Volledig scherm
De Rolling Stones bedanken Pinkpop na het memorabele concert © anp

Rolling Stones op Pinkpop: een onbetaalbare ervaring

RecensieAD-popverslaggever Stefan Raatgever zag de Rolling Stones gisteravond voor de vierde keer.  Hieronder zijn persoonlijke recensie vanaf de Pinkpopweide.

Quote

De vier Stones mogen dan samen 280 jaar oud zijn, ze bieden - ook afgezet tegen de exorbitan­te gage die ze opstrijken - nog altijd waar voor hun geld.

Stefan Raatgever
Volledig scherm
© anp
Volledig scherm
© anp
Volledig scherm
© anp

Afgelopen week sprak George Kooymans aan de telefoon duidelijke taal. De gitarist van de Golden Earring was niet bijzonder benieuwd naar het concert van de Rolling Stones op Pinkpop.  Ze verrasten hem niet meer.

'Jagger zal over het podium rennen, de jongens om hem heen zullen lekker spelen en de liedjes zal bijna iedereen kunnen meezingen.' Voor hij ophing voegde hij nog toe: 'Niet dat het geen prima concert gaat worden, hè? Die jongens zijn allemaal nog hartstikke goed. Veel plezier zaterdag.'

Het is duidelijk: Kooymans bezit een glazen bol die scherp is afgesteld. Werkelijk alles wat hij beloofde, kwam gisteravond uit. De Stones speelden een vlekkeloos concert, Jagger toonde zich op zijn 70e in de conditie van een Olympisch atleet en de hits regen zich aaneen als bij een jukebox vol evergreens. En daarbij haalde de groep muzikaal ook nog eens een ruime voldoende.

Aangevuld met zes ondersteunende muzikanten gaven Ronnie Wood, Keith Richards en Charlie Watts de Stones een rijk en vol geluid. Was het een legendarische voorstelling? Nee. Was het prettig om erbij te zijn geweest?  Meer dan dat.

De vier Stones mogen dan samen 280 jaar oud zijn, ze bieden - ook afgezet tegen de exorbitante gage die ze opstrijken - nog altijd waar voor hun geld. Daarvoor zetten de Stones niet in op verrassingen of de magie van spontaniteit. Het viertal weet wat het kan en speelt die troeven zorgvuldig uit. Zo bleven termen als rollatorrock of bejaardenblues ver weg van de van een zomerse dag nazinderende Pinkpopweide.

Bijna 70.000 bezoekers zagen een fanatieke opening met Jumpin' Jack Flash, You Got Me Rocking en een lekker vet aangezette versie van It's Only Rock-'n-Roll. Prima, maar zo speelt de band hem sinds die sinds vorig jaar weer optreedt elk concert.

Angie
Echt ontroeren doen de Stones daardoor zelden, maar wel als Jagger Richards met akoestische gitaar bij zich roept. Angie krijgt een verrassend breekbare uitvoering. Massaal meegezongen uiteraard, maar vooral de noten die Jagger eigenlijk niet haalt raken recht in het hart. Ondanks een magazijn vol stadionhits kiezen de Stones niet alleen de publieksfavorieten.

Doom and Gloom komt uit 2012 en Keith Richards mag ook twee van zijn eigen Stones-songs zingen. You Got the Silver en I Can't Been Seen With You bieden op zich voldoende kwaliteit om zich met de klassiekers te meten, maar krijgen van een wankel ogende Richards een ondermaatse uitvoering.

Finale
Gelukkig is het daarna snel tijd voor de finale. De Stones laten bijvoorbeeld Paint it Black, Wild Horses en As Tears Go By ongebruikt, maar spelen met Start Me Up, Sympathy for the Devil en Brown Sugar een goudomrand slot. Mick Jagger, die tijdens Richards' intermezzo even adem kon halen, heeft zelfs zijn bliksemsnelle trademark-danspassen nog in huis.

De gedachte aan een podiumpensioen is bij deze man waarschijnlijk echt nog nooit opgekomen. Met zijn wijsvingers priemend in de lucht, zijn haardos dansend op de golven van de windmachine en met van de snelheid van zijn passen wapperende jaspanden is Jagger ook na meer dan 2000 concerten nog steeds één van de beste frontmannen ter wereld.

Roy Donders
Fanatiek leerde hij ook voor vanavond talloze Nederlandse zinnen uit zijn hoofd. Zelfs een actueel grapje studeert hij in. Bij de introductie van Ronnie Wood, kraait hij met een blik op zijn kapsel: 'Wie is je kapper? Roy Donders?' De toegift herbergt het mooiste lied van de avond. You Can't Always Get What You Want, met sterke inbreng van de Utrechte close harmony-groep Dekoor, biedt briljante bombast en kippenvelsamenzang met het publiek.

De Stones zijn anno 2014 een band voor de rijken of de hele ijverige spaarders geworden (In Duitsland kost een los concert ruim 200 euro per ticket), maar voor wie de groep nog nooit live zag is een concert als dit een onbetaalbare ervaring.

Algemeen Dagblad gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement