Volledig scherm
PREMIUM
Paul de Leeuw © Jacqueline de Haas

Bøsse is er tussenuit gepiept

ColumnPaul de Leeuw schrijft wekelijks over wat hem bezighoudt.

Volledig scherm
Bøsse © Paul de Leeuw
Quote

En ze kan 's avonds in haar mand nog zo tevreden met haar pootjes over haar ogen wrijven, met haar bek omhoog, alsof ze lacht

Bøsse is dood. 16,5 jaar was ze, wat oud is voor een labrador. De afgelopen maanden is ze vermagerd. D'r heupen zijn versleten en door artrose in de rug is ze incontinent geworden. Maar elke morgen staat ze nog 'versleten heupwiegend' onderaan de trap, want ze wil eten. En zolang je wilt eten, wil je niet dood.

Als ook haar eetlust afneemt, beginnen we ons zorgen te maken. Want we gaan op vakantie, naar Spanje. Er kwam zelfs een 'happakee-weg-moment' als ze ook haar plas laat lopen. Maar we vinden het cru. Haar vanwege de vakantie een spuitje geven, terwijl ze nog door de tuin banjert en water probeert te drinken uit het zwembad (en er bijna inkukelt doordat ze zo stram is)? En ze kan 's avonds in haar mand nog zo tevreden met haar pootjes over haar ogen wrijven, met haar bek omhoog, alsof ze lacht. Alsof ze wil zeggen: 'Ik lig me hier nog een potje te genieten!'

We bellen de dierenarts. Die zegt dat honden bijna nooit zomaar in de mand sterven uit ouderdom. Organen zullen niet meer functioneren, één voor één uitvallen, en uiteindelijk is het spuitje de verlossing.

Maar Bøsse oogt nog zo vrolijk. Je zult zien, zeiden we tegen elkaar, dat ze de kerst gaat halen.

Een dag voor onze zomervakantie geeft Bøsse over en ligt ze slap in haar mand. Onze zonen zitten er lang naast en aaien haar.

De volgende ochtend eet ze gelukkig weer een beetje. De dierenarts meldt dat-ie standby zal zijn voor het geval er iets gebeurt. De oppas kookt rijst voor haar en maakt kippenbouillon. En daar gaan we.

Deze week worden we gebeld. Bøsse is dood. De kinderen huilen en zeggen dat ze het eigenlijk wel een beetje hebben verwacht. We besluiten niet naar het strand te gaan, maar thuis te blijven. We sturen elkaar foto's via de gezinsapp. Die heet 'wielaatbosseuit'. Keukenrollen zijn ideaal als je verdriet hebt.

,,Waar is ze nu?" vraagt een van de jongens.
,,Bij de dierenarts. Ze is met de auto opgehaald. De oppas heeft nog een bloem bij haar gelegd en morgen wordt ze gecremeerd."
,,Ik vind het zo erg dat ik Bøsse nooit meer ga zien!" En daar gaat weer een keukenrol. ,,Nu houdt niemand mij meer gezelschap als ik alleen ben."

Zo zitten we in de kamer, in ons Spaanse appartement. ,,Zullen we gaan shoppen?"

,,Maar de hond is dood!"

,,Troostshoppen. Als jullie van Bøsse nu nog iets mogen kopen, wat zou dat dan zijn?"

,,Playstation 4."

's Avonds spelen de jongens FIFA16 en drinken wij veel witte wijn. We proosten op onze lieve Bøsse. Je bent er tussenuit gepiept. Zonder spuitje, wel op witte rijst en kippenbouillon. Bedankt dat je onze hond bent geweest. We gaan je missen.