Volledig scherm
PREMIUM
Wessel Penning. © Joost Hoving

Een kind krijgt in ons land bijna altijd een droomstart

ColumnDe ene naaste collega zat in Zuid-Soedan, een andere in Jordanië en er was er ook eentje in Mexico aan het werk. Allemaal waren ze toevallig deze week ver weg in touw voor een serie stukken die de komende tijd in deze krant zullen verschijnen. Bij wijze van voorspel appten ze foto's. Volle vluchtelingenkampen, dorre dorpen in de woestijn. Ik zag hier en daar levenslust, maar verder vooral drukte, onrust en ontberingen.

Onder mijn neus zag ik hoe mijn kleine Daan, drie weken oud, opgewekt de wereld bekeek. Een geluksvogel is hij. Hier in Nederland geboren, dus vanaf dag 1 al zo veilig en beschermd als wat. We kunnen natuurlijk een lekker potje schelden op de overheid en zeggen dat politici en andere bestuurders egoïstische zakkenvullers zijn. Maar het kan ook geen kwaad om de zegeningen te tellen van onze, in honderd jaar opgebouwde, verzorgingsstaat. Want of het nu gaat om mijn zoon of om het jongetje van een worstelende tienermoeder uit Pendrecht, op hem zal altijd worden gelet. Ook als ouders dat zelf niet kunnen.

In samenwerking met indebuurt Rotterdam