Volledig scherm
PREMIUM
Karel, de kat van Harry van Doorn, moest aan de insuline. © Shody Careman

Maak dat de kat wijs

'speciale' brokjesToen journalist Harry van Dooren ontdekte dat kater Karel aan de insuline moest, ging hij op onderzoek uit. Vandaag, op Dierendag, presenteert hij de uitslag: we weten niets over het verband tussen dierenvoer en ziektes.

Quote

De brokken dieprood vlees worden door Karel grommend begroet en na inspectie genegeerd

Volledig scherm
De glucosewaarde van Karel de kat daalde aanvankelijk maar krijgt later een terugval. © Shody Careman

Karel de kater drinkt al weken als een tempelier en plast zo veel dat de kattenbak drie keer per week blank staat. Er is duidelijk iets mis met mijn huisgenoot en al lijkt hij er niet onder gebukt te gaan, medische hulp is gewenst.

Een blaaspunctie en een glucosemeting bevestigen het vermoeden van de dierenarts: diabetes. Ze kijkt er zorgelijk bij: '28 millimol is erg hoog.' Een gezonde glucosewaarde ligt tussen de 3 en 7. Karel moet aan de insuline. Ik krijg spuitinstructies, een ampul insuline, een zak speciale brokken en de rekening van 230 euro.

Thuis krijgt Karel weer praatjes. Ik kijk naar mijn spinnende vriend en vraag me af hoe ik het insulineregime moet inpassen en of ik van de buurman kan verlangen dat hij in mijn afwezigheid de catering en de de mantelzorg overneemt.

Dokter Google wijst de weg naar 'patiëntenfora' die het over één ding eens zijn: droge brokken gemaakt van te weinig en inferieur vlees (proteïne) en een overdaad aan goedkope granen (koolhydraten) deugen niet. De granen maken katten dik en veroorzaken (mogelijk) diabetes.

Wouter Hendriks, hoogleraar diergeneeskunde in Wageningen bevestigt het gelijk van fora in de Consumentengids: ,,Granen horen niet thuis in het oorspronkelijke dieet. Ze vormen een goedkoop vulmiddel.''

Ik bekijk het etiket van het voer dat ik geef, Purina, en dat van Royal Canin Diabetic uit de dierenapotheek. In het dieetvoer van 15 euro per kilo zit weliswaar meer proteïne dan in het supermarktvoer van 4 euro per kilo, maar het bestaat toch voor ruim de helft uit koolhydraten en vezels.

De dierenvoedingsfora zweren bij kant-en-klaar-vers-vlees of biologisch adequate rauwe voeding (barf). Hardliners bereiden het dierenmenu zelf, maar je kan het ook online bestellen of bij de dierenwinkel om de hoek. Kerngedachte: proteïne, proteïne en nog eens proteïne. Een Atkins-dieet voor katten, zeg maar.

Achter de ronkende promotie van eendagskuikens, lamshart en vermalen botten zit één aanname die zo logisch lijkt dat hij het uitspitten waard is: een kat in het wild is een carnivoor die al zijn voedingstoffen uit het met huid en haar verslonden prooidier haalt. De kat eet geen granen, aardappels, groente of fruit. Hooguit wat gras als hij last van zijn maag heeft.

Ik vraag de dierenarts hoe ze denkt over rauw vlees of goed natvoer uit blik als therapie. Ze heeft er geen uitgesproken mening over, maar zegt wel: 'als Karel op een hoogwaardig vleesdieet overstapt, hoef ik minder insuline te spuiten'.

Royal Canin reageert ontwijkend op mijn vraag om opheldering over de insulinedosis in combinatie met de koolhydraatrijke samenstelling van zijn dieetvoer. Het 'kenniscentrum' van het bedrijf meent dat de kat in het wild het moet doen met een prooi die qua voedingswaarde niet kan tippen aan hun 'volledige, uitgebalanceerde voeding'.