Volledig scherm
Iem en Corrie Vroombout. © Frank Jansen

'Iets van onze Brenda is in Faro achtergebleven'

Pas onlangs keerden Iem en Corrie Vroombout uit Maassluis voor het eerst terug naar de plek waar ze op 21 december 1992 hun enige kind verloren: de landingsbaan van Faro in Portugal. De reis was slopend. ,,Maar het is een overwinning op onszelf.''

Al jaren speelden ze met de gedachte af te reizen naar de Algarve. Maar elke keer verzonnen ze nieuwe redenen om niet te gaan. Tot het televisieteam van Dossier EenVandaag, dat het echtpaar al jaren volgt in hun zoektocht naar de ware toedracht van de crash en hun juridische strijd tegen de Staat en Martinair, hun voorstelde samen af te reizen. ,,We rolden van onze stoel'', zegt Corrie Vroombout, die er wel een paar nachten over heeft moeten slapen.

Maar zij en Iem besloten dat het na 23 jaar hoog tijd was eindelijk naar het vliegveld te gaan waar zij door het oog van de naald kropen, maar dochter Brenda en haar vriendin Claudia omkwamen, evenals 54 mede-passagiers.

Vuilnisbelt
De 14-jarige meiden zaten slechts twee rijen verder in het vliegtuig, maar toen Iem en Corrie na de crash achteromkeken was er helemaal niets meer achter hen. ,,Het was, oneerbiedig gezegd, een grote vuilnisbelt'', omschrijft Iem. Ze hebben gezocht, hebben nog drie mensen het leven gered. Maar Brenda en Claudia vonden ze niet terug. Dagenlang hebben ze nog de hoop gehad dat de twee in een ziekenhuis in Lissabon zouden opduiken. Het mocht niet zo zijn. Negen dagen na de crash werden ze uiteindelijk geïdentificeerd.

Quote

Erg emotioneel, maar het was goed om daar te staan

Iem Vroombout
Volledig scherm
Dochter Brenda, die omkwam op 14-jarige leeftijd. © Frank Jansen

Het leven van Iem en Corrie is daarna nooit meer hetzelfde geworden. Werken zit er voor beiden niet meer in, en ze kunnen geen seconde meer zonder elkaar. ,,Anders slaat de paniek toe'', zegt Corrie. ,,We zijn altijd bang elkaar te verliezen.'' Op vakantie naar het buitenland zijn ze nooit meer geweest, een voertuig dat door een ander wordt bestuurd durven ze niet meer in. Zelfs het pontje tussen Maassluis en Rozenburg wordt angstvallig vermeden.

Brenda mag dan niet ouder zijn geworden dan 14 jaar, ze is nog altijd aanwezig in huize Vroombout. Haar kamertje is nog helemaal intact, in de huiskamer staan foto's en om de nek van Corrie hangt een gouden ketting met de naam van haar verloren dochter. ,,Ik denk elke dag aan haar.''

Cameraploeg
Ze zijn blij dat ze het uiteindelijk hebben aangedurfd naar Faro te gaan. De 2300 kilometer werd met eigen auto afgelegd, dat wel. ,,Dat er een cameraploeg meeging, hebben we als een enorme steun ervaren. Daardoor konden we er altijd met iemand over praten.'' Ook heeft de tv-ploeg dingen voor ze geregeld. Zo hebben ze bloemen kunnen leggen naast de landingsbaan waar de DC10 van Martinair is neergestort. ,,Erg emotioneel, maar het was goed om daar te staan'', zegt Iem. ,,Iets van Brenda moet daar nog ergens zijn. Ze is nooit helemaal terug naar Nederland gekomen, begrijp je?''

,,Deze reis heeft ons helemaal gesloopt'', zegt Corrie. Maar ze is blij dat ze heeft doorgezet. ,,Er is iets uit ons rugzakkie.'' Ze hoopt bovendien dat Martin Schröder, de president-directeur van Martinair ten tijde van de crash, de documentaire zal zien. ,,Destijds heeft hij in een toespraak gezegd dat de hand van Martinair altijd op onze schouder zal liggen. Maar hij heeft nooit met ons gesproken, ondanks de brieven die we hem hebben geschreven. Ik hoop dat hij zich diep schaamt.''

De AVROTROS zendt dinsdag de documentaire Terug naar Faro, beste meneer Schröder uit om 21.10 uur op NPO2.

Algemeen Dagblad gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

In samenwerking met indebuurt Rotterdam