Luchthaven Maastricht Aachen Airport.
Volledig scherm
Luchthaven Maastricht Aachen Airport. © ANP

Limburg tijdens corona: rozen, tranen, liefdesverdriet en warme harten

Angst, zorgen, tranen, liefdesverdriet. Maar ook warme harten, creativiteit, opgestroopte mouwen. Limburg zoekt naar houvast nu de coronacrisis het dagelijks leven volledig in zijn greep heeft genomen. Een roadtrip door een provincie die tussen hoop en vrees leeft. „Een kaartje van Pleun, dat is goud.”

» Vaals, 8.00 uur

Dauwdruppels vallen van de bloesem terwijl de ochtendnevel rond het Drielandenpunt optrekt. Beneden in het dal ontwaakt Vaals, in bange coronatijden het kleine dorpje in Gallië dat dapper weerstand biedt. De enige gemeente in Limburg waar nog geen besmetting is vastgesteld.

Terwijl agenten de grens met Duitsland scherp in het oog houden, is Marja Knops (57) op weg naar de bloemenzaak waar ze werkt. De prijzen zijn door de crisis gekelderd: twee bossen rozen voor amper 5 euro. De klanten wachten al voor de deur. „Mensen hebben meer dan ooit behoefte aan bloemen. Voor een eenzaam familielid in het verpleeghuis, of om thuis het sombere gevoel te verdrijven.” Of ze zich veilig voelt in coronavrije enclave Vaals? ,,Ik ben vooral blij dat we troost kunnen bieden.”

» Maastricht, 8.45 uur

Merg. Been. Of zoiets. De tijd lijkt in de spookstraten van Maastricht te bevriezen als stadsbeiaardier Frank Steijns op zijn carillon You’ll Never Walk Alone speelt. Een concert als een hartenkreet. In de Onze Lieve Vrouwebasiliek, waar hoop en wanhoop al eeuwen samensmelten, branden tientallen kaarsen. Twee vrouwen, met anderhalve meter tussenruimte, knielen. Naast hen staat een man met zilvergrijs haar en een blauwe regenjas. Over zijn wang parelen tranen. Nico Bas­tiaans (70) ziet het en krijgt het zelf te kwaad. Normaal gaat hij op vrijdag naar de markt, maar nu wendt hij zich tot de Sterre der Zee. „Mijn broer Johan zit op Campagne (verpleeghuis, red.). Hij heeft geen telefoon, laptop, niks. Die gaat daar ­kapot.” Hij gaat op zoek naar verse kabeljauw, bij die ene visboer die er nog staat. „Krijg ik toch nog even een warm gevoel.”

» Vliegveld, 10.22 uur

In de bijna uitgestorven vertrekhal van Maastricht Aachen Airport leunen Chris (43) en Susanne (38) tegen elkaar, hand in hand. Hij werkt op Malta, het eiland van zijn roots, zij bij de Universiteit Maastricht. Ze hebben een langeafstandsrelatie, vliegen elke maand op en neer om een week bij elkaar te zijn. Maar nu moet Chris halsoverkop terug. Er gaat nog één vliegtuig naar Malta, om 10.50 uur. Daarna zijn alle vluchten gecanceld. „Als ik op het eiland kom, moet ik direct twee weken in quarantaine. Voor elke stap buiten de deur staat 3000 euro boete.” Susanne weet het ook even niet meer. Eerst op de universiteit een computervirus, nu het coronavirus. Het afscheid bij Gate 3 is intens. Partir, c’est mourir un peu. De eerste vlucht Malta-Maastricht die gepland staat? 1 mei. Misschien.

» A2 ter hoogte van Maasbracht, 12.10 uur

Aan de andere kant, richting zuiden, rijdt een begrafenisstoet. Zou het? De lijkwagen wordt gevolgd door slechts drie auto’s met zwarte vlaggetjes. Vanwege het corona­virus mogen niet meer dan dertig dierbaren bij een uitvaart zijn. Het zwerk is grauw. De lente doet na een vroege, bruisende start even een stap terug.

»Nederweert, 13.20 uur

Even, godzijdank, weer wat onbezorgde gezichten. Drie fietsende meiden slingeren baldadig over de weg, kinderen ontdekken een fenomeen uit het stenen tijdperk: stoepranden. Ook in het naaiatelier van Maria van der Kruys is de energie tastbaar. Op tafel liggen lappen stof, garen en naalden. Bij de muur staan zes naaimachines. Met hulp van de leden van haar toneelvereniging de Krottepoffers hoopt ze honderd mondkapjes per dag te maken. „Vooral voor de schil rond de ziekenhuizen. Thuiszorg, gehandicaptenzorg, tandartsen. En ook voor mensen die nu niet zonder kunnen. Een vriendin met een longaandoening vroeg tien mondkapjes. Maria, zei ze, ik wil heel graag blijven leven.” Of ze bescherming bieden? ,,We naaien twee lagen stof over elkaar heen. Volgens de normen houden die 84 procent vocht tegen. Maar niemand die het echt kan zeggen. Nee, ook het RIVM niet.”

»Sevenum, 15.05 uur

Over verlaten wegen door de uitgestrekte Peel. Toverland ligt erbij als een stilleven uit vervlogen tijden. Geen gekrijs uit de bloedstollende Fenix, alleen van eksters en zwarte kraaien. Voor een boerderij staat een Abraham-pop. Binnen is vrijwel niemand te zien. Zelfs verjaardagen worden eenzaam gevierd.

» Venray 16.00 uur

In Restaria Old Dutch – alleen afhalen, aangepaste openingstijden – benut Tanja Swaghoven (39) haar werkpauze om alle hulpvragen op een rij te zetten. De 39-jarige Venrayse riep vorig weekend de Facebookgroep Help elkaar ivm het Corona virus Venray in het leven. De respons was overweldigend: 990 leden. De nood is hoog, merkt ze. „Ik voel angst, mensen denken dat de wereld vergaat. Zelf ben ik vrij nuchter. Laten we de mouwen opstropen.” Minstens ‘vier, vijf uur’ per dag steekt ze in het aansturen van vrijwilligers. „Boodschappen doen, maaltijden bezorgen. Ik ben zelf gaan poetsen bij iemand die een heup gebroken heeft.” En dan zijn er nog de kaarten die schoolkinderen naar verpleeghuizen sturen. Ze laat een tekening zien van Pleun, een Mondriaan-achtige kleurenzee. „Ouderen sturen een bedankje terug. Voor hen is dit goud. Toch?”