Afdeling Sophia Kinderziekenhuis moet verdwijnen uit Capelle

VideoHet was er gezellig en huiselijk, met warme kleuren op de muur en een speelkamer. Doodzieke kinderen én hun ouders konden hier even alle narigheid vergeten en toch goede zorg krijgen. 

Quote

Ouders konden zelf koken en zelf met hun kind naar de
tuin, als dat ging

Saskia Gischler

Ernstig zieke kinderen hoeven allang niet meer maandenlang in het ziekenhuis te liggen om zorg te ontvangen. ,,Vroeger was dat wel het geval, maar de techniek en opvattingen zijn over de jaren verbeterd”, vertelt kinderarts-intensivist Saskia Gischler.

Zij was acht jaar lang betrokken bij de speciale afdeling van het Sophia Kinderziekenhuis in het gebouw de Pallieterburght in Capelle aan den IJssel. Hier was niet altijd een arts aanwezig, maar er was wel 24-uur zorg voor zes patiëntjes. De locatie moet dicht, omdat het ziekenhuis niet over genoeg kinderverpleegkundigen beschikt.

Verdrietig, noemt Gischler het. Ze zag de kinderen die ze verzorgde opknappen, evenals de ouders. Er konden kinderen van 0 tot 18 jaar terecht, maar de meesten waren onder de 3 jaar oud.

,,De kinderen die hier lagen, hadden vaak een aangeboren afwijking. Ze hadden bijvoorbeeld ademhalings- of darmproblemen of luchtwegproblematiek. Kinderen met deze aandoeningen moeten bijvoorbeeld aan het infuus of aan de beademing.” 

Ontwikkeling

In het Sophia Kinderziekenhuis komen deze kinderen dan op de ic te liggen, terwijl dat volgens de kinderarts helemaal niet nodig is. ,,Het is niet goed voor kinderen als ze zolang in een ziekenhuis liggen. Daar krijg je hele rare kinderen en ouders van. Het is gewoon geen leefklimaat. Het doet geen recht aan de ontwikkeling van een kind. Een kind moet groeien, spelen en leren.”

Daar was veel aandacht voor in Capelle. Zo waren er vrijwilligers die dagelijks langskwamen om leuke dingen met de kinderen te doen.

Na weken of maanden op de afdeling gelegen te hebben, gingen de kinderen naar huis als ze stabiel genoeg waren. De zorg wordt dan overgedragen aan de ouders. ,,Ouders die daar helemaal niks vanaf weten. Dus dat moet ze worden geleerd. Op de ic is daar veel minder gelegenheid voor. Hier besteedden we daar veel aandacht aan.”

Ook konden de ouders alvast een beetje oefenen op de locatie doordat ze hun eigen kamer hadden in de buurt van hun kind. ,,Ze konden zelf koken, zelf met hun kind naar de tuin, als dat ging, en na een tijdje zelfs naar de Koperwiek om een boodschap te doen. Als je vanaf de ic terugkeert naar huis, is die overgang veel groter.”

Het is pijnlijk voor Gischler om de plek waar ze acht jaar lang zo intensief haar ziel en zaligheid in stopte, leeg te zien staan. Gisteren werd de laatste bezem door het pand gehaald. Wat daar nu mee gaat gebeuren, is nog niet bekend. Op de onderste verdieping blijft wel de kinderopvang.

,,We blijven er naar streven om het zo kindvriendelijk mogelijk te maken, maar dat is in een ziekenhuis veel moeilijker.” Daarom gaat Gischler zich hard maken voor eenzelfde concept in het ziekenhuis.

Volledig scherm
Kinderarts-intensivist Saskia Gischler: ,,Een ziekenhuis doet geen recht aan de ontwikkeling van een kind. Een kind moet groeien, spelen en leren.’’ © Jan Kok | Boomerang Fotografie