Volledig scherm
PREMIUM
© AD

Durf te falen, oude voetballer

AD-columnist Sjoerd Mossou over Dirk Kuyt, Robin van Persie en afscheid nemende topvoetballers. 'Een hattrick maken in de kampioenswedstrijd van je club, en daarna nog lang en gelukkig leven. Zo zouden we het allemaal wel willen.'

Quote

De waarheid is dat haast iedere voetballer afzwaait in mineur of op zijn minst nederig, kleiner dan hij ooit was

Volgens Willem van Hanegem kan Robin van Persie maar beter niet naar Feyenoord komen, want Van Persie ‘is nu eenmaal geen Dirk Kuyt’. Dat laatste klopt natuurlijk sowieso. Niemand is Dirk Kuyt, behalve dan Dirk Kuyt zelf.

Maar het gaat in deze context nog iets verder dan dat; in dit verhaal is Dirk Kuyt niet alleen de blonde voetballer uit Katwijk die ‘Dirk Kuyt’ heet. Dirk Kuyt is ook de personificatie van een ijkpunt. Hij is 14 mei 2017 in hoogsteigen persoon.

Dirk Kuyt is een voetballer, maar sindsdien is hij ook een verhaal, een moment, een dag, een droomscenario.

Dirk Kuyt zal voor altijd synoniem zijn voor het ultieme afscheid, voor het perfecte vaarwel, voor een laatste hoofdstuk als in een sprookje. Een hattrick maken in de kampioenswedstrijd van je club, en daarna nog lang en gelukkig leven. Zo zouden we het allemaal wel willen.

Toch is het zinniger om Dirk Kuyt vooral niét als de norm te beschouwen. Niet alleen wanneer het over Van Persie en Feyenoord gaat, maar sowieso niet, bij welke (voormalig) topspeler dan ook.

Afscheid nemen is in de regel geen sprookje. Juist niet, het is het ultieme dilemma. Het is de onvermijdelijke, meest complexe worsteling van bijna iedere voetballer ter wereld.

Accepteer je je neergang, of vecht je ertegen? Blijf je smachten naar de schijnwerpers of koester je de schaduw? Zoek je ruzie met je trainer, of ontdek je stilaan de schoonheid van je eigen aftakeling?