Volledig scherm
PREMIUM
© Robin van Lonkhuijsen

Trots op ring

ColumnHalina Reijn schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt.

Quote

Ik schiet vol, wat me verrast want ik vind mezelf altijd nogal nuchter als het om prijzen gaat

We rennen naar voren om applaus in ontvangst te nemen. Dankbaar en moe sluiten we deze speelweek van de comedy Husbands And Wives in Amsterdam af. We buigen en willen ons richting de coulissen begeven als acteur Gijs Scholten van Aschat plotseling de boel stillegt. Hij begint tegen het publiek te spreken en introduceert Ariane Schluter, een van 's lands meest gerenommeerde actrices. Ze is er met een speciale reden, zegt ze.

Er klinkt geroezemoes in de zaal. In de coulissen is het onrustig. Ik hoor niet goed wat Ariane zegt maar ben plotseling heel zenuwachtig. '...Ring...' vang ik op. Meteen weten we waar ze het over heeft. De befaamde (in toneelkringen althans) Theo Mann-Bouwmeesterring. De doorgeefprijs voor actrices, in 1911 in het leven geroepen ter ere van toneelspeelster Theo Mann. Aan wie gaat ze de ring overhandigen? Lovende woorden spreekt Ariane, maar die zouden net zo goed van toepassing kunnen zijn op mijn overgetalenteerde collega's die naast me staan.

Als de titel van de solo La Voix humaine valt, weet ik dat ze het over mij heeft. Meteen schiet ik vol, wat me verrast want ik vind mezelf altijd nogal nuchter als het om prijzen gaat. Maar de blozende wangen van Ariane en de meisjesachtige, pure manier waarop ze liefdevol, maar ook eerlijk het woord tot me richt, ontroert me. Het gaat namelijk niet over mij, dit moment, maar om een hele geschiedenis, het gaat om de handen van al die toneelspeelsters die elkaar dit juweel hebben geschonken, van generatie op generatie. Het gaat vooral om alle vrouwen die hun leven aan het theater wijden, die dag, in dag uit het podium beklimmen in een poging om de mensen te vermaken, te raken en te ontregelen.