Volledig scherm
De technische recherche bezig met het onderzoek na de moord op Harrie Schrievers. © do visser

Moord op Harrie Schrievers: familie blijft hoop houden op gerechtigheid

NIJMEGEN - Harrie Schrievers wordt op 14 juli 2010 doodgeschoten op de overloop van zijn rijtjeshuis aan de Daniëlsweg in Nijmegen. De moord is onopgelost. Dat vreet aan de familie. Die wil niets liever dan óók op de coldcase-kalender. Want dat betekent nieuwe politie-aandacht en misschien wel nieuwe aanwijzingen.

Het is niet ondenkbaar dat deze moord volgend jaar op de kalender staat, reageert een politiewoordvoerder. ,,We hebben 220 coldcase-zaken in beheer. Die kunnen niet allemaal tegelijk op de kalender. We moeten keuzes maken. Daarbij kijken we bijvoorbeeld naar spreiding over het land.''

De moord op Schrievers is een van die coldcase-zaken. ,,Dat betekent dat het onderzoek open blijft en bij nieuwe ontwikkelingen aan de zaak gewerkt kan worden. Als er nieuwe ontwikkelingen zijn, brengen we daar de nabestaanden van op de hoogte. Dat doen we ook als we overwegen een zaak op de kalender te plaatsen'', zegt de woordvoerder. De kalender komt te hangen in gevangenissen en reclasseringskantoren, in de hoop dat (oud) gedetineerden met nieuwe aanwijzingen komen.

Pistoolschoten

Dochter Nicole was net 20 toen drie pistoolschoten een einde maakten aan het leven van vader Harrie, familieman en werkvoorbereider groen bij Breed, het werkvoorzieningschap. Dit is haar verhaal:

De tekst gaat onder de foto verder

Volledig scherm
Nicole Schrievers © Nicole Schrievers

,,Ik was die nacht niet thuis. Had net een appartement gehuurd met mijn vriendin. In Uden. We zouden er de volgende nacht voor het eerst gaan slapen. Maar ik had de kolder in de kop en zei 'Kom schat, we gaan vandaag'. Dat is achteraf mijn redding geweest, anders waren wij erbij geweest.’’

,,Diezelfde avond ben ik gevallen in de douche in Uden. Mijn elleboog moest gehecht in het ziekenhuis. Toen zijn mijn ouders nog geweest. Tussen elf en twaalf waren ze bij ons in het ziekenhuis. Rond een uur of één hebben we ze uitgezwaaid. Ik heb mijn vader nog een kus gegeven. Een uur later ging de telefoon. Mijn moeder: 'Kom nu naar huis, maar rij voorzichtig'. Ze zei niet wat er was.’’

,,We kwamen aan en zagen alle politieauto's. Tegen de eerste de beste agent die ik zag, zei ik 'Het is mijn vader hé? Mijn vader is dood.' Er stonden ambulances, de traumahelikopter vloog weg, er kwamen mannen in witte pakken uit het huis. Dan weet je: het zit fout. Mijn moeder had gebeld, dus ik wist dat het mijn vader was. Maar ik wist 
niet waaraan, dacht dat hij onwel was geworden. We moesten naar de buren. Daar zat mijn moeder en vertelde dat hij was neergeschoten. Je voelt de grond onder je voeten wegzakken. ’’

Quote

Niemand ziet aan mij dat ik er last van heb. Maar ik trek me vaak terug in mezelf.

Nicole Schrievers

Nachtvissen

,,Mijn moeder had de deur opengedaan, ze dacht dat het mijn broer was. Die was gaan nachtvissen en had net gebeld dat hij naar huis kwam. Ook zoiets: als hij tien minuten eerder was geweest, was hij erbij geweest. Je moet er niet aan denken. Mijn vader was al naar boven, naar bed. Wat ik bij Opsporing Verzocht heb gezien en van mijn moeder heb gehoord, was dat er drie mannen waren. Er is geroepen 'Blijf staan of ik schiet'. Mijn vader was een beer van een vent. Je kreeg hem niet kwaad, alleen als je aan zijn gezin kwam. Hij moet op ze af zijn gestormd. Ze hebben meteen geschoten, drie keer.’’

Quote

Er is geroepen 'Blijf staan of ik schiet'.

Nicole Schrievers

,,Ja, het klopt dat er in de kelder hennepplanten stonden. Mijn ouders zaten even moeilijk met de financiën, meer weet ik er ook niet van. Daar is de politie bovenop gedoken. Maar we zaten niet in een crimineel milieu, waren een heel gewoon gezin. Het kan ook iets heel anders zijn geweest. Dat ze op een verkeerd adres waren. Vlakbij woonde een juwelier en toen ze binnenkwamen, riepen ze tegen mijn moeder 'Goud, goud, waar is het goud' en zij had helemaal niet veel sieraden. Het zijn allemaal geruchten. We weten het niet.’’

,,De politie heeft misschien wel dertien mensen gearresteerd en die allemaal laten gaan. Als iemand vraagt hoe mijn vader is overleden en die kent mijn achtergrond niet, zeg ik alleen: 'Plotseling'. Soms vragen mensen die mijn achtergrond wél kennen, hoe het met de zaak van mijn vader is. Dan zeg ik dat de daders nog niet gepakt zijn. Hun reactie is vaak: 'Je staat zo sterk in het leven', maar wat moet je dan? Hoe moet je met zoiets omgaan? Dat doe je op de automatische piloot.’’

Litteken

,,Niemand ziet aan mij dat ik er last van heb - ja, mijn vriendin. Maar ik trek me vaak terug in mezelf. Zoals met de kerstdagen. Dan ben ik letterlijk ziek, krijg het aan mijn maag. Of met Oud en Nieuw. Klokslag twaalf uur gaan mijn gedachten naar mijn vader. Ik denk er elke dag aan, maar op dat soort dagen langer. Het is een litteken dat je altijd voelt. Ik kan soms zo woedend worden. Want de daders, die lopen nog rond. Ze zijn met een pistool binnengedrongen en hebben ermee geschoten. Onze vader weggenomen. Er moeten mensen zijn die hier meer van weten en hun mond dichthouden. Hoe kun je jezelf dan nog in de spiegel aankijken?’’

,,Ik hoop op gerechtigheid. Voor ons gezin. Want het gaat niet om mij. Ik wil niet zielig zijn. Maar ik rust niet tot het voorbij is. Tot ik het een plaatsje kan geven.’’

In samenwerking met indebuurt Nijmegen