Volledig scherm
Een goed gesprek in de bieb. © The Human Library/Stadkamer Zwolle

Evenement: Naar de bieb voor een gesprek met levende boeken

Allemaal hebben ze te maken met vooroordelen en allemaal hebben ze hun eigen verhaal. In de Rotterdamse bieb kun je zaterdag levende boeken 'lenen'. Met een wijze les van Erasmus in het achterhoofd: pas als je met elkaar in gesprek gaat, leer je elkaar echt kennen.

Wie zaterdag de bieb binnenwandelt, kan gratis een boek lenen. Voor een minuut of tien. Maar de boeken zijn wél een beetje anders dan we gewend zijn van de bibliotheek.

Ze vallen niet te lezen, maar wél te spreken. Hun kaft is misschien anders dan de inhoud van het boek. Maar dat komt slechts door de vooroordelen die mensen over anderen hebben. Zaterdag staat juist in het teken van elkaar leren kennen, zonder op het uiterlijk af te gaan.

Bezoekers kunnen kiezen voor bijvoorbeeld het boek imam, autisme, transgender militair of pastafari. ,,Het leuke is dat je in contact komt met mensen die je misschien niet dagelijks tegenkomt'', vertelt Marjoleine Molenaar van Bibliotheek Rotterdam. ,,Dat is sowieso heel bijzonder aan de bieb: iedereen die er komt heeft een eigen verhaal. Net als alle boeken die er staan.''

Het mooie aan het project vindt ze dat bezoekers uit hun eigen bubbel stappen. Alle 'boeken' staan er voor open om vragen te beantwoorden.

De Human Library is een hoopvol project waarbij mensen weer met elkaar in gesprek gaan en vragen stellen, in plaats van meteen een oordeel te vellen. Dit is de derde keer dat dit landelijke project in Rotterdam plaatsvindt. Zaterdag is de grootste editie met dertig boeken, in het kader van de Erasmusweek. Het idee is jaren geleden over komen waaien uit Denemarken.

,,Verbinding maken in de stad, dat vinden wij heel belangrijk. Iedereen heeft een verhaal en iedereen is daarin even belangrijk: van bankier tot zakenvrouw en van vluchteling tot pastafari. Ze zijn allemaal gelijkwaardig.''

De levende boeken zijn zaterdag tussen 13.00 en 16.30 uur gratis te leen. Als voorproefje spraken we met vier van hen.

Boek Tatoeage Alex Latumahina (45)

,,Ik werk deels in de zorg en ben in opleiding om daar fulltime aan de slag te gaan. In de kroeg bestel ik smaakjesthee. Dat verwachten mensen dus niet van mij. Pas op mijn 30ste liet ik mijn eerste tatoeage zetten. Nu zit ik helemaal onder. Van jongs af aan ben ik al geobsedeerd door tattoos, maar ik had heel erge acne. Volgens mijn dermatoloog zou ik nooit een tatoeage kunnen laten zetten. Ik heb gewacht tot mijn huid iets beter werd. Tatoeages zijn onderdeel van mijn identiteit. Ik ben van Molukse afkomst en heb een sterke link met de Maori-cultuur. Soms denken mensen dat ik me bezighoud met criminaliteit. Of vragen ze of ik net uit de gevangenis kom.

Ik heb in 2011 een tattooclub opgericht, om andere getatoeëerden te helpen als ze te maken krijgen met vooroordelen. Inmiddels zijn we er ook voor mensen die gepest worden op de werkvloer bijvoorbeeld.

Eigenlijk raken de vooroordelen mij niet echt. Ik vind het juist mooi dat ik mensen kan wijzen op het feit dat de werkelijkheid soms heel anders is dan dat wat je op het eerste oog ziet en verwacht.’'

Volledig scherm
Alex Latumahina (45). © human library

Boek Pastafari Michael Afanasyev (39)

,,Christenen denken dat we ze pesten. Moslims denken dat we de islam proberen te vernietigen. Anderen denken dat we atheïsten zijn. Maar pastafarianisme is een echte religie. Wij geloven dat

de wereld is gemaakt door het vliegend Spaghettimonster. Ik ben priester in de kerk van het vliegend Spaghettimonster. In de hemel kun je biervulkanen en een strippersfabriek vinden. In de hel ook, maar daar is het bier lauw en hebben de strippers een soa. Het enige dogma dat wij kennen is dat er geen dogma’s zijn. Onze morele richtlijnen zijn de acht ‘liever nietjes’. Bijvoorbeeld dat je anderen niet op hun uiterlijk beoordeelt. Inmiddels hangen tienduizenden mensen in Nederland dit geloof aan. Helaas genieten wij nog steeds niet van alle voordelen die andere religies wél hebben. Het meest zichtbare voorbeeld is een hoofddeksel dragen op de pasfoto. Waarom mogen anderen wel met een keppeltje, tulband of hoofddoek op de foto? Het is discriminerend dat wij geen vergiet mogen dragen. Ik ben altijd een Pastafari, aanhanger van het geloof, geweest: ik hou mijn leven lang al van pasta.’’

Volledig scherm
De levende boeken zijn zaterdag te spreken in de Bibliotheek Rotterdam. © human library

Boek transgender militair Mees Soffers (47)

,,Natuurlijk ga je wel mee op stap, ook naar de huizen van plezier. Maar goed, dan zat ik op de rand van het bed een sigaretje te roken met zo’n dame.

Ik was altijd wel anders dan mijn collega’s bij de krijgsmacht. Maar ik had de tijd nodig om te ontdekken wat er anders was aan mij. Als ik het terugreken, wist ik misschien al wel op mijn 4de dat ik een vrouw ben. Op uitzending in Sarajevo, 2008/ 2009, barstte de bom. Toen wist ik dat ik echt in het verkeerde vel zat. Ik had toen gelukkig heel fijne en begripvolle collega’s om me heen. Ik ben nog steeds militair, maar helaas zit ik nu thuis vanwege problemen op de werkplek: er zijn collega’s die er niet zo goed mee omgaan dat ik een vrouw met een transgenderverleden ben. De krijgsmacht doet er wel alles aan om mensen die ‘anders’ zijn te ondersteunen. Er wordt nu gezocht naar een nieuwe functie voor mij. In 2010 heb ik mezelf aangemeld bij het genderteam van het VUmc. ,,Je bent een vrouw’’, zeiden ze na vele gesprekken. Dat zijn de mooiste woorden die je kan horen. Op 7 december 2013 kreeg ik de geslachtsveranderende operatie. Ruim 40 jaar was ik Bart. Ik ben nog steeds dezelfde persoon: de kern was er altijd. Die mag eindelijk bloeien.’’

Volledig scherm
Mees Soffers. © human library

Boek zakenvrouw Monique Delfgaauw (55)

,,Soms vragen mensen: hoe doe je dat dan in combinatie met de kinderen? Dat vragen ze aan een man echt niet. Vorig jaar ben ik gekozen tot zakenvrouw van het jaar. Ik heb geen vervolgopleiding gehad na het vwo. Op mijn 21ste ben ik helemaal onderaan begonnen en opgeklommen. Nu geef ik leiding aan vijftig mensen. Je moet hard werken voor waar je passie ligt.

Misschien heb ik mijn voelsprieten voor vooroordelen uitgezet. Ik heb ze zelf ook niet. Daarom ben ik juist heel benieuwd naar wat bezoekers zaterdag aan me gaan vragen. En wat hun verwachtingen waren. Er zijn wel veel algemene vooroordelen. Als een man stevig bezig is in het bedrijfsleven wordt er gezegd dat hij doortastend bezig is. Bij een vrouw wordt dat snel afgedaan als ‘haar op de tanden hebben’ of wordt gezegd dat ze bitchy overkomen. Als een man zakelijk is, klinkt dat heel positief. Is een vrouw zakelijk, dan verwachten mensen een hard iemand. Maar zelf ervaar ik deze vooroordelen niet.’’

Volledig scherm
Monique Delfgaauw. © Jan de Groen

Elke ochtend up-to-date met het laatste nieuws uit Rotterdam en omstreken? Schrijf je hier gratis in!

In samenwerking met indebuurt Rotterdam