Volledig scherm
PREMIUM
Özcan Akyol © Rob Voss

De ontembare drang om vanuit hier te bepalen over de regering in Ankara

ColumnÖzcan Akyol schrijft drie keer per week over wat hem bezighoudt.

Quote

Integratie is pas écht geslaagd is als iemand niet de noodzaak voelt om zich actief met andere democratieën en dictaturen te bemoeien

Het televisieprogramma Nieuwsuur maakt afgelopen weekend een reportage waarin we konden zien dat verschillende Turkse partijen, zowel de conservatievelingen als de seculieren, hele tournees door Nederland organiseren, teneinde potentieel electoraat te kunnen beïnvloeden.

Daar werd door critici uiteraard schande van gesproken.

Wat hadden die lui hier te zoeken?

Vorige maand spraken de VVD en het CDA de wens uit om campagnes van politici uit ‘onvrije landen’ te verbieden, een populistische maatregel die als muziek in de oren zal klinken voor de mensen die zich door hun onderbuik laten leiden.

Maar effectief is het niet. Dankzij oude en nieuwe media kunnen politici uit het buitenland hun boodschap toch wel verspreiden. En dat mensen hier überhaupt op hen mogen stemmen – en dat fanatiek doen – leidt ook tot veel chagrijn.

Maar Turkije heeft geen monopolie op het verschaffen van stemrecht aan onderdanen in andere contreien. Er zijn tienduizenden Nederlanders in het buitenland die zich met onze Tweede Kamerverkiezingen bemoeien, terwijl ze hier al een paar decennia niet meer wonen.

Waarom accepteren we dat wel?

Er valt staatsrechtelijk en juridisch niets te doen aan buitenlands stemrecht. En dus zullen de campagnes ook steeds opnieuw terugkeren – fysiek of virtueel.

Dus alle discussies die daarover worden gevoerd, zijn louter voor de bühne, bedoeld om een statement te maken – zonder verandering teweeg te brengen.

Waar de discussie in werkelijkheid over zou moeten gaan, is de ontembare drang van Turkse-Nederlanders om te bepalen met welke regering anderen, vier duizend kilometer verderop,
 de komende tijd te maken zullen hebben.

Ze stemmen massaal voor een semi-dictatuur, terwijl ze zelf veilig in een liberale democratie vertoeven. Dat is niet alleen hypocriet, maar ook moreel verwerpelijk.

In het intellectuele discours zou er veel vaker een beroep gedaan moeten worden op het verantwoordelijkheidsgevoel van deze mensen.

Als we het dan toch over integratie moeten hebben, is het gerechtvaardigd om te concluderen dat die pas écht geslaagd is als iemand niet de noodzaak voelt om zich actief met andere democratieën en dictaturen te bemoeien.

Dat is geen pleidooi voor zelfverloochening. En ook geen eis om emotionele banden door te snijden. Het is vooral een beroep op het geweten van Turkse Nederlanders, die voor allerlei zaken stemmen, waarvan ze zelf niet de gevolgen ondervinden.

  1. Vredespaleis wil uniek pact tussen wereldreligies

    Vredespa­leis wil uniek pact tussen wereldreli­gies

    Het Vredespaleis in Den Haag werkt aan een historisch vriendschapsverdrag tussen de belangrijkste wereldreligies. Het is de bedoeling dat de religieuze wereldleiders als de paus, groot-moefti en dalai lama, in juni 2020 naar het Vredespaleis komen om de zogeheten 'declaration of friendship' te ondertekenen, kondigden The Carnegie Foundation en Elijah Interfaith Institute vandaag aan. Die organisaties werken aan het bevorderen van de wereldvrede.
  2. 'Controle op wapendoorvoer via luchtvracht Schiphol rammelt'

    'Controle op wapendoor­voer via lucht­vracht Schiphol rammelt'

    De controle op de doorvoer van luchtvracht op vliegveld Schiphol rammelt. Meerdere cargobedrijven en doorvoerbedrijven die de zendingen moeten regelen en controleren, doen dat niet goed. Daardoor kunnen onder meer ladingen met militaire goederen, onderdelen en andere strategische spullen via Schiphol worden doorgevoerd naar landen waartegen een wapenembargo geldt, zoals Rusland en Saudi-Arabië. Dat meldt de Groene Amsterdammer na eigen onderzoek.