Volledig scherm
PREMIUM

Je vreetstenen schrobben en uit je buis huilen, da's tenminste duidelijke taal

columnROOSENDAAL - Een Rotterdammer poetst z'n tanden niet. Nou ja, doet ie wel, maar zo noemt ie het niet. Die schrobt z'n vreetstenen. Peutert niet in z’n neus, maar vreet lekker uit z'n lage bakkie. Hetzelfde en toch anders. Wie het behang van z'n muil heeft geschuurd is lelijk onderuit gegaan en als iets kakken zonder douwen is, ging er iets gewoon makkelijk. 

Quote

Hagenezen (of zijn het nou Hagenaars?) piesen niet, maar gaan effe lekkâh ût hun buis huilûh. Daar heb je geen zweetvoe­ten, maar meur je door je schoenen heen

Hagenezen (of zijn het nou Hagenaars?) piesen niet, maar gaan effe lekkâh ût hun buis huilûh. Daar heb je geen zweetvoeten, maar meur je door je schoenen heen. En is er iemand overleden, dan heeft ie een tuin op z'n buik, legt ie an de vekeâhde kant van 't grâs óf legt ie - wat sarcastischer - de maaien te voerâh. Gènâg!