Volledig scherm
Elton John in de Ziggo Dome © ANP

Elton John mist in Ziggo Dome elk gevoel voor fijnzinnigheid

ConcertrecensieMet Elton Johns imposante liedcatalogus is nog steeds niets mis. Maar die klassiekers hadden dinsdagavond in de Ziggo Dome een betere uitvoering verdiend, constateert muziekjournalist Stefan Raatgever.

Elton John - Wonderful Crazy Night Tour

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling

Zijn jasje glitterde als vanouds alsof hij uit de kledingkast van Gerard Joling was getrokken, zijn zonnebril spiegelde fraai in de zoeklichten en hij veerde na elk songslot nog net zo vertrouwd triomfantelijk omhoog vanachter zijn piano. Elton John blijft een innemende en warme podiumpersoonlijkheid.

Toch was er gisteravond iets wat het weerzien met de 69-jarige zanger in de volle Ziggo Dome ongemakkelijk maakte. Het was niet de kwaliteit van zijn liedjes. Want de componist van evergreens als Your Song, Sorry Seems to be the Hardest Word en I'm Still Standing is er de man niet naar zijn fans zonder het horen van hun favoriete hit naar huis te laten gaan.

Daarbij formeerde hij een band van regelrechte ambachtslieden om zich heen. Ook zijn werklust is voorbeeldig. Het concert besloeg met 2 1/2 uur een lengte waarvoor het veel generatiegenoten simpelweg aan dragend materiaal ontbreekt.

Maximale overdrive

De pijn zat hem vooral in de uitvoering. In de gezwollen en geheel uit balans getrokken versies van zijn doorgaans zo prettig verteerbare pianopop. John koos vrijwel elke song voor de maximale overdrive, met een echoënde uitvoering van That's Why They Call it the Blues als één van de dieptepunten. Met schreeuwerige zang en op mokervolume afgestelde drums maakte hij van de klassieker een blues om letterlijk treurig van te worden.

Het merkwaardige is dat de zanger op zijn laatste studioalbum Wonderful Crazy Night, dat begin dit jaar verscheen, nog als zijn vertrouwde en verzorgde zelf klonk. Live blijkt Elton John echter getransformeerd tot een galmende barpianist die in elke song de overtreffende trap wil beklimmen.

Zijn vleugel bespelen kan hij nog steeds virtuoos, maar in zijn zang en in de afstemming van de orkestratie heeft hij - vurige versies van Your Song en Don't Let the Sun Go Down on Me uitgezonderd zijn gevoel voor fijnzinnigheid en intimiteit verloren.

En dat is vooral zonde voor het imposante repertoire dat John onder zijn hoede heeft. Rocket Man, Tiny Dancer en Goodbye Yellow Brick Road zijn gebeeldhouwd voor de eeuwigheid, maar hadden alle een betere behandeling verdiend dan ze gisteravond in Amsterdam van hun geestelijk vader kregen.