Volledig scherm
Bijna vijftig jaar werkte Bertus Nossent voor PostNL en bij zijn vertrek kreeg hij niet eens een handdruk. © DIJKSTRA, ROEL

‘Bijna 50 jaar in dienst bij PostNL en niet eens een hand'

Hoekenees Bertus Nossent werkte bijna vijftig jaar voor PostNL en kreeg niet eens een handdruk bij vertrek. Nu sturen wildvreemden hem cadeautjes.

De 65-jarige Nossent, sinds vorige week pensionaris, beleeft een prachtige dag. De bel gaat. Hij grijnst. ,,Het zal toch niet?’’ Wel dus. Een vers boeket bloemen. Alweer. Voor zijn vrouw, omdat ze hem al die jaren zo gesteund heeft. De afzender blijft anoniem. Wederom.

De Hoekenees lijkt voor even de meest geliefde pensionaris van het land. ,,Ik krijg bloemen van totaal vreemden.’’

Vandaag stond hij op de voorpagina van De Telegraaf. Een vriend had de krant een boze brief gestuurd. Dat Nossent door zijn oude werkgever ridicuul is behandeld: hij kreeg als afscheidscadeau een vel postzegels en wacht nog steeds op een hand van zijn leidinggevende. De telefoon staat roodgloeiend.

Vorige week nam Nossent afscheid. Bijna vijftig jaar - het scheelde vier maanden - was hij in dienst van PostNL. Daar begon hij als bezorger. Pakweg de laatste 25 jaar hield de Hoekenees zich bezig met de administratie rondom buitenlandse goederen.

Reistijd

Altijd met plezier, altijd gemotiveerd. Dat blijkt wel uit zijn reistijd: de afgelopen jaren dagelijks reisde Nossent minstens vier uur om bij zijn werkgever in Amsterdam te komen. Hij pakte steevast de eerste trein om iets na vijven. Soms strandde hij ‘s avonds laat en kon alleen nog een taxi hem in de badplaats brengen. Het deerde niet.

Wat hem wél steekt: de wijze waarop hij vorige week afscheid moest nemen. ,,Ik heb gewoon tot het eind gewerkt. Tussendoor zei mijn leidinggevende nog: oh, ik heb wat voor je. Hij gaf me de zegels. Geen hand, geen praatje.’’

Hij had op kosten van de baas - maximaal 200 euro, 80 collega’s - mogen trakteren. ,,Maar dan moet het in de koffiepauze en staan de gebakjes bij wijze van spreken al klaar en houdt iemand die je nauwelijks kent voor een paar minuten een praatje. Alles moet snel, dat is de cultuur daar. Ik heb geweigerd.’’

Graag werkte Nossent door tot hij de vijftig dienstjaren bereikt zou hebben. Oók vanwege de bonus. Dat ging niet. En nu zit Nossent op de bank. Hopend op betere tijden voor zijn collega’s. Hij gaat het vandaag vragen: dan komt een afvaardiging van PostNL langs.

Zelf kan hij weer lachen: ,,We kregen net nog een hotelnacht aangeboden: hotel Het Postkantoor. Het is ongelofelijk wat er gebeurt.’’

Elke ochtend up-to-date met het laatste nieuws uit Schiedam, Vlaardingen en Hoek van Holland? Schrijf je hier gratis in!

In samenwerking met indebuurt Rotterdam