Volledig scherm
PREMIUM
© AD

Nederland - Marokko: 0-2

ColumnAD-columnist Sjoerd Mossou over waarom Marokkaans-Nederlandse voetballers niet voor Oranje maar voor Marokko kiezen. 

Quote

In deze tijden van Geert Wilders voelt haast geen enkele Marokkaan­se Nederlan­der zich nog bovenal een ‘Nederlander’, hoe graag hij of zij dat misschien ook zou willen

Sofyan Amrabat komt uit Huizen, aan het Gooimeer, een dorp zo Hollands als je ze maar bedenken kunt. Hakim Ziyech? Geboren en getogen in Dronten, midden in de Flevopolder, een nederzetting barstensvol ‘huizen die op Ronald Koeman lijken’. (Credits: Gummbah.)

Toch spelen Amrabat en Ziyech straks allebei voor Marokko, en niet voor ons goeie ouwe Nederlands elftal. Ze hebben zogezegd een beter ‘gevoel’ bij Marokko. Hun gesprekjes met Nederlandse bondscoaches liepen ofwel hopeloos in de soep, ofwel ze bleken zinloos.

Je kunt je afvragen hoe erg dat is. Of Amrabat ooit een volwaardig international wordt, is nog maar ernstig de vraag: eerst maar eens wat minder ballen verprutsen voor zijn eigen doel. Bij Ziyech ligt dat al anders, als één van de drie beste spelers van de eredivisie. Zijn creativiteit en persoonlijkheid zou dit Nederlands elftal prima kunnen gebruiken, daar kan geen misverstand over bestaan.

Toch zullen we er aan moeten wennen, want dit is onze nieuwe werkelijkheid. Het is niet exact te zeggen hoeveel Marokkaanse Nederlanders in de komende pakweg vijf jaar voor Oranje zullen kiezen, maar ik gok op nul.

U kunt dat belachelijk en onbegrijpelijk vinden, maar het is zinvoller je enigszins te verdiepen in de achtergronden. Ten eerste heeft de Marokkaanse voetbalbond zijn zaakjes stukken beter op orde dan vroeger, het voert eindelijk gericht en slim beleid, maar er speelt uiteraard meer.

In de keuzes van Amrabat en Ziyech ligt een complex maatschappelijk probleem besloten. Dries Boussatta kan dat het beste verwoorden van alle Marokkaanse Nederlanders die ik ken, in plat Amsterdams zelfs, zonder krampjes of omwegen.

Kort samengevat: in deze tijden van Geert Wilders voelt haast geen enkele Marokkaanse Nederlander zich nog bovenal een ‘Nederlander’, hoe graag hij of zij dat misschien ook zou willen.

Om met Dries te spreken: waarom zou een jongen van pakweg 21 zich op het voetbalveld opeens een ‘Nederlander’ voelen, terwijl hij in ongeveer de hele maatschappij altijd als ‘die Marokkaan’ wordt beschouwd? Zijn vrienden, zijn familie: ze worden in Nederland steeds over één kam geschoren, op kantoor en op de televisie, op de straat en in de ­supermarkt. Maar als het op voetbal aankomt, op Oranje, dan is diezelfde kut-Marokkaan opeens tóch een Nederlander?

(De voorzitter van de Marokkaanse voetbalbond haakte deze week nog slim in op dat gevoel, toen het over Amrabat ging. ,,Nederland wil jou als voetballer’’, zei Faouzi Lakjaa. ,,Maar weet dat 35 miljoen Marokkanen jou vooral als mens willen.’’)

We kunnen kortom wel weer naar de KNVB wijzen. We kunnen vinden dat onze bondscoach het veel slimmer moet aanpakken; dat hij de nieuwe Ziyechs of Amrabats méér moet pamperen en paaien – of juist veel minder.

We kunnen gesprekjes voeren tot we een ons wegen. We kunnen Marokkaans/Nederlandse talenten nóg wat eerder selecteren voor jeugdteams. We kunnen met hun ouders gaan praten, we kunnen Boussatta om advies vragen.

Maar wat overblijft is dat we deze wedstrijd – ook deze al – kansloos aan het verliezen zijn.