Volledig scherm
PREMIUM
Özcan Akyol. © Marco Okhuizen

Weinig weerklank voor Sylvana en Artikel 1

ColumnÖzcan Akyol schrijft drie keer per week over wat hem bezighoudt.

Quote

Met mediarelle­tjes kom je niet in het parlement. Daar is meer voor nodig

De kersverse partij van Sylvana Simons is er niet in geslaagd om in alle twintig kiesdistricten genoeg ondersteuningsverklaringen te verzamelen - ondanks verwoede pogingen op social media om sympathisanten te mobiliseren. Hierdoor zal Artikel 1 in Friesland, Drenthe, Overijssel en Zeeland niet op het stembiljet staan.  

Een hard gelag en tekenend. Want wat betekent dit precies? In elk geval kunnen we stellen dat Nederlanders in de kleine provincies nog niet volledig overtuigd zijn van de boodschap die Artikel 1 uitdraagt.  

Sylvana Simons heeft nog geen partijprogramma, maar wie de media recent heeft gevolgd, weet dat ze wil strijden tegen geïnstitutionaliseerd racisme en dat ook de lgbt-gemeenschap op haar bijzondere aandacht mag rekenen. Deze onderwerpen zijn belangrijk, het is goed dat iemand zich hiervoor inspant, zodat meer bewustzijn in Nederland ontstaat. Het is echter de vraag of de politieke arena voor Simons de juiste plek voor haar missie is.

Dat Artikel 1 in de provincie weinig weerklank vond - in andere districten was het ook hard werken voor ondersteuningsverklaringen - duidt erop dat de mensen daar andere zorgen hebben, en misschien wel niets met de nieuwbakken partij te makken willen hebben.  

Het electoraat van Simons bevindt zich vooral in Amsterdam, waar hoogopgeleide jongeren een diepgeworteld probleem willen doorbreken, een probleem dat vooral in het westen van het land voelbaar is. Toen Simons haar voormalige vrienden van DENK verliet, had ze moeten weten wat een hels karwei het is om landelijk een politieke rol van betekenis te spelen. Met mediarelletjes kom je niet in het parlement. Daar is meer voor nodig. Een solide en gebalanceerd verhaal, in combinatie met een langlopende en uitgekiende campagne.  

Ze heeft misschien niet haar eigen invloed overschat, maar wel de noeste arbeid die een aspirant-Kamerlid moet verrichten voor het werkelijk zitting in ons parlement mag nemen. 

Was het voor Simons niet beter geweest een burgerrechtenbeweging te beginnen, zonder de mores en regeltjes van de politiek? Als mediamagneet hoefde ze niet te vrezen voor een gebrek aan aandacht van journalisten. Nu staat ze aan het roer van een one-issuepartij, die landelijk te weinig draagvlak zal krijgen. En dat is zonde van haar boodschap.