Volledig scherm
PREMIUM
© Kunnenwepraten.nl

Welbespraakte PVV'ers en intolerante hoogopgeleiden

KUNNEN WE PRATENBestsellerauteur Joris Luyendijk is voor een flink deel zijn geloof in de gevestigde politieke partijen kwijt. Onder de noemer Kunnen We Praten? wil hij ervaringen delen en met anderen daarover in gesprek gaan. Vandaag praat hij over de strijd tussen alleenstaande bijstandsmoeder Tamara en een hoogopgeleide columnist.

Quote

Je ziet op kunnenwerpraten.nl voor je ogen het bewijs dat wanneer hoogopge­lei­den zich in het nauw gebracht voelen, ze net zo intolerant en agressief kunnen worden als de cliché-PVV'er op Twitter of in een talkshow

Als ik naar de tweets en Facebook posts kijk van hyperactieve PVV sympathisanten, of ik lees hun reacties onder artikelen, dan worden mijn ergste vooroordelen bevestigd: agressieve, volgens mij expres spellingfouten makende brulapen en brulapinnen. Van die figuren die asielzoekers 'verkrachters' noemen, en dan een vrouw die daar tegenin gaat, proberen te overstemmen met het liedje 'daar moet een piemel in.'

Tel hierbij de tweets van Geert Wilders en partij-ideoloog Martin Bosma op en je kunt je helemaal voorstellen dat mensen die nog nooit een PVV'er van dichtbij hebben gezien denken: met die lui valt niet te praten. Vervolgens zien zulke mensen de laatste peilingen en grijpen zich naar het hoofd. Ons land is gek aan het worden!

Al deze mensen zou ik willen vragen eens te luisteren naar Tamara Wulffelé. Ik ontmoette haar in een radiostudio en ze was meteen bereid om op kunnenwepraten.nl het gesprek met andersdenkenden aan te gaan. Tamara is een alleenstaande bijstandsmoeder en wat dit in de praktijk betekent kwam prachtig samen in haar antwoord op mijn vraag of we woensdag even konden bellen: ,,Als ik met iemand mee kan rijden (je bent een bijstandssloeber of niet), dan ga ik misschien woensdagmiddag mee met Geert c.s. flyeren in Breda, maar dat weet ik dus nog niet."

Dit weekend was het zover en Tamara maakte de verwachtingen helemaal waar. De meeste reageerders op kunnenwepraten.nl horen bij wat dan 'de linkse elite' heet - net zo'n waardeloos woord als 'populisten' en 'allochtonen'. Deze reageerders hadden een - laten we zeggen - interessante ervaring. Want als ze wil, kan Tamara net zo formuleren en redeneren zoals zij doen. En Tamara hield zich het hele weekend aan haar voornemen om hoe dan ook beleefd en vriendelijk te blijven.

Vervolgens zag je bij de reacties twee extremen. Aan de ene kant iemand als de columnist. Hij begon vriendelijk: ,,beste Tamara, kun je mij vertellen waar je je nieuws vandaan haalt? Hoe neem je informatie tot je?" De tweede vraag was al licht neerbuigend: ,,Wat zou je vinden van een samenleving waarin we zowel aardig kunnen zijn voor vluchtelingen als voor minima?" Daarna richtte hij zich opeens niet meer tot Tamara, maar sprak hij over haar hoofd heen: ,,De vraag is dan ook natuurlijk: als het economische argument van tafel is, vindt Tamara het dan nog steeds bezwaarlijk dat er vluchtelingen worden opgenomen? Ik gok van wel, maar laat me graag van het tegendeel overtuigen."

Weer wat later noemde hij een redenatie van Tamara 'echt kul' en tenslotte verloor hij zijn geduld en zelfbeheersing: ,,En verder: als je de woorden 'islam' en 'moslims' door 'joden' en 'jodendom' vervangt, vind je dan niet dat je een beetje als een nazi klinkt?"

Dit is voor mij een van de ontdekkingen van kunnenwepraten.nl: je ziet daar voor je ogen het bewijs dat wanneer hoogopgeleiden zich in het nauw gebracht voelen, ze net zo intolerant en agressief kunnen worden als de cliché-PVV'er op Twitter of in een talkshow. Hoogopgeleiden hebben alleen geleerd om op zo'n moment mooiere woorden te gebruiken en hun verwarring of minachting netter te verpakken.

De grotere ontdekking dit weekend op kunnenwepraten.nl was overigens juist positief. De meeste mensen gaven aan enorm opgelucht te zijn dat het lukte om nuchter over echte politieke verschillen te praten. Ik zelf ben het totaal oneens met sommige opvattingen van Tamara, vooral dat de Islam geen religie maar een ideologie zou zijn. Maar dat kan dus, wanneer je allebei van te voren afspreekt dat je het eens bent over dat je het oneens zult blijven. Agree to disagree, zeggen Engelsen dat net even mooier.

De sleutel is die instelling, plus genoeg ruimte nemen en krijgen om werkelijk uit te leggen wat je bedoelt. Later op zondagmiddag kwam het mooiste compliment binnen, van ene Jan Heijkoop: ,,Beste Tamara, Je visie vind ik bijzonder interessant. Je hebt een heldere blik. Je input in deze zaken verheldert veel. Je vertelt dingen die ik als socialist liever niet hoor, maar die belangrijk zijn."

Waardoor verloor u het vertrouwen in de politiek? Deel het op kunnenwepraten.nl en ga erover in gesprek. Eerst meer lezen? Een uitgebreid artikel van Joris is hier te vinden. Zijn terugblik van afgelopen zaterdag lees je hier.