Volledig scherm
SV Sprundel heeft het gehaald. Eind van de middag kwamen ze lachend aan bij de finish in Rotterdam. © SV Sprundel

SV Sprundel klaart de klus: ‘Huilen dus’

ROPARUNIlse Melissen (23) had een  droom. Haar voetbalmaatje Susanne Peeters (20) hielp die waarmaken. En daarom stonden de twee meiden van voetbalvereniging SV Sprundel zondagmiddag beiden zoals voorspeld ‘dus te huilen’ op de Binnenrotte in Rotterdam. Daar finishte de 28ste Roparun, een meer dan 500 kilometer lange estafetteloop van Parijs of Hamburg naar Rotterdam. 

,,We hebben het gehaald", jubelde teamcaptain Peeters. ,,En we zijn best trots dat we dit allemaal voor elkaar gekregen hebben.” Voor het vrouwenelftal van Sprundel, gesteund door de hele vereniging, was het lopen van de Roparun immers totaal nieuw. ,,We hebben toch maar mooi laten zien dat we meer kunnen dan alleen maar achter een bal aan rennen.”

De Roparun is niet alleen een loodzware klus voor de acht lopers. Het is ook nog eens een  gigantische logistieke operatie. Basiskampen die onderweg steeds moeten worden opgebouwd en afgebroken. Benen die gemasseerd moeten worden. Magen die gevuld dienen te worden. Wissels die op de goede plek klaar moeten staan. ,,En hoe goed je het ook voorbereid, en we waren goed voorbereid, dan nog gebeurt er onderweg van alles waar je geen rekening mee gehad gehouden. Of geen ervaring mee hebt.”

Peeters spreekt van een groep van meer dan 30 mensen die ondanks de afstand, ondanks twee doorwaakte nachten (de Roparun gaat meer dan 48 uur non-stop door) en ondanks het vele geïmproviseer geen moment het chagrijn lieten binnenkomen. ,,Ook de laatste honderd kilometer hebben we vrolijk afgelegd. Niemand zeurde over pijntjes. Niemand klaagde over het lange wachten voor we konden finishen.”

Achter de finishlijn pakten Ilse en Susanne elkaar daarom maar eens stevig vast. ,,Nu laat ik je even niet meer los", sprak Ilse doelend op het feit dat beiden onderweg van Parijs naar Rotterdam vooral los van elkaar bezig waren geweest met hun eigen taak. Ilse liep en Susanne moest als teamcaptain de trein rijdende houden. ,,Vanavond drinken we er nog eentje op in de kantine van SV Sprundel en daarna gaan we lekker naar bed. Daar zijn we na de afgelopen nachten het meest aan toe.”