Volledig scherm
Meester Mark durfde het niet aan openlijk uit te komen voor zijn geaardheid © Archieffoto | Arie Kievit

'Ik durfde mijn leerlingen niet te vertellen dat ik homo ben'

Meester MarkMark van der Werf, beter bekend als Meester Mark, durfde zijn leerlingen niet te vertellen dat hij homo is. Dat 1 op de 9 docenten in het voortgezet onderwijs 'lastige onderwerpen' uit de weg gaat, zoals gisteren bekend werd, verbaast hem dan ook niet.

Quote

Gelukkig durven veruit de meeste leraren in Nederland wél te zeggen waar het op staat

Ik strik veters, steek rietjes in pakjes Wicky en pulk mandarijnenschillen los. Het is half een. Omdat het regent blijven alle overblijvers van groep 3a binnen.Naast me in de kring zit Hamza. 'Meester, mag ik bij u op schoot', vraagt hij.

'Eh'.

Hamza zit in de pauze wel vaker even bij mij op schoot, maar dan is mijn collega Karin er altijd bij. Zij heeft vandaag een begrafenis. Ik sta alleen voor de groep en dat is, zeker sinds de zedenzaak met het 'monster van Riga' Robert M., toch anders. 'Nu even niet, Hamza,' zeg ik. 'Een andere keer.'

Was ik allang gelyncht, vraag ik me op dat moment af, als bekend was dat ik homo ben? Veel ouders van onze allochtone leerlingen blinken vermoedelijk niet uit in ruimdenkendheid. Maar om nou bang te zijn dat ik vanwege mijn geaardheid een islamitisch slagersmes op mijn keel gezet krijg, lijkt me overdreven. Toch praat ik er niet over.

Wat een onzin, dacht ik eerst: Ik vertelde verdorie mijn halve leven al zonder schroom dat ik homo ben. Toen ik een paar jaar geleden - na een loopbaan in de journalistiek - op de 'zwarte' Rotterdamse Augustinusschool ging werken, nam ik me dan ook stellig voor: Als het zo uitkomt, zeg ik het gewoon.

Maar daar dacht de adjunct-directeur anders over: 'Het is idioot dat het een issue is,' zei ze. 'Toch lijkt het me beter dat je je mond houdt. Straks gaan mensen moeilijk doen, dat moet je jezelf besparen.' Of moest ik dat de Augustinusschool besparen?

Mijn collega had wellicht geen zin in gezeur. En dat gaf ook voor mij de doorslag. Werkboekjes en gymschoenen vlogen soms om mijn oren; ik had al moeite genoeg om mij staande te houden. Nodeloos gedoe kon ik maar beter voorkomen.

In mijn tweede (en laatste) jaar op de Augustinusschool geef ik les aan groep 7 en ook daar zwijg ik. Met mijn leerlingen kijk ik dagelijks naar het Jeugdjournaal. De zenuwen gieren door mijn keel als op een ochtend het volgende item wordt aangekondigd: 'Basisschool-leerlingen moeten verplicht les krijgen over homoseksualiteit.'

De meeste kinderen luisteren aandachtig, maar er zijn er ook die joelen en schreeuwen:

'Bah!'

'Gadver!'

'Homo's zijn vies man.'

En wat doe ik? Voer ik eindelijk eens een goed gesprek met mijn leerlingen? Vertel ik hen dat het doodgewoon is om homo te zijn? Dat ik zelf een vriend heb, en heus niet dag in dag uit paradeer in mijn string? En dat er overigens niks mis mee zou zijn, als ik dat wél zou doen. Want dat iedereen ten slotte mag zijn, wie hij is?

Nee. Ik stamel: 'Jongens, zulke dingen wil ik jullie niet horen zeggen. Doe normaal!' Daarna ga ik zo snel mogelijk over tot de orde van de dag.

Laf? Misschien. Maar ik ben bang dat mijn groep, die ik toch al zo moeilijk in het gareel houdt, explodeert. Bang voor problemen met ouders, of collega's die dan zullen zeggen: 'We hadden je toch gewaarschuwd.'

Gelukkig durven veruit de meeste leraren in Nederland wél te zeggen waar het op staat. Ik was destijds niet zo moedig. Best begrijpelijk, denk ik. Toch vind ik mijzelf achteraf gezien ook wel een beetje een slapjanus. Het spijt me.

(Mark van der Werf is schrijver van diverse onderwijsboeken. Van hem verschenen onder meer Meester Mark draait door en Meester Mark graaft door)