,Krijg ik een jaar terug de vraag of ik kan optreden tijdens het 50-jarig bestaan van de Republiek Nauru. Ja, dat had ik ook. Nau-wat? Een paar maanden later sta ik na een reis van pak ’m beet 35 uur op zo’n minivliegveld, één landingsbaan, aan beide kanten zee. Gillende mensen, politie in vol ornaat, vrouwen met bloemenkettingen, een billboard met Welcome in Nauru, George Baker. Blijkt Baron Waqa, de president van dat ene kleine eilandje in de Stille Oceaan, al zijn hele leven fan van mij. Of ik, nu ik er toch was, zijn complete collectie van George Baker-lp’s wilde signeren. Dat soort dingen. Is wel grappig.’’

Grappig?
,,Ja toch? Dat zo’n man aan de andere kant van de wereld maar één wens voor de nationale viering heeft: een optreden van George Baker.’’

Dat is niet grappig. Dat is bizar.
,,Zó uniek is het ook weer niet. Ik hoop volgend jaar opnieuw die kant uit te gaan. Misschien wat optredens in Nieuw-Zeeland. Wist je dat Baby Blue daar nog altijd wordt gedraaid?’’

Wacht even. Ik zit nog op dat eilandje in de Stille Oceaan. Zoiets maakt toch wel indruk?
,,Natuurlijk wel. Ik vind het zelf ook nog altijd heel raar dat mijn liedjes een totaal eigen leven leiden. Ben ik met mijn vrouw op vakantie in Mexico, in de buurt van Puerta Vallarta, komt er zo’n toeristische mariachi-band langs, en ja, daar klinkt-ie weer, Una Paloma Blanca.’’

En dan zegt u in Mexico natuurlijk: ‘That’s my song.’
,,Nee joh. Ik heb die twaalf muzikanten wel 25 dollar gegeven.’’

Is de bevolking van Waddinxveen net zo enthousiast als die van Nauru?
,,Ik woon al dertig jaar in Waddinxveen, dus die mensen hier zijn wel op me uitgekeken, en gelukkig maar. Kan ik rustig over straat.’’

U treedt, begreep ik, net zo lief op in het Friese gehucht Eastermar als in Nieuw-Zeeland.
,,Maakt inderdaad niet uit. Als ik maar mag. Ik voel me pas compleet als ik op dat podium sta. Ik sta nog altijd te trappelen, gek hè?’’