Volledig scherm
Een jaar geleden in Mayrhofen: Abdelhak Nouri is getroffen door een hartstilstand. © Pro shots

Een jaar na hartstilstand van Appie: 'Die duim vergeet ik nooit meer'

Persoonlijk verhaal Nik KokHet is vandaag precies een jaar geleden dat Ajax-talent Abdelhak Nouri op een Oostenrijks voetbalveld in Mayrhofen in elkaar zakte tijdens een oefenwedstrijd tegen Werder Bremen. Verslaggever Nik Kok was voor AD Sportwereld aanwezig. Hij kijkt in een persoonlijk relaas terug op die bewogen dag.

Door Nik Kok

Op de fietstocht naar boven steekt hij nog een duim op naar me. Niet dat hij me kent of zo, Nouri, maar zo is hij. Voetballers staan soms mijlenver van de journalist af, op een trainingskamp in de zomer komen ze een klein beetje dichterbij. Dan zie je ze elke dag trainen. Soms mag je wat aan ze vragen, meestal niet. Je ziet ze ook eens op een andere manier. Op de fiets dus, op een Oostenrijkse berg en ik stond daar maar wat langs de weg te kijken hoe voetballers dat nou precies doen, met een fiets een berg oprijden. De duim vergeet ik nu nooit meer.

Quote

Opeens ligt Nouri op de grond. Ik zie het niet gebeuren, ik volg plichtsge­trouw de bal.

Nik Kok

Nouri was voor mij altijd het grote talent waar iedereen over sprak. Waar Henk Spaan eindeloos over schreef. Van die ene schijntrap. Maar al met al vond ik dat het best lang duurde voordat hij nou echt eens doorbrak. Dat vond hij zelf trouwens ook wel, vertelde hij me een keer in een interview. Maar hij had nog wel even geduld.

Ik kende Nouri ook van een paar jaar geleden. Na een wedstrijd van de Suriprofs tegen Jong Ajax op De Toekomst wachtte ik voor de kleedkamer op Clarence Seedorf en Edgar Davids. Dat duurde erg lang. In een kamertje stond de halve finale van de Champions League aan. Niemand had er enige belangstelling voor maar daar op de bank keek Nouri roerloos naar het scherm. Een echte liefhebber, dacht ik toen nog.

Volledig scherm
Abdelhak Nouri. © EPA

Maar Nouri wordt in de zomer van 2017 iemand anders. Ik sta die middag op een dak. Op die plek kon ik de wedstrijd tussen Ajax en Werder Bremen goed zien. Je maakt als voetbalverslaggever best veel mee, maar je mist ook weleens wat. Al mijn vrienden zijn op een festival die dag. Daar had ik ook wel bij willen zijn. Ze sparen mij niet, mijn vrienden. Gedurende de hele dag, worden er foto’s geappt. Het moet daar wel haast een soort paradijs zijn. Terwijl ik op een dak in Oostenrijk zit.

Volledig scherm
Een helikopter landt op het veld terwijl Abdelhak Nouri op de grond ligt. © Pro shots

Ach, zo erg is het ook weer niet. De bedachtzame perschef maakt net ervoor nog een foto van ons journalisten, op het dak. We zwaaien vrolijk. Het is het eind van het trainingskamp. Iedereen mag bijna naar huis.

De wedstrijd onder mij voltrekt zich in een loom tempo zoals oefenwedstrijden in de voorbereiding zich altijd in een loom tempo voltrekken. Het is warm die dag. Ik zit er dicht op en hoor letterlijk wat de spelers tegen elkaar zeggen. Ik noteer quasi-lollig: ‘Moisander van Werder schreeuwt tegen Kluivert: Je bent 17 toon eens wat meer respect’. En daarachter: ‘Overigens is Kluivert al 18.’

Opeens ligt Nouri op de grond. Ik zie het niet gebeuren, ik volg plichtsgetrouw de bal. De spelers van Ajax zien het ook niet allemaal direct want de bal werd maar niet buiten gespeeld. Je maakt het vaker mee, spelers die op de grond liggen. Maar dit duurt langer.

Weer een festivalfoto.

Volledig scherm
Spandoek voor Abdelhak Nouri. © pro shots

Hij ligt er nog steeds. Het zal toch niet erg zijn? Het is inmiddels muisstil op het dak. Het gekke is ook, niemand durft iets te zeggen. Niemand benoemt wat iedereen denkt. Ook niet als de plek rond Nouri wordt bedekt met doeken om af te schermen wat wij vanaf het dak nog wel een beetje kunnen zien. Ik zie de dokter daarachter bewegingen maken die niets anders kunnen zijn dan reanimatiepogingen. 

Volledig scherm
© Pim Ras

‘Zijn ze nou echt aan het reanimeren?’ vraag ik nog aan een video-analist van Ajax. Alsof ik niet kan geloven wat ik zie. Hij knikt alleen en gaat het dak af. Ik bel de krant. De redacteur zit in een restaurant. Ik bel nog iemand. Die gaat er een bericht van maken. Ik zei dat het goed mis is en dat we maar contact moesten houden.

Weer een festivalfoto.

Een traumahelikopter op het veld. Radio 1 belt. Of ik in de uitzending wat kan vertellen over wat er is gebeurd. Ik word doorgeschakeld naar de studio. De Tour de France is bezig. Ik hoor de mensen in de studio lachen om een wielergrap. Zij zitten in een heel andere wereld en ik moet nu de serieuze journalist gaan spelen.

‘En dan gaan we nu over naar Nik Kok. Nik wat zie je allemaal daar in Oostenrijk? Er schijnt een speler van Ajax te zijn neergegaan.’

Ik schrijf normaal over ballen die erin gaan. Of niet, en daar dan de gevolgen van. Nu moet ik gaan vertellen over een traumahelikopter en over een reanimatie. Over leven en dood. Heb ik het wel allemaal goed gezien van die reanimatie? Wat als zijn familie nu ook luistert? De helikopter blijft lang op het veld. Ze lijken niet veel haast te maken. Is dat een goed teken?

Ik beschrijf verder maar wat ik zie. Dat directeur Edwin van der Sar het veld is overgestoken in een wat onrustige draf. Spelers met de hoofden naar beneden. Daarna belt SBS Shownieuws. De verbinding valt steeds weg. Ze moesten later maar terugbellen, vind ik. De perschef informeert ons. Strikt en duidelijk. Nouri is buiten levensgevaar. Maar ik let eigenlijk meer op de andere werknemers van Ajax. Sommigen huilen. De huisfotograaf is stil. Ook een unicum.

Weer appjes vanaf het festivalterrein. Maar nu met vragen. Of het echt allemaal zo erg is daar. Of het klopt wat ze hadden gelezen. Het is echt zo erg. Al zijn de verschrikkelijke gevolgen van de dag dan nog niet eens bekend.

Volledig scherm
Een fan van Ajax maakt een foto van een groot spandoek met nummer 34, het rugnummer van Abdelhak Nouri. © anp