Volledig scherm
Sharon Gesthuizen met haar vader op de boot Rhenus Vahalis, voorafgaand aan boekpresentatie ‘Millingen aan de hijskraan’. © Paul Rapp

De scheepswerf bepaalde het dagritme,
ook voor Sharon Gesthuizen

MILLINGEN - Het boek ‘Millingen aan de hijskraan’, over de vermaarde scheepswerf in het dorp, werd zaterdag gepresenteerd. Ex-SP-Kamerlid Sharon Gesthuizen was als speciale gast uitgenodigd. 

Sharon Gesthuizen weet hoe het is om op te groeien in een dorp én gezin waarin een scheepswerf het dagritme bepaalt. 38 jaar werkte haar vader Sjaak op de internationaal vermaarde Millingse werf. Hij begon er op zijn 14de. ,,We zouden dat nu keiharde kinderarbeid noemen”, zegt Gesthuizen met een lach. 

Vader Sjaak 

Vader Sjaak (84) vaart deze zaterdag samen met zijn dochter en vele anderen - vaak oud-werknemers - mee op Rhenus Vahalis, de boot waarop ‘Millingen aan de hijskraan’ wordt gepresenteerd. Het is een boek vol anekdotes over de werf die lang furore maakte, de deuren sloot en inmiddels aan een nieuw leven is begonnen. 

Ook Sharon Gesthuizen, al jaren woonachtig in Den Haag en deze zaterdag als speciale gast aanwezig, is een vat vol herinneringen. ,,De werf was echt een begrip. Ons leven werd voor een belangrijk deel bepaald door de toeter van de werf.” 

Die klonk meermaals per dag. Bijvoorbeeld om duidelijk te maken aan de werknemers dat de dag op het punt van beginnen stond. ,,Ik zie het beeld nog voor me van mijn vader die ’s ochtends zijn been over de stang van zijn fiets zwiept om te vertrekken naar de werf. In mijn herinnering waren er elke werkdag, en overal in Millingen op straat mannen die hun been over de stang zwiepten.”

’s Middags klonk de toeter ook rond etenstijd. ,,Dan moest mijn moeder snel het eten klaar hebben staan. Mijn vaders pauze was niet al te lang.”

Vernoemen

Gesthuizen vergeet ook nooit dat ze als kind een nieuw schip zag met de naam ‘Sharon’. Ik weet nog steeds niet wat ervan waar is, maar mijn vader zei dat hij op de werf had gezegd: ‘Noem het schip maar Sharon’. Het kan net zo goed een Israëlisch schip zijn geweest waarvan de naam verwees naar een politicus. Maar ik was er als meisje best beduusd van. Welk kind krijgt nu een schip naar zich vernoemd?”

Gesthuizen herinnert zich ook de slechte tijd, eind jaren tachtig, toen haar vader, zoals zoveel werknemers, te horen kreeg dat er voor hem geen werk meer was. ,,Mijn vader was er al bang voor. Ik hield er als kind van 11 of 12 nog de moed in door tegen hem te zeggen hij zo'n geweldige vakman was. Dat wás hij ook. Toch moest hij weg. Heel pijnlijk.”

Rood arbeidersdorp

Dat Millingen, mede dankzij de werf, een ‘rood arbeidersdorp’ was, heeft volgens Gesthuizen zeker een rol gespeeld bij de politieke kleur die zij koos en haar namens de SP in de Tweede Kamer bracht. Opkomen voor de mensen die hard moeten werken om de eindjes aan elkaar te knopen. Haar vader Sjaak woont nog steeds in Millingen, maar is laatst verhuisd: naar de Werfstraat.  

Het boek ‘Millingen aan de hijskraan’ is geschreven Hanneke Beld, Marga Arents, Fred uit het Broek en kost 17,50 euro. 

Algemeen Dagblad gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

In samenwerking met indebuurt Nijmegen