Volledig scherm
PREMIUM
Abdalla Saadi verloor zijn zussen Halima en Hodda. ,,Ik heb nooit willen weten wat er precies is gebeurd.'' © Hollandse Hoogte

De pijn gaat niet weg

Een jaar na 13/11In café-restaurant La Belle Équipe in Parijs vielen twintig doden, bij de aanslagen van 13 november 2015. Nu, een jaar later, blijken de littekens nog lang niet geheeld.

Volledig scherm
Djamila Houd © Privéfoto
Quote

Als ik mijn hele leven verdrietig zou blijven, heeft het leven geen zin

Grégory Reibenberg
Volledig scherm
Grégory Reibenberg © Hollandse Hoogte

Een jaar geleden, op 13 november 2015, werd Parijs getroffen door een serie terreuraanslagen. De eerste explosie had plaats bij het voetbalstadion Stade de France, daarna trokken de daders langs caféterrassen en concertzaal Bataclan waar ze op de bezoekers schoten. Die avond vielen er in Parijs in totaal 130 doden. Meer dan 400 mensen raakten gewond. Het AD publiceert deze week een serie verhalen waarin wordt teruggekeken op die aanslagen.

Grégory Reibenberg kreeg op 13 november 2015 een sms. 'Kom je ook, baas?'

Hodda Saadi gaf een feestje. Ze was jarig geweest en wilde haar vrienden ontmoeten. En waar kun je dat beter doen dan in het café waar je zelf werkt, La Belle Équipe dus. En vriend en eigenaar Reibenberg, mocht niet ontbreken.

Reibenberg stapte op zijn fiets. Acht minuten later kwam hij aan bij La Belle Équipe, zette zijn fiets weg en kreeg een glas champagne in zijn handen gedrukt van Hodda.

Hij zag Halima staan, de zus van Hodda, en verderop zat ook Djamila, de vrouw met wie hij de afgelopen tien jaar van zijn leven deelde en de moeder van hun dochtertje Tess.

En toen brak de hel los. Het was 21.36 uur. Een enorm lawaai. Het plafond stortte in. Het licht ging uit. En na 138 kogelinslagen was te zien wat terroristen in een paar minuten hadden aangericht: twintig doden en vele gewonden in La Belle Équipe.

Djamila stierf in de armen van Grégory Reibenberg. Hun dochter, Tess, was op dat moment acht jaar.

De zussen Hodda en Halima stierven allebei. Halima werd op slag gedood door het mitrailleurvuur van de straat. Ze liet twee kinderen achter. Hodda raakte eerst zwaargewond en overleed later. Hun broer Khaled, die ook bij het verjaardagsfeestje was, overleefde.

Een aantal dagen na het bloedbad zat Reibenberg in de auto met zijn dochtertje, op weg naar de begrafenis van Djamila. En het meisje wilde toen alles weten. Wáár haar moeder precies was, toen de daders schoten. Haar vader vertelde dat ze op het terras zat en lachte.

Toen vroeg Tess of haar mama nog iets had gezegd.

Reibenberg zat in tranen achter het stuur en antwoordde.

,,Ik zei 'ja', ik vertelde dat ze tegen me zei: 'zorg goed voor Tess'.''

Tess: ,,Dus het laatste woord dat mama zei was Tess?'''

Reibenberg: ,,Ja meisje, haar laatste woord was Tess.''