Volledig scherm
PREMIUM
Fidan Ekiz © Joost Hoving

‘In de VS zouden ze hem zo casten voor een film: elegant gekleed, vintage kapsel, Cary Grant-stijl’

ColumnZe hebben me altijd aangetrokken. Mensen zonder pretenties. Authentiek, charmant, oprecht, bescheiden, een tikkeltje rauw. Zo iemand is schrijver Alex Boogers. We zitten bij dezelfde Uitgeverij Podium, maar echt goed kenden we elkaar niet. Totdat ik Alex een keer met zijn vrouw Brenda trof in het café van De Bijenkorf. Ik had meteen een zwak voor hem. Geen beleefde smalltalk. Het ging meteen over het leven, onze achtergrond.

Ik noem hem een van ons: Een Rotterdammer. Hij vindt het prima. ('Ik leg niet eens meer uit dat Vlaardingen een stad is'). Bekendheid interesseert hem geen moer. Hij heeft iets melancholisch over zich heen. Iets ontroerends. We hebben ook wat dingen gemeen. Opgeklommen uit een arbeidersmilieu ('white trash', zoals Alex zichzelf noemt) met een gecompliceerde familiegeschiedenis. Een praktisch analfabete moeder, geen boekenkast thuis, geen kranten. Hij bracht dagen door in de bibliotheek of in de boekhandel in Vlaardingen. Ik herken zijn drang om jezelf te ontwikkelen; om zonder het te beseffen je milieu te ontstijgen en om voor de rest van je leven als een magneet te worden aangetrokken tot dat verleden.

In samenwerking met indebuurt Rotterdam