Volledig scherm
PREMIUM
© Koen Verheijden

‘Ik nam alleen nog pauze voor een blikje Red Bull’

GameverslavingTerwijl wetenschappers nog druk discussiëren of ‘gameverslaving’ deze maand wel terecht tot officiële psychische stoornis wordt uitgeroepen, weten ze in de jongerenkliniek in Hilvarenbeek het antwoord al.

Quote

Gamen wilde ik, want hoe meer ik gamede, hoe beter ik werd, hoe meer vrienden ik online kreeg

Kai

Zoals alcoholisten hun laatste volle fles in de glasbak keilen, junkies hun finale zakje cocaïne in de toiletpot dumpen en blowers een afscheidsjoint opsteken, zo wilde Kai (17) laatst met zijn behandelaar ritueel afscheid van zijn gameverslaving nemen. Dat bleek zo simpel niet.

Voor het opzeggen van zijn Call of Duty-account – het computerspel waar hij dagen, weken, nee, járen aan verslingerd was – was een brief nodig. Een ouderwetse brief naar het kantoor van het computerspellenbedrijf in Engeland. Het kantoor dat vervolgens de verontrustende mededeling terugstuurde dat Kais account nog een jaar in de lucht blijft – voor het geval dat hij spijt krijgt.

Kai – kort zwart haar, sproetjes, shorts – schuift wat op zijn stoel in de ‘community room’ met ‘De Tien Acties’ op de witte muren. (Actie 1: ‘Wij erkennen dat ons probleem te groot is om zelf op te lossen en dat door dit probleem ons leven niet werkt’.) Hij zou, zegt-ie, de makers van zo’n spel vroeger nooit argwanend bekeken hebben, maar hij denkt er nu heel anders over. ,,Ze willen helemaal niet dat ik kap, ik moet verslaafd blijven.’’