Volledig scherm
© ANP

Zelden waren we zo hysterisch boos als zondag op Makkelie

Volledig scherm
© AD
Quote

Zelfs Toon Gerbrands, normaal toch een labrador met een sympathieke snor, was zondagmiddag heel boos.

Gaat het weer een beetje, mensen? Is de woede enigszins bekoeld? Of staat u, een paar dagen na dato, nog steeds wild te briesen in uw achtertuin, schreeuwend van je hi-ha-hondelul en we worden weer genaaid? Pas over een jaar of tien kunnen we inschatten of 'een Makkelietje' er eentje is voor de eeuwigheid. Ik denk persoonlijk van wel. Zelfs als PSV straks alsnog kampioen zou worden, dan nóg zullen we ons deze zondag herinneren als de Dag van het Grote Onrecht. Als een collectief moment van blinde, ongeëvenaarde woede en verontwaardiging.
Hoe bestond het toch, jongens. De scheidsrechter had een strafschop gegeven.

Wij Nederlanders zijn een bozig volkje geworden, hoor je vaak. We maken ons boos over handelsverdragen, referenda, vluchtelingen, de linkse elite, overstekende voetgangers, Marokkaantjes, willekeurige BN'ers, Studio Voetbal, losliggende stoeptegels en - vooral - over Danny Makkelie. Zelfs Toon Gerbrands, normaal toch een labrador met een sympathieke snor, was zondagmiddag heel boos. Iedereen was boos; hooguit bij Ajax viel het allemaal reuze mee.

In Eindhoven had je een supporter die - een dag later nota bene - naar het plaatselijke politiebureau ging om aangifte te doen 'tegen de scheidsrechtersbond, tegen Makkelie en tegen de KNVB', want volgens de man was hier overduidelijk sprake van 'matchfixing'. Het leverde weergaloze televisie op. Omroep Brabant had zich geduldig opgesteld bij de uitgang van het politiebureau, wachtend op de boze man, die vervolgens bloedserieus ging uitleggen hoe het allemaal zo ver was gekomen. Eerst dacht je dat het een filmpje van Koefnoen was, of een typetje van Theo Maassen. Maar dat was niet zo. De man was serieus boos.

Zijn we ooit zo hysterisch boos geweest over een scheidsrechterlijke beslissing als afgelopen zondag? Ja, in 1988 misschien, toen scheidsrechter Igna de bal op de stip legde in Hamburg. (Volkomen terecht, trouwens, al deed Evert ten Napel ons destijds anders geloven.) Maar die woede duurde destijds maar heel kort, want Marco van Basten, enfin, dat weet u. Bovendien: gemiddeld genomen waren we toen nog niet zo boos, denk ik. Sociale media bestonden nog niet, dat zal een rol hebben gespeeld. Hoe meer boosheid om je heen, hoe sneller word je zelf ook boos, en des te langer blijf je het. Zondag gebeurde er zoiets. Dit was een soort, laten we zeggen, vicieus sneeuwbaleffect van boosheid. 

U moet nu niet gelijk boos worden, maar dinsdag ontnuchterde Danny Makkelie dat zelf misschien nog wel het meest vakkundig. Verderop maakte hij een opmerking die de Eindhovense/Utrechtse gemoedsrust niet direct ten goede kwam: dat Danny de strafschop een volgende keer weer zou hebben gegeven. Maar in hetzelfde stuk vertelde Danny prachtig over de day after, en dat hij doodgewoon weer aan het werk was gegaan, bij de politie in Dordrecht. Daar had Makkelie in moeten grijpen bij een 'echtelijke ruzie', en geloof het of niet: de man des huizes was óók gelijk over die vermaledijde strafschop begonnen. ,,Daar kom ik niet voor'', had Makkelie toen gezegd, zoals het een goed politieagent betaamt - en droogjes ging hij weer over tot de orde van de dag. Boze mensen zó boos krijgen dat ze hun echtelijke ruzies voor even opzij zetten, op maandagochtend. Dan heb je toch wel iets bereikt, hoor.