Theo Hiddema: gentleman-provocateur in de Tweede Kamer

Zelfs Hiddema - niet wars van relativering - staat wat weifelend op zijn benen bij zijn eerste spreekbeurt in de Tweede Kamer. ,,Het voelt toch anders dan een rechtszaal. Zonder te willen overdrijven: het gaat toch om het landsbelang,’’ zegt hij even later. Een debat over discriminatie is de vuurdoop van het kersverse Kamerlid.

De stem ‘haperde’, concludeert hij. ,,Maar het gaat vast wennen. Met de entourage is niets mis. Ik heb alleraardigste jongens en meisjes gezien vandaag.’’

Tussen alle nieuwe volksvertegenwoordigers blijft de bekende strafpleiter een vreemde eend in de bijt. Ook zijn nieuwe collega’s lijken er nog niet uit. Is Hiddema nu een welbespraakte, goed geklede heer? Grappig, scherp, een vrije geest? Of een provocateur, ijdeltuit, zelfs een 'racist'?

De nummer twee van het Forum voor Democratie (FvD), achter Thierry Baudet, schuifelt nog wat onzeker door de gangen. Alsof hij een verkeerde deur nam die pardoes naar het parlement leidde, zo lijkt het soms. ,,Man, ik loop hier als een blind paard. Maar er hebben nogal wat mensen op mij gestemd. Dat schept toch verwachtingen. Maar ik ben nog niet wegwijs, dat zal ik direct erkennen.’’

Een paar dagen eerder was hij nog op z’n gemakje komen aanwandelen bij de zaal van de Tweede Kamer. Hij werd opgehouden want in de drukte van collega-parlementariërs had hij een bekende ontwaard. ,,Wat een consternatie, hemel. Heb ik wat gemist?,’’ zei hij. ,,Ja, Theo, zojuist is Khadija Arib herkozen als voorzitter.’’ Hiddema wist niet dat het debat gepland was. Maar hij blijft trouw aan zijn laconieke natuur. ,,Oh, nou dat is leuk voor mevrouw.’’

Hiddema wandelt verder. Op weg naar de rookruimte, want hoewel het parlementsgebouw ‘een krap bemeten doolhof’ is met een ‘Ikea-eenvormige’ inrichting, heeft de verstokte roker de rookplek al snel gevonden.

Bij het personeel van het Kamergebouw oogst hij sinds die wandelingetjes alom gegrijns en vriendelijke knikjes. ,,Ik ben ook geoefend in drentelen,’’ zegt hij zelf. ,,Deed ik in die gerechtsgebouwen immers ook al die jaren.’’

Een grijze muis is de jurist in elk geval niet. In zijn maidenspeech zet Hiddema meldpunten voor discriminatie weg als ‘een klaag en klikindustrie’. Het debat kon hem niet bekoren. ,,Ik heb een kilo paperassen door zitten nemen gisteren. Verwachtte een hels debat. Als strafpleiter wil je de feiten kennen. Maar het is wel erg voor de bühne in zo’n debat. Een boel propaganda.’’

Daar ‘doorheen prikken’ is zijn taak nu, stelt hij. En ja, dat gaat hij volhouden. Al sluit hij zijn advocatenpraktijk niet geheel. ,,Als er een lekkere krent voorbij komt, pak ik die. Een moordzaak waarin iemands leven op het spel staat houdt mij scherp. Dat moet ik niet laten.’’

De andere Kamerleden bezorgen hem ‘een warm bad’. Is hij soms vergeten hoe hij hen ‘domme mensen’ noemde? ,,Noemde ik Kamerleden dom? Die balorigheid kan ik me nu niet meer permitteren.’’

Nee, het bevalt hem best. Het stemt hem droef dat zijn vrouw Gerrie dit niet meer mee kan maken. Zij overleed in 2016. ,,Dat is bitter. Maar zij dreef mij in de armen van Thierry. ‘Leuk jong’, zei ze. Ze zal tevreden meekijken tot dusver.’’