Volledig scherm
PREMIUM
Foto ter illustratie. © anp

Gewoon fijn lesgeven, wat een verademing!

OpinieGeld speelt een ondergeschikte rol bij het ongenoegen onder docenten, stelt oud-leraar Ferry Visser uit Dordrecht. Vooral werkdruk, 'domme' administratie en bureaucratie ondermijnen het werkplezier.

Quote

Ik ging terug in de tijd en kon eindelijk weer doen zoals ik begonnen was

Ferry Visser

De open brief van docenten in het primair onderwijs aan staatssecretaris Sander Dekker met de titel 'Help, het water staat ons aan de lippen' legt volgens mij net iets te veel nadruk op het gelijkstellen van het salaris bij het primair (PO) en voortgezet (VO) onderwijs. Dat Dekker geen excuses aanbiedt voor zijn eerdere opmerkingen over het PO had ik wel verwacht. Maar dat hij ook zegt dat hij 'nú even geen geld heeft omdat er nog geen nieuwe regering is', is voor hem natuurlijk mooi meegenomen. Hij verschuilt zich.

40.000 leerkrachten staan achter eventuele acties in het onderwijs, 80.000 leerkrachten doen dat (nog) niet. Dat is jammer en in het voordeel van staatssecretaris Dekker. Als de salarissen in het PO en het VO echt zo veel afwijken, dan hebben de actievoerders zeker een punt. Maar geld is volgens mij niet de belangrijkste bron van alle onvrede. Het zijn de bureaucratie, de administratie, de lesplannen en de hoge werkdruk.

Roeping
Mensen in het onderwijs (en ook in de zorg) vinden hun werk een roeping. 'Zorgen voor anderen' is namelijk het dankbaarst wat je als mens kunt geven en krijgen. Uit ervaring weet ik hoeveel stress het geeft als de inspectie op bezoek komt. Je werkt je een slag in de rondte om maar niet te hoeven horen of lezen dat je tekortschiet.

De docent wil niets liever dan doen waarvoor hij of zij geleerd heeft: met moderne, uitdagende middelen de kinderen iets bijbrengen. Toen ik als leerkracht last kreeg van de in mijn ogen domme administratieve rompslomp, de vele vergaderingen en de werkdruk, en ik dus met minder plezier naar mijn werk ging, kreeg ik een burn-out. Mijn school zocht de oplossing in een soort seniorenbeleid.

Ik mocht de verlof- en compensatiedagen van mijn collega's invullen, zonder verdere verantwoordelijkheid. Gewoon weer lekker met de kinderen werken. Geen administratie meer bijhouden, geen oudergesprekken en rapportages.

Ik ging terug in de tijd en kon eindelijk weer doen zoals ik in 1977 begonnen was. Thuis of op school nakijken, mijn lessen voorbereiden en geven met (mijn stokpaardje) een powerpointpresentatie. Voor de leerlingen ging er een wereld open. Hun spreekbeurten en boek- besprekingen werden steeds beter. De kinderen vertelden aan hun ouders wat ze allemaal geleerd hadden. Het resultaat was dat ouders vroegen of ik hun dit ook kon leren. Dat mocht gelukkig van mijn directie. Ik gaf nog jarenlang elke woensdagavond voor de lol les.

Liever lesboer
Ik weet zeker dat de meeste leerkrachten ook veel liever 'lesboer' zijn. Ze willen hun 'zorg' op een enthousiaste manier overbrengen op de leerlingen, zonder inmenging van een inspecteur, een staatssecretaris of pedagoog.Omdat ik ook in een ziekenhuis werk, weet ik dat de mensen in de zorg tegen dezelfde dingen aanlopen.