Vergeleken bij Ajax is Palestijnse conflict overzichtelijk

Volledig scherm
 Achter de tafel waar Frank de Boer zijn persconferentie hield, hing een spandoek. 'Wij zijn Ajax', stond erop. Een marketingslogan waar lang over is nagedacht, tot de punt aan toe, maar nu klonk het plots heel potsierlijk. Wij zijn Ajax. 'Voor zolang het duurt althans, want die dikke daar zit in het ene kamp en die lelijke in het andere. U heeft het niet van mij.'  
Sjoerd Mossou

In het midden stond een goudkleurig bingomolentje met een stuk of negen pingpongballetjes erin. Ernaast stonden voetballer Theo Janssen en jeugdtrainer Heini Otto, die op verzoek van Ajax TV samen een spelletje gingen spelen. Een soort toto, maar dan iets lolliger.

Het was niet ironisch bedoeld, dat 'spelletje spelen', maar ironisch werd het vanzelf, want zo gaan die dingen nu eenmaal bij het Ajax van nu. Alles is een gimmick. Niets is wat het lijkt. De waarheid bestaat niet meer. Iedereen speelt een spelletje.

Vergeleken bij Ajax is het Israëlisch/Palestijnse conflict nog tamelijk overzichtelijk.

Steeds als Heini Otto een balletje uit het goudkleurige bingomolentje viste, probeerde ik te ontdekken welk statement Heini nu precies probeerde te maken. Stak hij heel subtiel zijn middelvinger op toen Dennis Bergkamp langsliep, of was dat verbeelding? En Theo Janssen stond daar nou wel, nonchalant met twee handen in zijn broekzakken, maar tot welk kamp behoort Theo eigenlijk?

Om het niet te ingewikkeld te maken, hadden alle spelers van Ajax gisteren de opdracht gekregen om te zeggen dat ze 'volledig gefocust zijn op de wedstrijd van zaterdag'. Een goed plan, vond ik, want het is al complex genoeg. Stel je voor dat Vurnon Anita nu opeens gaat verkondigen vol-le-dig achter Steven ten Have te staan. Dan is het einde zoek, mensen.

Achter de tafel waar Frank de Boer zijn persconferentie hield, hing een spandoek. 'Wij zijn Ajax', stond erop. Een marketingslogan waar lang over is nagedacht, tot de punt aan toe, maar nu klonk het plots heel potsierlijk. Wij zijn Ajax. 'Voor zolang het duurt althans, want die dikke daar zit in het ene kamp en die lelijke in het andere. U heeft het niet van mij.'

Buiten, vanaf het balkon, stond Bryan Roy naar journalisten te roepen dat ze vooral lekker door moesten gaan met dat 'stukjes schrijven' van ze. Naast hem stond een blonde vrouw te roken. Zij riep niks naar journalisten.

Iets verderop vertelde Sjaak Swart dat hij de Ledenraad zondag wel eens even wakker zou schudden, met dat gekke gedoe allemaal. Sjaak was niet altijd even pro-Cruijff, maar nu wel, want van Louis van Gaal moet Sjaak helemaal niets weten. Je kunt bij Ajax tegenwoordig lid zijn van een kamp namelijk, maar ook van een anti-kamp.

De portier bij de ingang van De Toekomst, ik heb dat voor u nagevraagd, is een Cruijffiaan. Piet Keizer zit tegenwoordig in het pas opgerichte 'kamp Ten Have'. Marco van Basten zat vroeger in het kamp Cruijff, maar nu in het kamp Van Basten. Edgar Davids zit, naast in het kamp Davids, in het kamp Van Gaal. David Endt is bepaald geen Cruijffiaan, maar schippert een beetje tussen de andere kampen. Danny Blind? Kamp Van Gaal. Bryan Roy? Kamp Cruijff.

Volendammers zijn vaak, ik weet niet precies hoe dat komt, nogal expliciet Cruijffianen. Wim Jonk, Keje Molenaar en Jaap de Groot behoren bijvoorbeeld tot de extremistische tak van het kamp Cruijff, maar Gerrie Mühren verwarrend genoeg weer niet. Die behoort, zoals hij het zelf noemt, tot 'het kamp Ajax'. Dat zijn de blauwhelmen, zegmaar.

Donderdagavond, toen het al donker begon te worden, liep de koffiejuffrouw op De Toekomst ontredderd naar buiten, pal langs een cameraploeg van RTV Noord-Holland die buiten stond te wachten. De tranen rolden over haar wangen. Het leek wel oorlog.