Volledig scherm
Rolling Stones Amsterdam Arena. De show is onderdeel van hun No Filter Tour. © Marcel Wagenaar

De Rolling Stones zijn een reizend museum geworden

recensieIn een met 65.000 toeschouwers uitverkochte Amsterdam Arena speelden de Rolling Stones vanavond alsof ze met zijn vieren geen 293 jaar oud zijn, maar hoogstens de helft. Vooral Mick Jagger imponeerde.
Oordeel: vier muzieksterren

Het is de vraag die zowel een zwaard van Damocles als de beste verkoopstrategie ter wereld is: Is dit dan echt de laatste keer dat we de Rolling Stones in volle glorie kunnen zien?

Volledig scherm
Rolling Stones Amsterdam Arena Mick Jagger © Marcel Wagenaar

Naarmate de jaren klimmen naar in de rock-'n-roll nooit eerder vertoonde hoogten (de vier Stones zijn vandaag samen 293 jaar oud), krijgen de concerten vooraf al het aura van een bovennatuurlijk circus.

Wie bevangen was geraakt door dat aangekondigde wereldwonder, moet het 38ste optreden van de groep in ons land (Mick Jagger memoreerde het met trots én in het Nederlands) een beetje tegen zijn gevallen. Want gedegen was het en bij vlagen hartverwarmend, maar legendarisch werd het nooit.

De Stones hebben in de zoveelste herfst van hun loopbaan een comfortabele groef gevonden: korte tournees met pauzes van minstens drie dagen tussen de concerten. Met vervoer per privéjet en logement in vijf sterren-etablissements is het tourleven goed voor de vier rockers op leeftijd.

Volledig scherm
Rolling Stones Amsterdam Arena Ron Wood © Marcel Wagenaar

Wapperende lokken

Desalniettemin blijft het verbijsterend te zien hoeveel kracht Mick Jagger (74) nog uitstraalt als hoofdman van het kwartet. Iedere fan kan zijn dansbewegingen, zijn in de windmachinebries wapperende lokken en zijn van de autocue gelezen Nederlandse zinnetjes inmiddels uittekenen, maar zijn vitaliteit en charisma meten zich nog steeds met de beste frontmannen ter wereld.

Wie naast hem de drie andere overlevers nauwkeurig bestudeert, kan met een beetje kwade wil zelfs betogen dat Jagger op zijn oude dag dan toch nog solo is gegaan. Keith Richards, Ron Wood en Charlie Watts spelen functioneel en lekker hoekig, maar echt begeesterd of virtuoos is hun optreden nog maar weinig.

Baldadig

Neemt niet weg dat het een genot is die markante koppen met daarop hun in rimpels vertaalde levensverhaal te beloeren. Zie Richards - zweetband, oorring en die lach van oor tot oor - zijn feestliedje Happy aankondigen en je ziet ineens weer die baldadige piraat van vroeger. Zingen blijkt vervolgens een ander verhaal.

De Stones leken afgelopen jaar het oude vuur te hebben herontdekt met een gloedvol album vol covers van stokoude bluessongs. Ze meldden hongerig als vroeger te zijn om ze live te spelen. Het bleef in de Amsterdam Arena bij twee stuks.

Jammer, want we hadden Jagger graag vaker zo lekker horen knauwen als op Just Your Fool. Nu werd de show weer de vertrouwde jukebox vol bekend hitmateriaal. En dat is qua klantenbinding natuurlijk logisch. Vind maar eens songs met meer goudglans dan Paint it Black, Jumpin' Jack Flash of Gimme Shelter.

Kunstwerkjes

De band is - of de vier het nu leuk vinden of niet - zo een reizend museum geworden. Met kunstwerkjes die nergens anders te zien zijn en die iedere muziekliefhebber eens in zijn leven van dichtbij moét bekijken. Ook als het eenvoudigste veldkaartje 100 euro kost.

Alleen al daarom moeten de Stones blijven spelen. Het museum moet open blijven zo lang het kan.

Maar voor wie na die eerste aardschok van het live horen van Satisfaction of You Can't Always Get What You Want een museumabonnement overweegt: ook zelf beslissen dat dit de laatste keer was, is natuurlijk een optie.

Sterren: ****

Volledig scherm
Rolling Stones Amsterdam Arena Keith Richards © Marcel Wagenaar