Boezemvrienden helpen Nederland aan eerste eremetaal in Peking: ‘Er wordt ook verwacht dat we wereldtop zijn’

,,Zilver met een gouden randje”, zegt Kampschreur direct. De zitskiër kwam voor goud, maar is zielsgelukkig met zijn zilveren plak. ,,Ik moest nogal wat risico nemen”, verklaart hij zijn blijdschap. ,,Ik had voor de laatste run afgesproken met mijn coach om voor zilver te gaan. Maar toen was ik bij het tweede poortje en dacht ik ‘ja, dat wil ik gewoon niet doen, ik ga gewoon alles op alles zetten’. Dan komen er bij die risico's ook fouten kijken, maar ik was wel als snelste beneden.”

Valangst
Bijna ging het mis voor Kampschreur, toen hij wat omhoog kwam van de grond. De 23-jarige atleet, bezig aan zijn tweede Spelen, raakte er niet door van streek. ,,Ik zie in een split second in plaats van de piste de blauwe lucht en de punt van mijn ski. Dat is even schrikken, maar daarna moet je direct weer in die focus.” 

Kampschreurs trainingsmaat en concurrent Niels de Langen heeft wat dat betreft vier jaar geleden een harde les geleerd. ,,Blijven staan is key”, aldus de bronzenmedaillewinnaar. ,,Na de eerste run stond ik vierde, daar heb je niks aan. Dus zocht ik het randje op, dan maar alles of niets.”

Het werd alles voor De Langen: ,,Echt bizar, ik besef het nog niet echt. Deze medaille staat symbool voor mijn groei en de kwaliteit die ik helaas nog niet eerder op paralympisch niveau heb kunnen laten zien. Tot vandaag. Persoonlijk dus ook wel een stukje voldoening, sweet revenge”, lacht De Langen. 

Zoete wraak dus, na de deceptie vier jaar geleden. De vlag hangt er nu sowieso anders bij, merken ook de beide zitskiërs. Kampschreur: ,,We waren jonkies toen, in 2018. Dan is elke medaille een feest. Maar nu zijn we al een paar jaar wereldtop, dus dan wordt er ook gewoon verwacht dat we wereldtop zijn op de Spelen.”

Mentale druk
De ‘ervaren mannen’ moesten wennen aan hun nieuwe status. Kampschreur sprak direct na de race zelfs van een ‘mentale dip’. ,,Ik was gisteren niet in een goede bui. Dan maak ik wel duidelijk dat je uit mijn buurt moet blijven en als je dat niet doet, dan gaat het geen gezellig gesprek worden.” 

Ook De Langen voelde de druk van buitenaf. ,,Ja, wij lezen natuurlijk ook het nieuws, en dan frustreert het wel als de NOS gisteren kopt met ‘nog geen medaille voor Nederland’. Dat weet ik ook wel, ik doe mijn best.”

Maandag kwam alles er dus uit, tot grote opluchting van zowel Kampschreur als De Langen. ,,Het is een opluchting en hopelijk op termijn voor de rest van het team ook wel een boost voor de aankomende dagen. De hele staf was niet te houden na mijn race. Het was gewoon één groot feest. Eindelijk lukte het weer. Niet eindelijk, maar wéér. Vaak hebben wij gewoon momenten dat we goed presteren, alleen duurde dat nu lang.”

Dubbel feest dus voor de boezemvrienden, want van enige animositeit is geen sprake. De Langen omschrijft de band met Kampschreur als ‘heel goed, tot op de piste.’ Samen schieten ze in de lach. Kampschreur, die bevestigend heeft zitten knikken, beaamt het standpunt van zijn collega: ,,Zolang ik het niet ben, dan hoop ik in ieder geval dat Niels een goed resultaat haalt.”