Volledig scherm
Teun was twee toen Mireille Steenkamer en haar vriend aan de reis begonnen. © Privéfoto

Zwanger op wereldreis: 'Alleen de kleine dingen zijn anders'

Mireille Steenkamer was net met haar vriend aan een wereldreis begonnen toen ze zwanger werd. Terugkeren was geen optie. 'Alleen kleine dingen waren anders,' zegt ze over haar ervaring met zwanger zijn in dertien landen.

Quote

Van terug naar huis gaan was geen sprake. Deze reis was een droom die hoe dan ook in vervulling zou gaan

Mireille Steenkamer

Ze deed een zwangerschapstest op Bali, liet echo's maken in onder meer Kuala Lumpur, Hanoi en Rayong, hoorde wat het geslacht van haar baby was in Bangkok, maakte plannen voor zijn geboorte in Nieuw-Zeeland, en beviel uiteindelijk in Santiago de Chile. Mireille Steenkamer was zwanger in dertien landen en schreef daarover een boek.

Zij en haar vriend Marcel besloten een jaar op wereldreis te gaan met hun zoontje Teun (2). Banen werden opgezegd, routes gepland, tickets geboekt, vaccinaties gehaald. Tijdens de eerste maand raakte Steenkamer in verwachting - gewenst, maar toch nog onverwacht.

Van terug naar huis gaan was geen sprake; deze reis was een droom die hoe dan ook in vervulling zou gaan. Bovendien zag Mireille niet op tegen een bevalling in een ver buitenland.

Hoezo niet, eigenlijk?
Mireille: 'Mijn bevalling van Teun, die wel gewoon in Nederland geboren is, was zwaar. Ik heb er twee dagen over gedaan en werd slecht begeleid. Pijnstillers kreeg ik niet, en naderhand heb ik maanden rondgelopen met een niet-gediagnosticeerde bekkeninstabiliteit. Ik dacht: Dat kunnen ze in het buitenland vast beter.'

Volledig scherm
© Privéfoto
Volledig scherm
Even in de speeltuin in Kuala Lumpur, de Petronas Twin Towers torenen als wachters boven de stad uit. © Privéfoto

Maar... Chili?
'Dat was ook mijn eerste gedachte. 'Dat is toch een derdewereldland, laten we het daar maar niet doen.' Ik wilde liever in Nieuw-Zeeland bevallen, lekker westers, maar dat bleek verboden. Ze zijn bang dat je het aangrijpt om een Nieuw-Zeelands paspoort voor je kind te krijgen. Toen ben ik me gaan verdiepen in de medische zorg in Chili, en die bleek uitstekend.'

'De Nederlandse ambassade mailde me dat de artsen er zijn opgeleid in de VS en prima Engels spreken. Overboord met die vooroordelen dus. Bovendien: daar worden toch ook gewoon elke dag kinderen geboren? Hoe arrogant om te denken dat dat alleen in het Westen goed geregeld is.'

Hoe vond je de zorg voor zwangeren in Azië?
'Heel goed. Alle artsen waren heel secuur en servicegericht. Deed ik een nekplooimeting in Thailand, dan kreeg ik de resultaten per mail, zodat ik die kon meenemen naar de volgende arts in Vietnam. Dat ging allemaal behoorlijk vlekkeloos.'

Om verzekerd te zijn van goede zorg koos Mireille steeds voor de hoog aangeschreven klinieken, als het even kon in een grote stad. Die prikte ze uit de Lonely Planet-gids of ze googelde een ziekenhuis dat haar geschikt leek.

Ook werd ze soms getipt door kennissen, Nederlandse expats in het land waar ze doorheen reisde. En hoewel de lokale echoscoop soms uit het jaar 0 leek te stammen, zag Mireille verder nauwelijks verschil met de zorg in Nederland.

'Alleen kleine dingen waren anders,' vertelt ze. 'Dat je in Maleisië uren moest wachten als je een vrouwelijke gynaecoloog wilde zien, bijvoorbeeld. Ik koos voor een mannelijke en kon meteen doorlopen. Of dat elke arts de duur van de zwangerschap anders berekende. Bij de ene was ik twaalf weken, bij de volgende pas tien. Maar verder is de medische taal echt universeel. Zo konden ze in elk land duidelijk zien dat ik ijzertekort had.'

Volledig scherm
Klaar voor de terugreis: 'We hebben een fantastisch jaar gehad. Op deze ervaring kan ik mijn leven lang teren.' © Privéfoto
Quote

Hoe arrogant om te denken dat alles alleen in het Westen goed is geregeld

Waren er dingen die je door je zwangerschap niet deed op reis?
'Bungeejumpen. We waren bij de eerste bungeejump van de wereld, in Nieuw-Zeeland. Dat had ik het anders misschien wel gedaan. Met de speedboot over de rivier crossen, deed ik ook niet.'

'In Azië en Zuid-Amerika at ik niet van stalletjes op straat, hoewel dat natuurlijk juist zo leuk is, eten tussen de locals. En toen ik bij het zwemmen met dolfijnen in het ijskoude water lag, heb ik me ook wel even zorgen gemaakt.'

Je arriveerde hoogzwanger in Chili. Daar is de keizersnee toch standaard?
'Ja, een Chileense gynaecoloog roept al snel dat een keizersnee echt nodig is. Omdat hij zelf naar huis wil, bijvoorbeeld. In die situatie wilde ik niet belanden, ik wilde heel graag natuurlijk bevallen.'

'Via een Belgische vrouw vond ik matrona Rosa Maria, een vroedvrouw gespecialiseerd in natuurlijke bevallingen. Ik ben niet tegen keizersneden, maar waarom zou je als het niet nodig is?'

Daar denken de Chileense vrouwen anders over.
'Die zeggen: waarom pijn lijden als het niet hoeft? Toen ik eenmaal lag te bevallen in het ziekenhuis, vertelde Rosa me dat het verplegend personeel me achter mijn rug zat uit te lachen. Omdat ik mezelf dit aandeed.'

Twee dagen voor de geboorte van zoontje Bram werd Santiago de Chile geteisterd door een zware aardbeving. Die gebeurtenis wierp uiteraard een flinke schaduw over het avontuur. De naschokken zorgden bovendien voor veel stress tijdens de bevalling.

Volledig scherm
Mireille met zoon Bram. © Privéfoto

'Gelukkig was daar Rosa, die in mijn ogen keek, zag dat het niet goed ging en zorgde dat ik een ruggenprik kreeg. Daardoor kon ik ontspannen en kon de baby zakken,' vertelt Mireille.

Maar toen ze met een kerngezonde Bram in haar armen naar de scheuren in de muur lag te kijken, besloot ze toch snel weer naar Nederland te gaan. Want zwanger reizen is toch iets anders dan reizen met een pasgeboren baby. De reis werd uiteindelijk anderhalve maand korter dan gepland.

'Hier kan ik een levenlang op teren'
Terugkijkend zou ze het zo weer doen, vertelt ze. 'We hebben een fantastisch jaar gehad, de mooiste plekken bezocht, bijzondere mensen ontmoet, intens genoten en een prachtige zoon op de wereld gezet. Op deze ervaring kan ik mijn leven lang teren.'

Zwanger in 13 landen, uitgeverij In-Out Books, €12,50

poll

Hoe vaak mag jouw kind z'n schoen zetten?

Hoe vaak mag jouw kind z'n schoen zetten?

  • Eens per week (25%)
  • Paar keer per week (27%)
  • Dagelijks (23%)
  • Niet (25%)
6007 stemmen