Volledig scherm
Tassenontwerpster Annemarie Nodelijk: ,,Ik was zo bang dat ik na mijn revalidatie niks meer kon, maar dat bleek mee te vallen.'' © Jan de Groen

Annie's tassen hebben een verhaal

Eigen KweekDoor een hersentumor raakte Annemarie Nodelijk (33) een groot deel van haar zicht kwijt. Desondanks showt ze volgende week zaterdag haar nieuwste tassencollectie.

Op het eerste gezicht is de Rotterdamse niet anders dan anderen. Wellicht wat meer flamboyant dan het gros van de mensen, goed gebekt ook en vooral goed gehumeurd. Wie beter kijkt, ziet het 'litteken' dat ze overhield aan een operatie van een hersentumor die op haar 23ste werd ontdekt. ,,Tijdens mijn stageperiode bij modeontwerper Daryl van Wouw had ik zoveel hoofdpijn, net alsof iemand met een hamer op m'n kop sloeg.''

Volledig scherm
Jeans Bagpack Thunder, een van de ontwerpen van AnnieStyle © RV

Wanneer ook haar zicht achteruit gaat, snelt Annemarie naar de huisarts. Als ze haar angst voor een hersentumor uitspreekt, neemt hij haar eerst niet serieus. Ze is te jong. Na aandringen op een MRI-scan blijkt het foute boel. ,,Er kwamen steeds meer witte jassen bij, ik wist meteen dat het niet goed was.'' Ze mag meteen haar spullen thuis ophalen en tien dagen later gaat ze onder het mes voor een tien uur durende operatie. Die lijkt succesvol. De tumor is weg.

Donker

Eenmaal weer thuis gaat het alsnog mis. ,,Het was donker in huis, een soort mistig. Ik dacht in eerste instantie dat het kwam door het slechte weer buiten en het feit dat ik nog bij moest komen van de zware operatie.'' Bij controle bij de oogspecialist krijgt ze opnieuw slecht nieuws. Door toenemende hersendruk 'knalden' haar oogvaten kapot. Dit heeft geresulteerd in het feit dat ze rechts blind is en met haar linkeroog een gezichtsveld van 60 procent heeft.

Quote

De oogspecialist vertelde dat ik een carrière als ontwerpster wel kon schudden

Annemarie Nodelijk

,,Ik zal nooit vergeten dat die oogspecialist me vertelde dat ik mijn eindexamen aan de modeacademie niet kon doen en een carrière als ontwerpster wel kon schudden. In een klap sloeg ze m'n grote droom aan diggelen. Ik kon alleen maar huilen.''

Na negen maanden revalideren leert Annemarie stapje voor stapje steeds meer dingen te ondernemen en durft ze weer achter de naaimachine plaats te nemen. ,,Ik was zo bang. Zo bang dat ik inderdaad niks meer kon, maar dat leek mee te vallen.'' Patronen uittekenen met potlood op papier lukt niet, maar wel met een viltstift en dik karton. Eigenhandig leert ze zichzelf maniertjes aan om toch weer te kunnen ontwerpen. Een vriendin spoort haar aan om deel te nemen aan een leer- en werktraject bij de Kringloopwinkel. Annemarie haalt een grote katoenen schoudertas tevoorschijn met bloemetjesmotief en grote knopen op het voorpand van blauwe badstof. ,,Deze tas heb ik daar als eerste gemaakt, maar hij is nooit verkocht. Toen ik daar wegging kreeg ik hem als cadeau weer mee. Ik was zo teleurgesteld. Waarom wilde niemand die tas kopen?''

Een vriendin is wel enthousiast en koopt de tas. Ook een andere vriendin wil een tas van Annie's, zoals bekenden haar noemen, hand. De moed komt er weer in en Annemarie slaat thuis in haar atelier driftig aan het ontwerpen. Precies vijf jaar geleden schrijft ze zich in bij de Kamer van Koophandel onder de naam AnnieStyle. Een carrière als tassenontwerpster is geboren. Via haar webshop en winkels in Rotterdam verkoopt ze haar met de hand gemaakte mannen- en vrouwencollectie schoudertassen. Elk item is uniek.

Volgende week zaterdag showt ze haar nieuwe collectie en ook de collectie tassen van slechtziende tassenontwerpers die ze zelf begeleidt in het Drijvend Paviljoen. ,,Ik moest voor controle terug naar het oogziekenhuis. Ik heb die ene arts mijn visitekaartje van mijn tassenlabel gegeven. Ze was met stomheid geslagen'', vertelt Annemarie met een grimas op haar gezicht en sluit vastberaden af: ,,Laat nooit iemand je vertellen dat je iets niet kan!''

Tassencollectie AnnieStyle zit voorlopig aan de Nieuwe Binnenweg 165 in Rotterdam.