Schrijver Heleen van Royen (56) woont samen met Bart (35). Ze is moeder van Olivia (28) en Sam (25) en oma van Spencer (1 jaar) en van twee bonuskleinkinderen van 13 en 11.
Volledig scherm
PREMIUM
Schrijver Heleen van Royen (56) woont samen met Bart (35). Ze is moeder van Olivia (28) en Sam (25) en oma van Spencer (1 jaar) en van twee bonuskleinkinderen van 13 en 11. © Jeannette Huisman

Je kunt je voorbereiden tot je een ons weegt, maar je kunt het noodlot niet ontlopen

ColumnHeleen van Royen schrijft wekelijks over haar persoonlijk leven. Deze week maakt ze zich zorgen over haar gezondheid.

5 reacties

  • JJM Bohemen

    1 maand geleden
    Goed verwoord. Mijn beide ouders stierven jong aan kanker. Mijn vader was 37 jaar. Hakt erin en houdt me nog veelvuldig bezig. Al die vragen die je jezelf stelt, stel ik ook. Belangrijk dat we er over blijven schrijven! Ik schreef jaren terug mee asn ‘Het Borstkankerboek’ samen met twee oncologisch chirurgen van het Antoni van Leeuwenhoek.
  • Faber

    1 maand geleden
    De meeste mensen worden in dit land tegenwoordig echt oud. In het gezin van mijn moeder werden 8 van de 15 kinderen niet volwassen. Grootmoeder werd in 1 nacht grijs toen oom Toon overleed. Memento mori. Gedenk te sterven.
  • Eric Morel

    1 maand geleden
    Het is verschrikkelijk het beheerst je geest elke daghoe je het wend of keert, en corona ook. Ondanks alle afwisselen voor je geest. Tv, voetbal werk sport het maakt niet uit, die 2 overheerst.
  • Hans Willink

    1 maand geleden
    Helaas heb ik in juli de diagnose uitgezaaide thymuskanker gekregen. Ik kon en kan het noodlot inderdaad niet ontlopen. Het zou echter fijn zijn, als mensen het niet meer hebben over vechten tegen dit soort ziektes. Een gevecht kun je verliezen, zelfs terwijl je er alles aan doet. Het is puur - en daar ben ik het volledig met de schrijfster eens - een kwestie van mazzel of pech. Medici kunnen steeds meer vormen van kanker genezen, dat is mazzel. Er gaan ook nog steeds mensen aan dood: pure pech.
  • P. Tettert

    1 maand geleden
    Tja, het is verschrikkelijk als je de ziekte hebt of een naaste van je. Ik weet er alles van. Maar ik weet ook dat ik op mijn manier voor mezelf zo goed als mogelijk is zorg en dat ik niet veel meer dan dat kan doen. Met dat in mijn achterhoofd heb ik rust en zal het me ook lukken om als het noodlot dan toch op mij valt, ik me daar ook bij neer kan leggen. Geen gevecht tegen ziektes maar een gevecht voor jezelf. Scheelt volgens mij ook de energie die je juist zo hard nodig hebt.