Cruijffs 'de voetballers' is echt een briljante vondst

 Marketingtechnisch klopt namelijk alles aan 'de voetballers'. Het is krachtig, warm en duidelijk. Het spreekt direct tot de verbeelding, want Ajax is een voetbalclub. Het schept orde in de chaos, want eerst waren er wel tachtig kampen en nu plots nog maar twee: 'de voetballers' tegen de kille bestuurders. Wel zo overzichtelijk.  
Volledig scherm

In welke aflevering van de parkeerdektragedie het precies gebeurde, weet ik niet meer, maar opeens had Johan Cruijff het steeds over 'de voetballers'. Niet zo nu en dan, zoals daarvoor, maar consequent en standvastig.

Hij stond vierkant achter 'de voetballers' op De Toekomst, zei Cruijff. Het ging niet om hem, de Legendarische Nummer 14, nee, het ging om 'de voetballers'. Zijn jongens. 'De voetballers' dus. Die ging hij beschermen.

Sindsdien is er veel veranderd. Ik ben ook maar gewoon een observator, maar volgens mij is er in de hele Ajax-soap een tijdperk van vóór 'de voetballers' - en een tijdperk erna. Sinds Johan Cruijff zijn missie steevast samenvat onder de noemer 'de voetballers', kwam de massa in beweging, nog veel heviger dan daarvoor. Het volk klom op de barricaden. Één granieten front vormde het. Als één man achter 'de voetballers'.

Goedbeschouwd is het een briljante vondst. Johan Cruijff heeft een rijke geschiedenis van bedenkelijke raadgevers, van Michel Basilevitch tot Rutger Koopmans, maar de communicatiestrateeg die 'de voetballers' bedacht heeft, verdient een contract voor het leven.

Misschien is het per toeval ontstaan, ontsproten in de linkerhersenhelft van Cruijff zelf, maar persoonlijk vermoed ik van niet.

Marketingtechnisch klopt namelijk alles aan 'de voetballers'. Het is krachtig, warm en duidelijk. Het spreekt direct tot de verbeelding, want Ajax is een voetbalclub. Het schept orde in de chaos, want eerst waren er wel tachtig kampen en nu plots nog maar twee: 'de voetballers' tegen de kille bestuurders. Wel zo overzichtelijk. In de rechtszaal zaten ze pas allemaal bij elkaar, 'de voetballers', op Dennis Bergkamp na. Keje Molenaar zag het tevreden aan en zei dat het 'een mooi stel bij elkaar' was. Daar zaten ze hoor, 'de voetballers'. Jonk, Overmars, Roy, Stam, Ronald de Boer, Bosman, Kreek, Gorré, Trustfull.

Inhoudelijk gezien valt er het één en ander aan te merken op de term 'de voetballers', al is het maar omdat de ene voetballer blijkbaar de andere niet is. Drie dissidenten die zich recent van het kamp-Cruijff afwendden - Edgar Davids, Danny Blind en Marco van Basten - wonnen samen bijvoorbeeld vaker de belangrijkste Europa Cup (vier keer) dan de tien 'voetballers' bij elkaar (drie).

Reken je ook Piet Keizer mee bij de afvalligen, dan komen ze met z'n viertjes samen tot exact duizend competitieduels voor Ajax, maar zonder dat ze zichzelf onder 'de voetballers' mogen scharen. En nog best een ludiek feitje: het technisch rapport van Cruijff waar het ooit allemaal om draaide, werd niet door 'voetballers' geschreven, maar door een looptrainer, een zaakwaarnemer en Cruijffs schoonzoon.

Het geinige is dat het er allemaal niets meer toe doet. Die Steven ten Have kan recht of krom lullen wat hij wil, van 'de voetballers' win je het niet. U wilt beweren dat Louis van Gaal op zich een geschiktere directeur voor Ajax is dan Tscheu La Ling? Tsja, meneertje. Dan bent u dus tegen 'de voetballers'.

U vindt Danny Blind een echte Ajacied en Marco van Basten een intelligente, onafhankelijke geest? Dan steekt u 'de voetballers' een mes in de rug, mevrouw. Sterker, u bent een achterbaks stropdassentype.

Rot maar gauw op naar het kamp-Ten Have, of wat daar nog van over is.