Volledig scherm
Laura de Zwart in het shirt van haar Duitse club Dresdner. © Lars Smook

Volleybalster Laura de Zwart uit Groot-Ammers wil na knieblessure knallen in Duitsland

Laura de Zwart (20) zet in Duitsland de eerste stappen in haar internationale carrière. Het volleybaltalent uit Groot-Ammers kent met de vierde operatie in twee jaar tijd alleen een valse start van haar avontuur. ,,Toen ik uit de narcose kwam, wist ik heel lang niet wat ze gedaan hadden.’’

Met een tas vol Hollandse zoetigheden komt Laura de Zwart deze woensdagavond het veld af. Na de uitwedstrijd tegen USC Münster (3-0 zege) met haar club Dresdner drukken haar ouders de boodschappen in haar hand. Nu ze een avondje dicht bij de Nederlandse grens is, grijpen vader en moeder hun kans. Witte chocolade pepernoten. Potten pindakaas. Alles gaat mee naar Oost-Duitsland. ,,Dat soort dingen kun je hier niet krijgen, hè’’, zegt De Zwart.

De thuisbasis van de volleybalster uit Groot-Ammers ligt sinds afgelopen zomer tegen de Poolse grens. De Zwart (20) zet in Dresden de eerste stappen in haar internationale carrière. ,,Dit is echt gemaakt voor mij. Een vreemd land, elke dag doen wat ik leuk vind en een stad waar ik nog niet op uitgekeken ben. Helemaal leuk.’’

Bijzonder

De Zwart (1.98 meter) heeft een bijzondere carrière. Van WIK naar de Bundesliga in vijf jaar tijd. ,,Ik wilde altijd mode-ontwerpster worden en vond dansen leuk, maar ik werd heel lang’’, zegt de middenaanvalster lachend. ,,Vanaf het moment dat ik in het traject van de volleybalbond kwam, wilde ik naar het buitenland. In Nederland is het lastig om ‘pro’ te zijn.’’ Duitsland is het perfecte buitenlandse opstartland vanuit de eredivisie. Veel internationals zijn De Zwart voorgegaan. ,,We trainen veel, talenten krijgen hier de kans en je hoeft niet achter je loon aan. Dat is in sommige landen wel anders.’’

Quote

Toen ik uit de narcose kwam, wist ik heel lang niet wat ze gedaan hadden. En niemand die het vertelde

Laura de Zwart

Enige tegenvaller tot nu toe: De Zwart speelt pas sinds kort voor haar club. Dat komt door de meniscusoperatie een week voor de competitiestart. Het is de vierde ingreep in korte tijd. ,,Twee jaar geleden hebben ze de meniscus in beide knieën gehecht. Bij het Nederlands team afgelopen zomer scheurde ik links weer, een week voor de competitiestart ging het rechts mis. De hechtingen bleken niet goed aan te slaan.’’

Ze lepelt kalm haar medische dossier op, maar de blessure is verschrikkelijk. ,,Elke kleine beweging doet zó veel pijn. Je been moet in één houding blijven. Toen het voor de vierde keer gebeurde, dacht ik natuurlijk wel: 'dit kan toch niet. Wéér dezelfde blessure?' Ongelooflijk. Maar toen ik de verklaring hoorde over de hechtingen, vond ik het ook wel logisch.’’

Spannend

Na drie operaties in Nederland is de laatste in Duitsland. ,,Dat vond ik heel spannend.’’ Net begonnen aan haar avontuur ligt De Zwart in een vreemd ziekenhuis met mensen om haar heen die ze niet verstaat. ,,Ik dacht dat alles hetzelfde zou zijn, maar dat was niet zo. In Nederland kan je familie rond de operatie bij je zijn. Hier word je ver van tevoren in een kamer gelegd met alleen patiënten en zusters. Na de operatie heb ik daar weer uren alleen gelegen.’’

Het is een vreemde ervaring. ,,Het was van tevoren de vraag of ze de meniscus opnieuw gingen hechten of een stukje weg zouden knippen. Toen ik uit de narcose kwam, wist ik heel lang niet wat ze gedaan hadden. En niemand die het vertelde. Dat was wel raar.’’

Stap voor stap

De Duitse dokter knipt een stukje weg en met iets minder meniscus in beide knieën is De Zwart inmiddels zo goed als hersteld. ,,Omdat ik zo in het revalidatietraject heb gezeten, heb ik niet echt de tijd gehad om er bij stil te staan wat er allemaal is gebeurd. Stap voor stap ging het weer beter. Ik mis nu alleen nog een beetje explosiviteit. Maar dat komt echt wel goed.’’

Dan stapt De Zwart met de tas vol boodschappen de bus in voor de lange reis naar huis. In de vroege ochtend, rond een uurtje of zes, is ze in Dresden. Ook dat hoort bij het professionele volleyballen in Duitsland. ,,Ik neem altijd zo veel mogelijk kussens en dekens mee. En dan is het ‘nappen’ en Netflixen.’’

Het verhaal gaat onder de foto verder.

Volledig scherm
Laura de Zwart haalt uit in het CEV Cup-duel met SC Prometey Kamienskie uit Oekraïne, vorige week. © BSR Agency

In vier jaar tijd van WIK naar Bundesliga én Oranje

Laura de Zwart heeft zich razendsnel ontwikkeld. De volleybalster speelde vijf jaar geleden nog bij WIK in haar geboorteplaats Groot-Ammers. ,,Ik zat in ‘meisjes B’ toen ik mee mocht doen bij de ‘A’, omdat iemand ziek was’’, vertelt De Zwart. ,,De coach van het andere team zat bij het regionale talentencentrum en nodigde me uit. De eerste keer dat ik daar was, was er toevallig ook iemand van de bond. Hij zei tegen mijn vader: ‘jouw dochter kan nog wel-eens de eredivisie halen.’ Mijn vader dacht: die man is gek.’’

Maar na drie seizoenen bij het Talentteam (opleidingsploeg van de bond) en een jaar bij Eurosped (Vroomshoop) speelt De Zwart nu bij Dresdner in de Bundesliga. Bovendien werd ze afgelopen zomer voor de tweede keer uitgenodigd voor het Nederlands team. ,,Dat zag ik niet aankomen. Anderen hadden al een mail gekregen, ik hoorde niets. Totdat Jamie Morisson (toenmalige bondscoach, red.) belde op maandag. Of ik woensdag kon komen.’’ Door een knieblessure bleef haar debuut voor Oranje uit. ,,In het begin waren alle toppers er nog niet. De kans was groot dat ik mee mocht naar de Nations League. Helaas ging dat nu niet.’’

Elke ochtend up-to-date met het laatste nieuws uit Groot-Ammers en omstreken? Schrijf je hier in!

Rivierenland