Volledig scherm
Arie Lengkeek van de Werkgemeenschap Kleinpolder bij het beeld van Martin Slappendel onder het Kleinpolderplein. © Jan de Groen

'Museumzaal' met weeskunst onder het Kleinpolderplein

De verzameling beelden pal onder het Kleinpolderplein groeit. Op 29 september opent de 'Museumzaal' met vijf nieuwe verweesde kunst.

De avondspits raast acht banen breed boven de kunstwerken. Om de paar minuten janken de sirenes van de hulpdiensten daar nog overheen, motoren loeien als ze worden teruggeschakeld om één van de scherpe bochten van het Kleinpolderplein te kunnen nemen. Hier beneden, in de kuil van steen en beton, vangen de bronzen ruiters van Martin Slappendel het laatste zonlicht.

Het is één van de vijf beelden die op deze plek aan een nieuw leven beginnen. Binnenkort staan hier in totaal twaalf beelden, allemaal afkomstig uit een ander stukje Rotterdam. Overbodig geworden op hun vertrouwde plek en verhuisd naar de 'museumzaal' onder de A13.

,,De stad verandert", zegt Arie Lengkeek, voorzitter van de Stichting Werkgemeenschap Kleinpolder. ,,De beelden verliezen hun betekenis. Het CBK, dat de kunst in de openbare ruimte beheert, is aan het ontzamelen zoals dat zo mooi heet. Wat moet je met die overgeschoten beelden?"

Buste

En zo staan de ruiters onder de A13 naast de buste van Bernard Diamant, dirigent van de Koninklijke Christelijke Oratorium Vereeniging Excelsior voor de Tweede Wereldoorlog en achter een groep gestileerde mensfiguurtjes die beeldhouwer Ru de Gier ooit maakte voor de plein bij een basischool.

Quote

Hieronder ziet het eruit als een woest landschap, maar als je erbovenop staat, heb je een prachtig uitzicht

Arie Lengkeek

Op de rand van de stenen kuil, die ook dient als opvangbak voor overtollig regenwater, staat een abstract werk van roestvrijstaal dat al twee keer verhuisde: van het Ammersooiseplein naar het Benthemplein, waar het zes jaar geleden te veel werd om vanaf daar te vertrekken naar het Kleinpolderplein.

Het draait hier niet alleen om kunst, vertelt Lengkeek. De stichting wil graag de toekomst van het verkeersplein beïnvloeden. Het Kleinpolderplein moet als het aan het bestuur ligt, een gebied worden waar mensen graag willen zijn. Het liefst een park.

,,Als de verbinding tussen de A16 en de A13 over een paar jaar af is, zal het verkeer hier afnemen. De A20 zal wel blijven, maar de weg wordt hier meer een stadsboulevard, een beetje vergelijkbaar met de Maasboulevard. Wel druk, maar geen snelweg meer. En dan is de vraag: wat doe je dan met dit plein? Voordat hier de slopers stukken uit het beton happen willen wij daar over nadenken. Deze museumzaal is eigenlijk een voet tussen de deur."

Maar waarom zou je dit ellendige betonnen plein willen behouden? ,,Hieronder ziet het eruit als een woest landschap, maar als je erbovenop staat, heb je een prachtig uitzicht. Rotterdammers houden ervan, die willen de skyline zien. Natuurlijk blijft er ook een weg, vermoedelijk de hoofdrijbaan, maar al die gekke lussen zijn straks waarschijnlijk leeg."

Twee jaar geleden tijdens het festival Rotterdam Viert de Stad, ging de snelweg dicht. Mensen konden wandelen op de flyflyo-overs en kregen yogales op het asfalt. Het was een groot succes.

Verhaal van de stad

Vanaf volgende week staan hier de twaalf beelden, in strakke rijen op hun betonnen sokkels. Lengkeek: ,, Het zijn beelden die samen het verhaal van de stad vertellen. In Rotterdam zijn witte vlekken ontstaan waar deze beelden uit zijn gekomen. Het is het verhaal van de geschiedenis van de stad, van de wederopbouw én van de kunstenaars die de beelden gemaakt hebben."

De beelden staan allemaal onder het wegdek, maar aan de binnenkant van de rotonde, op de begane grond bij het grasveld, waar ook het kunstwerk De Bocht van Observatorium (een fly-over voor voetgangers) staat, komt binnenkort een weesbeeld uit Rotterdam Zuid. ,,Een beeld van Joe Cillen, van koeien. Dat stond op de Beijerlandselaan. Die koeien komen nu hier bij ons grazen."

De museumzaal onder de A13 is inmiddels opgedoken in de stadsgidsen voor toeristen. 'Een verborgen pareltje', vindt de website Spotted by Locals.

De stichting hoopt dat de beelden binnenkort ook worden omarmd door bewoners van Overschie.

,,Het is natuurlijk geen plek om te verblijven", grinnikt Lengkeek. ,,Er is hier altijd dat geluid van de weg. Als ik hier langsfiets, kijk ik altijd even, maar ik zie hier eigenlijk nooit iemand. Mensen die hier komen, kijken even en gaan weer verder."

Elke ochtend up-to-date met het laatste nieuws uit Rotterdam en omstreken? Schrijf je hier gratis in!

In samenwerking met indebuurt Rotterdam