Het is tijd dat wij de schuld op ons nemen: sorry!

Volledig scherm
Wilfred Genee, columnist van AD Sportwereld.

Vanaf deze plaats wil ik graag mijn oprechte excuses aanbieden. Natuurlijk kan ik niet namens alle sportjournalisten spreken, maar zelf trek ik het boetekleed aan. Iets minder kritisch, iets meer fan zou het nieuwe motto moeten zijn. De sporters doen toch zeker hun best. Laten we ze daar voortaan op beoordelen.

Gisteravond mocht ik als de Oprah Winfrey van Friesland de Lance Amstrong van Limburg Danny Nelissen interviewen over zijn dopinggebruik bij de Rabobankploeg. Conclusie: iedereen is schuldig aan het dopinggebruik van de doorsnee wielrenner. Niet alleen de renner zelf, óók de ploegleiders, doktoren, sponsors en niet in de laatste plaats de media. 'Weet jij hoe het voelt om en plein publique uitgemaakt te worden voor sukkel of watje?', vroeg Nelissen me verontwaardigd. Met de nieuwe sociale media ben ik eigenlijk niet anders gewend, maar de oud-renner doelde op de periode halverwege de jaren negentig. De Rabobank was met een ambitieus wielerproject begonnen, maar de renners reden geen deuk in een pakje boter. Naar nu blijkt, omdat de concurrentie tot zijn strot toe vol zat met dope. De Nederlandse media focusten zich echter vooral op het slappe presteren van de Raborenners. 'Als je zo wordt bejegend, ga je vanzelf gebruiken!', brieste Nelissen.

 
Het is ook de enige reden waarom wij kritisch over Louis van Gaal zijn. Om 'm uit te nodigen. Op de persoon valt echt niets aan te merken. Natuurlijk is het logisch dat je bij de aanstelling van Pep Guardiola onmiddellijk over jezelf begint: 'Guardiola hanteert de Van Gaal-filosofie'.
Wilfred Genee

Tsja, zo had ik er nog nooit tegenaan gekeken. Je zegt en schrijft wat je ziet en voor je het weet zet je een heel peloton aan het spuiten. Het verklaart ook beter de woede van Nelissen in 1997 - het tweede jaar waarin hij epo gebruikte - toen verslaggevers van de Limburger hem beschuldigden in een andere dopingzaak. Nelissen sprak destijds zijn diepe minachting voor deze journalisten 'met het intelligentiepeil van een kleuter' uit. 'Jullie maken de sport kapot met die dopingverhalen', was in 1997 zijn conclusie. Zoals zoveel renners dat in de daaropvolgende jaren zouden zeggen. Onlangs nog in deze krant, toen maar liefst vijftig renners naar hun dopingverleden werd gevraagd en er niet één positief reageerde.

Daarom is het tijd dat wij nu de schuld op ons nemen. Niet alleen in het wielrennen, óók in andere sporten. Je komt domweg niet aan de jonge linksback van PSV. Al speelt hij in Oranje. Zoals een gebroken ruit na een terechte rode kaart niet meer dan logisch is.

'Gaan we daar nu ook al een zaak van maken?', sprak Dick Advocaat vrijdagavond nog verontwaardigd. Belachelijk inderdaad. Thuis slaat Dick ook regelmatig een ruitje kapot: 'Sorry schat, hoge nood'. Ook aan zijn voormalige protegé Raymond Atteveld maak ik graag mijn nederige excuses. In Voetbal International las ik vorige week dat ik tegen Atteveld had gezegd dat we hem net zo lang zwart zouden maken tot hij bij ons aan tafel zou verschijnen. Klopt helemaal. Dat is inderdaad onze methode. Wij laten net zo lang spelers aan het woord die aan hun oren zijn getrokken of een klap op hun achterhoofd hebben gehad, tot je bij ons aanschuift. Werkt geweldig, gelet op de vele verschillende gasten in ons programma.

Het is ook de enige reden waarom wij kritisch over Louis van Gaal zijn. Om 'm uit te nodigen. Op de persoon valt echt niets aan te merken. Natuurlijk is het logisch dat je bij de aanstelling van Pep Guardiola onmiddellijk over jezelf begint: 'Guardiola hanteert de Van Gaal-filosofie'. Eigenlijk begint alles bij Louis. Het wachten is op het boek waarin Louis beschrijft hoe hij in zeven dagen het voetbal schiep. Eigenlijk was zijn min-min over de media in 2001 nog coulant. Wij hebben destijds die kwalificatie voor Oranje verknald. Waarvoor nog onze oprechte excuses. Net als voor de sneeuw op je jas in de Arena. Het was niet het dak. Wij waren het. Sorry.