Dit zijn de meest dierbare plekken van deze Roosendalers in hun stad

videoROOSENDAAL - In de aanloop naar de feestweek rond het 750-jarig bestaan van Roosendaal laat BN DeStem Roosendalers vertellen over de meest dierbare plekken in hun stad.

Cees Sep over Kalsdonk

Volledig scherm
Roosendaler Cees Sep (78) nabij de Heilig Hartkerk in Kalsdonk, nu ingericht als gezondheidscentrum. © Franka Van Der Rijt

In een lang gedicht brengt Cees Sep (78) een ode aan zijn Kalsdonk, de gemoedelijke en gezellige volksbuurt waar de wieg stond van de slagerszoon. Jongensschool Sint George, de Heilig Hartkerk, het café van Piet de Paus, de groenteboer die met paard en kar rondtrok. Cees heeft er nog steeds warme gevoelens bij. Het was een tijd van orde en tucht. Pastoor en onderwijzer maakten de dienst uit. Elke dag naar de kerk, soms zelfs twee keer per dag. Cees vond het niet erg. Het gaf houvast, hij is blij dat de Heilig Hartkerk behouden is en dient als modern gezondheidscentrum. ,,Een dierbare plek, al moet je hier niet al te vaak komen want dan gaat het niet goed met je. Ha, ha.''

John Knappers over de vijver in Westrand

Volledig scherm
Roosendaler John Knappers bij zijn meest dierbare plek in Roosendaal: de visvijver in Westrand. © Franka Van Der Rijt

John Knappers (56) wandelt er bijna dagelijks langs: de vijver aan de rand van Westrand. Als jochie zat hij er met zijn opa te vissen en zag voor het eerst een prachtige ijsvogel. ,,Opa beweerde dat het beestje wel eens op zijn hengel zat. Het duurde tot de winter van 2006 voordat ik er opnieuw een ijsvogel spotte. Het vroor dat het kraakte toen ik met mijn hond naar de vijver liep. Ik hoopte zo dat ik het vogeltje nog eens zou zien. Dat zou een knipoog van God zijn. Ik kom bij het water en schrik me rot. Een blauwe flits schiet langs mijn hoofd, duikt in het water en vangt een visje. Ik vroeg om een knipoog en werd op mijn wenken bediend. Sinds die tijd zie ik de ijsvogel weer regelmatig. Hij zit er zo vaak. Een kwestie van blijven kijken. De vijver is mij zeer dierbaar geworden.''

Helmut de Graaf over het 'muurke' in Kroeven

Volledig scherm
Roosendaler Helmut de Graaf op de plek waar in zijn jeugd 'ut muurke' stond op de kruising Van Maerlantlaan/Hadewychlaan in Kroeven. © Franka van der Rijt

Speurtochten door de buurt, stiekem achterop meerijden op de SRV-wagen, politie en boefje spelen, verstoppertje, voetbal. In de jonge jaren van Helmut de Graaf (51) gebeurde alles vanaf het 'muurke' op de kruising van Maerlantlaan en Hadewychlaan in Kroeven, vlakbij zijn geboortehuis. ,,Je hoefde niemand te bellen of te whatsappen. Alle kinderen uit de buurt waren er gewoon. Zomer, winter, maakte niet uit. Op het muurke besloten we wat we gingen doen. Soms werd er een compleet wegennet op straat gekrijt waarna we de hele dag zogenaamd met auto's rondreden. Een groepje was ook heel actief in het mixen van muziek en de resultaten werden dan met iedereen gedeeld via een grote gettoblaster. Het muurke was een fantastisch stukje Roosendaal!''

Laura Timmersmans over het park aan de Parklaan

Volledig scherm
Laura Timmermans (26) bij haar meest dierbare plek in Roosendaal: het park aan de Parklaan. © Franka Van Der Rijt

Laura Timmermans (26) koestert haar jeugdherinneringen aan het park aan de Parklaan. Samen met de oppas liep of fietste Laura er vroeger na schooltijd dagelijks doorheen. ,,De grote garenklos die er ooit stond, is helaas verdwenen. Dat was één van mijn favoriete speelplekken. Vanachter de bomen liet ik onze oppas schrikken en dan lagen we dubbel van het lachen. In de herfst raapten we er kastanjes en beukennootjes. Ook geweldig: op mijn fietsje van de heuveltjes naar beneden crossen; ik voelde me als Max Verstappen. Ben sinds kort voor de liefde naar Spijkenisse verhuisd. Maar als ik mijn ouders en broertje in Roosendaal bezoek, wandel ik altijd nog even door het park.''

Nicole van Nijnatten over café De Raatskelder

Volledig scherm
De Roosendaalse Nicole van Nijnatten vond in cafe De Raatskelder de liefde van haar leven. © Familie van Nijnatten

De plek waar je de liefde van je leven vindt. Dierbaarder kan haast niet. Nicole van Nijnatten (38) weet hoe dat voelt. ,,Het was in 2005 met carnaval dat ik op zaterdag naar café De Raatskelder ging. Ik ben geboren in Zegge, maar voel me al zo lang een echte Tullepetaon. Met carnaval moet je in De Raatskelder zijn, altijd gezellig. Daar kwam ik mijn man tegen, hij zou op zondag meegaan met de otobusrellie. Twee maanden later met Koninginnedag sloeg de vonk over, wéér in De Raatskelder. Op een liedje van Jan Smit zeiden we voor het eerst 'Ik houd van jou'. Waar we ons vrijgezellenfeest hebben gevierd? Waar anders dan in De Raatskelder! We komen er met de carnaval nog steeds, samen met onze twee jongens.''

René van Donschot over Sterrebos

Volledig scherm
Rene van Donschot op zijn meest dierbare plek in Roosendaal: woongemeenschap Sterrebos voor mensen met een verstandelijke beperking. © Frankavan der Rijt

,,Het is een bijzondere en mooie plek in Roosendaal'', zegt René van Donschot over Sterrebos, het wijkje voor mensen met een verstandelijke beperking dat bijna dertig jaar geleden verrees op een stuk platteland dat tot Onyxdijk werd gedoopt. Sinds enkele jaren is het René's werkplek en die is hem zeer dierbaar geworden. ,,Het lijkt vanzelfsprekend dat mensen met een beperking in een gewoon huis in een gewone buurt kunnen wonen, dus niet binnen de muren van een instelling. Sterrebos is er omdat ouders van toen de droom hadden om hun kinderen te laten integreren in een gewone wijk. Het was zo bijzonder dat zelfs koningin Beatrix naar Roosendaal kwam om Sterrebos te openen. De panden van toen zijn inmiddels flink gerenoveerd, maar de opzet en indeling van Sterrebos is redelijk intact gebleven. Het is voor mij een heel bijzonder stukje Roosendaal.''