Volledig scherm
PREMIUM
© Marco Okhuizen

Kritisch zelfonderzoek

Column Özcan Akyol schrijft drie keer per week over wat hem bezighoudt.

Quote

Een partij die geen slangen­kuil is en waar nieuwe lichtingen vrij spel krijgen

Nog voor de PvdA de grootste verkiezingsnederlaag ooit had geleden, rommelde het al van alle kanten binnen de partij. We kunnen in talloze analyses lezen dat ijdelheid, onkunde en onenigheid de partij hebben verscheurd. Misschien is Jacques Monasch de verpersoonlijking van al deze zaken: hij verliet voortijdig de fractie, gedreven door chagrijn en het megalomane plan dat hij op eigen houtje twintig zetels kon pakken.

Het liep allemaal net iets anders. De PvdA is in zijn huidige structuur misschien dood, maar sociaaldemocratie is universeel. Wat het debacle van 15 maart heeft aangetoond, is dat te veel mastodonten véél te lang op hun plek zijn blijven zitten, niet gehinderd door bescheidenheid of het teambelang.

Wat de knappe opmars van GroenLinks kenmerkt, is dat een nieuwe generatie zonder negatieve inmenging haar gang kon gaan, zo nu en dan gesouffleerd door mentoren die het politieke spel kennen. Die transitie van oude naar nieuwe politiek zorgde weleens voor ongemak, bijvoorbeeld toen een 80-jarig GroenLinks-lid in een bomvol poppodium de partijleider het podium zag beklimmen, begeleid door harde hiphopmuziek.