Volledig scherm
PREMIUM
Özcan Akyol. © Rob Voss

Sunny Bergman is saboteur van de integratie

ColumnÖzcan Akyol schrijft drie keer per week over wat hem bezighoudt.

Gisteren las ik een artikel van een lesbische leerkracht, die ondanks wat bedenkingen alsnog haar seksuele geaardheid deelde met haar leerlingen, van wie de meesten een niet westerse migratieachtergrond hebben. De reacties vielen alleszins mee: hoewel de kinderen er vaak geen begrip voor konden opbrengen, respecteerden ze hun juf wel. Er veranderde niets aan de verhoudingen. 

Het relaas van deze dame deed me denken aan de kibbelpartij tussen tv-persoonlijkheid Catherine Keyl en manusje-van-alles Sunny Bergman, eerder deze week. Ze mochten beiden opdraven in dezelfde talkshow, wat vooraf voor de nodige spanning zou hebben gezorgd.

De voormalige presentatrice van De Vijf Uur Show zou beweerd hebben dat de nieuwe preutsheid – topless zonnen is steeds minder geaccepteerd – voor een groot deel op het conto van 'Marokkaantjes op een scooter' komt.

Dat was tegen het zere been van Sunny Bergman, één van de gezichten van het antiracismekamp. Ze beloofde keihard tegen die suggestie in te gaan, mocht die ook live worden geponeerd. Gek genoeg ontkent Catherine Keyl dat ze het ooit over etniciteit heeft gehad, maar alleen over 'jongens die met stenen gooien naar vrouwen op het strand'.

Iemand is aan het jokken, dat is zeker, maar ondertussen wordt er niet over het échte probleem gepraat. Want dat is er wél degelijk. 

Binnen religieuze kringen, islam of christendom, bestaan er nog steeds grote bezwaren tegen vrouwen die zich te bloot en extravert kleden. Ze worden voor heidens aangezien en ook als zodanig behandeld. 

Veel groter is het probleem met de acceptatie van homoseksuelen. Ik belde gisteren, voor ik aan deze column begon, met wat kennissen die een Turkse of Marokkaanse achtergrond hebben, en allemaal vertelden ze dat 'homo' in hun omgeving gebruikt werd als scheldwoord. ‘Ibne’ of ‘top’ in het Turks en ‘zemmer’ of ‘zwammel’ in het Marokkaans.

Het is tragisch dat het bespreken van een evident probleem wordt tegenhouden door lieden die hun achterban tegemoet willen komen. De homohaat is dominant aanwezig in ons land, vooral in de zwarte wijken, waar de bewoners simpelweg niet beter weten.

Wat dat betref kan iemand als Sunny Bergman een goed voorbeeld nemen aan de lesbische leerkracht die gewoon het gesprek aanging met haar leerlingen. Want wie de onverdraagzaamheid jegens homoseksuelen in bepaalde bevolkingsgroepen ontkent, is niets meer dan een saboteur van de integratie.