Volledig scherm
Ellen Moret (56) nam de zaak in 1993 de zaak over van haar ouders © Jan de Groen

Feestwinkel Frans Moret stopt ermee na 127 jaar

De klanten kwamen zelfs uit Groningen en Limburg, maar wie na zaterdag nog een clownspak, nepdrol of eetbare onderbroek wil scoren bij feestwinkel Frans Moret, is te laat.

Quote

Ze was hier dag en nacht en vond het vreselijk dat ze op een gegeven moment moest stoppen

Ellen Moret

Na vier generaties Morets komt er een einde aan de pretwinkel aan de  Vierambachtsstraat in Rotterdam-West. Tot en met zaterdag, een dag voor de 127-ste verjaardag, mag alles voor de halve prijs de deur uit. Die deur blijft daarna gesloten. ,,Er is iemand die hem opendoet en er is iemand die hem dicht moet doen,'' zegt Ellen Moret (56), die in 1993 de zaak van haar ouders overnam. 

De Rotterdamse, geboren tussen de confetti en ballonnen, vindt het jammer dat de familietraditie ten einde komt, maar is realistisch. Het ging niet meer. De economische crisis, online winkelen en het feit dat supermarkten en bouwmarkten ook feestartikelen begonnen te verkopen, deed het bedrijf de das om. Toen de boekhouder vroeg hoe lang ze nog met haar verliesgevende hobby doorging, wist ze genoeg: de stekker gaat eruit.  

Wakker gelegen
Eenvoudig was die keuze niet.  Moret heeft er wakker van gelegen dat 'zo'n instituut verdwijnt'. Want een instituut was het. Frans Moret is tot ver buiten de stadsgrenzen een begrip. Hij runde de groothandel in feestartikelen in de Spaanse Polder, zijn vrouw -mevrouw Frans Moret-  deed de winkel. ,,Ze was hier dag en nacht en vond het vreselijk dat ze op een gegeven moment moest stoppen. Mijn moeder is in 2009 overleden, mijn vader 2 jaar later. Dat zij er niet meer zijn, maakt het makkelijker om te stoppen.''

Dankzij de stuntprijzen is het weer ouderwets druk in de winkel. Niespoeder, suiker die schuimt, horrormaskers en nepbloed: de pret begint bij Moret. De laatste sinterklaasbaard ging gisteren over de toonbank. 

Oranje
Moret, die straks gewoon gaat solliciteren, koestert mooie herinneringen aan de gouden tijden van de feestwinkel. Neem de zomer van 1988, toen het Nederlands elftal Europees kampioen werd en heel het land oranje kleurde. ,,Dat was fantastisch. We verkochten in die periode alles dat ook maar oranje léék. En dag later hingen we een bordje op de deur: wegens rijkdom gesloten.''

  1. Zingende buschauffeurs barsten van ambitie: ‘We willen Mijn Feyenoord in de Top 2000’

    Zingende buschauf­feurs barsten van ambitie: ‘We willen Mijn Feyenoord in de Top 2000’

    Twee jaar geleden waren ze er opeens. Ze parkeerden een oude RET-bus uit de jaren 80 voor de Kuip, namen een clip op bij hun lied Mijn Feyenoord en een paar weken later stonden ze in een bomvol Feyenoordstadion om hun verse hit te zingen. Maar aan ambities geen gebrek bij de Rotterdamse zingende buschauffeurs: ze willen dat hun lied - op de melodie van het aanstekelijke Sweet Caroline - in de Top 2000 komt.
  2. Wij zijn hier in ons onrustige stadje volgens mij al een tijdje goed af met deze geinige stijve hark
    PREMIUM
    column

    Wij zijn hier in ons onrustige stadje volgens mij al een tijdje goed af met deze geinige stijve hark

    Precies zoals ongelezen boeken je zo'n schuldgevoel kunnen geven, ligt bij mij op de eettafel de biografie van Ahmed Aboutaleb me nu al een week of wat aan te staren. 'Lees me nou eens!' lijkt het boek steeds te zeggen. Het is maar goed dat onze Abou, wiens tronie de omslag siert, het boek zelf niet schreef, er zelfs niet eens aan wilde meewerken, anders had ik niet durven weigeren.

In samenwerking met indebuurt Rotterdam

Rotterdam