Volledig scherm
Sophie Jochems rent door de versierde straten van Halsteren. © Ad Pertijs

SV Sprundel lachend op weg naar finish Roparun

ROPARUNHet is de meiden en mannen van debutant SV Sprundel niet aan te zien dat ze al twee dagen en twee vooral twee nachten vanuit Parijs onderweg zijn naar Rotterdam. ,,Ik heb nog volop energie", zegt Ilse Melissen, als ze zich op de wisselpost in Bergen op Zoom na het aantrekken van een schoon shirtje opmaakt voor de laatste etappe richting de finish van de Roparun. 

Melissen staat model voor wat de Roparun inhoudt. Na de dood van haar schoonvader wilde ze ‘iets’ doen in de strijd tegen kanker. Het idee om de Roparun te gaan lopen liet haar niet los. Dit jaar kwam het er eindelijk van. Dankzij de steun van de meiden van haar voetbalelftal. Susanne Peeters regelde wat Ilse in gedachte had en de hele vereniging ging mee in het avontuur van de twee. 

In Bergen op Zoom verzamelden ze zich bij voetbalvereniging MOC maandagochtend vroeg voor de laatste keer in een  basiskamp. ,,Toen we daar dit jaar een competitiewedstrijd hadden gespeeld bodd men spontaan hun clubhuis aan voor de laatste rustpauze", zegt Peeters als ze haar oog amper van de telefoon kan houden. De acht lopers van SV Sprundel werken de afstand af in twee blokken en het is al een sport op zich om die trein draaiende te houden.

Volledig scherm
Ook de koks hielden het team de afgelopen dagen op de been. © SV Sprundel

Rond teambus wordt keer op keer een basiskamp opgebouwd. ,,Dat gaat steeds vlotter", weet Peeters. Twee koks bereidden opgewekt het ontbijt. De fysio's staan er klaar om de lopers los te masseren. ,,Mooi om te zien hoe de lopers naar verloop van tijd direct op die tafels gaan liggen of beginnen met eten.” 

,,Heerlijk die douche", zegt Sophie Jochems als ze opgefrist naar buiten stapt bij MOC. Zus Femke Mensen kan het alleen maar beamen. Wat opvalt, de meiden en mannen van SV Sprundel hebben ondanks twee zware nachten nog alle lol in waar ze mee bezig zijn. ,,Ik zou soms alleen willen dat we langere beurten lopen. 1500 meter is kort. De eerste 600 meter moet  ik steeds op gang komen als een oud omaatje. Zo stram voelen mijn benen. Na die 600 meter gaat het weer lekker, maar dan moet je ook alweer bijna stoppen.”

Teamcaptain Peeters laat weten dat verder alles op rolletjes loopt. Ook na twee doorwaakte nachten. ,,Vlak voor Antwerpen ging het bij een wegomlegging even verkeerd. Daardoor moest Sophie vijf kilometer wachten op de wissel. Even is dan iets van ‘wat is dit', maar de irritatie blijft uit. Dat zegt veel over de sfeer. Dit is echt een  heel fijne groep om mee op pad te zijn.”

Na een onverwacht lange (verplichte) stop in de officiële etappeplaats Zele (België) lag het zo gekoesterde schema van 11 kilometer per uur compleet in  duigen. ,,Maakt niet uit",  zegt Peeters. ,,We gaan niet haasten.” Wat haar opvalt: ,,Er gaat het nodige mis onderweg, maar het wordt steeds onderling opgelost.”

Zo ook deze vroege maandagmorgen in Bergen op Zoom. Terwijl de vier lopers (drie vrouwen, één man) bij MOC staan te wachten om de vier lopers (twee vrouwen, twee mannen) van team B af te lossen, merkt iemand op dat het wel erg lang duurt voor dat kwartet zich meldt. Een blik op de telefoon laat weten waarom. ,,Ze zijn de Bergse Plaat al opgedraaid.” Volgens de route. MOC lag niet aan de route. Vandaar. Foutje. Vliegensvlug stapt iemand op zijn motor om Team B een  halt toe te roepen. De rest stapt zonder morren op de fiets of stapt in het busje dat de lopers overal volgen. Vrolijk kwebbelend begeeft het gezelschap zich richting ‘De Plaat.’

Daar neemt zus Inge Peeters het stokje dan eindelijk over van Ilse. In een  opvallend soepele tred baant ze zich een weg richting Halsteren. Voor en achter haar teams waarvan de lopers een stuk moeizamer beginnen aan het laatste stuk richting Rotterdam.  

Zo rond de klok van drie uur hoopt SV Sprundel aan te komen op de Binnenrotte in Rotterdam. 

Naast debutant SV Sprundel lopen nog 27 teams uit West-Brabant de Roparun. Veel van hen passeerden zondagmorgen tussen Ossendrecht en Willemstad hun thuishaven. In veel gevallen was dat een  vrolijk uitgedoste stad of dorp. 

Volledig scherm
Inge Peeters, lachend en in soepele tred van Parijs naar Rotterdam. © SV Sprundel