Volledig scherm
PREMIUM
Er is een Lucia van voor de bijna-doodervaring en een Lucia van erna © Pim Ras

Zo voelt een bijna-doodervaring

Drie verhalenZe veranderen vaak zo sterk van karakter dat partners het idee hebben met een ander te maken te hebben. Toch hadden deze mensen hun bijna-doodervaring niet willen missen.

Hajar Bouchdak (30), Nieuwegein. Interieur-adviseur.

Volledig scherm
© Pim Ras

'Het was of ik zweefde, als een ballon. Ze reden me naar de operatiekamer en ik was al op de gang, toen ik mijn broer zag die over het wiegje van mijn pasgeboren dochtertje gebogen stond. Ik hoorde hem zeggen: 'Ik zal jou beschermen'. Mijn broer is 2 meter lang, een beer van een vent. Ik wist dat zij veilig was, wat er ook zou gebeuren. Dat gaf mij vertrouwen. Toen werd ik aan dat draadje de lift ingezogen.

Ik was pas 18, wat weet je dan? Omdat mijn zwangerschap moeilijk verliep, werd ik in het ziekenhuis opgenomen voor een keizersnee. Meteen na de geboorte ging het mis. Mijn baarmoeder wilde niet sluiten en ik bleef bloeden. Uren zijn ze met me bezig geweest. Het deed vreselijke pijn. Tot ik weg viel.

Ik heb alles gehoord en gezien. Van bovenaf. Mezelf zag ik niet, maar ik hoorde de verplegers op de operatiekamer praten over hun vakantie. Hoe kunnen jullie nu over vakantie praten, dacht ik nog, ik lig hier dood te gaan.
De plek waar ik was... daar heb ik geen woorden voor. Ik kan het niet anders omschrijven dan wolken vol liefde, in een warme, zachte kleur. Er was geen pijn, geen angst. Het was er zo vredig, zo veilig, mooi en rustgevend. Ik was door en door gelukkig en wilde er blijven. Maar een stem, een heel prettige stem, zei: 'Dat kan niet, het is nog geen tijd'. En ik voelde hoe ik met zachte hand werd teruggeduwd. Letterlijk. Het draadje werd teruggetrokken en ik kwam terug in mijn lichaam, in dat bed in dat kamertje. Met de pijn.